Zionisme vandaag: Alles geven voor het behoud van de Joodse natie-staat [Abu Yehuda]

De Israëlische auteur en stichter van de vredesbeweging Gush Shalom en een oude bekende van Israël’s politieke linkerzijde, de thans 94-jarige Uri Avnery, publiceerde enkele maanden geleden in de linkse Israëlische krant Haaretz een artikel “Zionism Is the Scoundrel’s Last Refuge” (vrij vertaald: Zionisme is het laatste toevluchtsoord voor schurken en dieven).

Daarin betoogt de auteur dat het Zionisme zijn noodzakelijkheid en zelfs zijn betekenis is verloren:

“Het Zionisme, zoals het algemeen bekend is, werd geboren als een term aan het einde van de 19de eeuw en kwam tot het uitdrukken van een volkomen eenvoudig idee – om de Joden uit de diaspora te halen en hen te concentreren in het land van Israël. Het was inderdaad een revolutionair idee – een geografische revolutie die onvermijdelijk een ideologische revolutie was: de Joden, die verspreid leefden in een etnisch-religieuze gemeenschap over de hele wereld, veranderen in een moderne ‘natie’ die in één land was geconcentreerd, in de geest van het nationalisme dat in Europa opgang maakte…

Vanuit het oogpunt van [de aartsvader van het Zionisme, Theodore] Herzl is de uitdrukking ‘Amerikaanse Zionist’ een oxymoron, een absurde tegenstrijdigheid in termen. Voor hem kon een joodse Amerikaan een paar maanden Zionist zijn, maar om er een te blijven moest hij aan boord van een schip koers zetten naar het Ottomaanse Palestina. Dit Zionisme, het echte Zionisme van Herzl, kwam tot een einde met de vestiging van Israël als staat. Het idee was gerealiseerd. De burgers van Israël zijn een natie, zoals hij droomde. Zoals elke natie willen ze dat hun staat bloeit, terwijl de Joden over de hele wereld in een etnisch-religieuze gemeenschap blijven leven, zoals ze dat deden vóór de geboorte van het Zionisme…

In deze tijd, in deze realiteit, is het Zionisme als merknaam volkomen nutteloos en een belemmering. Het is verwarrend en dient als een hulpmiddel voor politici die proberen geld en politieke steun af te persen van Joden over de hele wereld. Het is een verkeerde merknaam die misbruikt wordt voor het plegen van fraude.”

In een andere wereld kan dit logisch zijn. In een wereld waarin Israël wordt behandeld als de ‘normale’ natie waarnaar Herzl streefde, konden we afzien van het Zionisme. Discuteren Italiaanse Amerikanen in New York over of ze al dan niet het Risorgimento steunen? Niemand vandaag vindt dat er geen eengemaakte staat Italië zou moeten zijn (behalve dan misschien enkele jihadisten die Rome willen veroveren).

Maar we hebben de normalisering niet bereikt. Ondanks een stamboom in historische herkomst en internationaal recht die door bijna geen moderne natie wordt geëvenaard, denkt de helft van de wereld dat de oprichting van de staat een misdaad was, en velen van hen zouden die graag zien verdwijnen. Het Zionisme van vandaag is de ideologie die benadrukt dat niet er niet enkel een Joodse staat is, maar dat die essentieel is voor het voortbestaan ​​van het Joodse volk en beschermd moet worden. De Zionistische revolutie waar Avnery het over heeft, is niet volledig gerealiseerd en zal dat misschien ook nooit zijn – niét vanwege de Joden die om zelfbeschikking vroegen, maar vanwege degenen die nooit opgehouden zijn met vechten om hen dat zelfbeschikkingsrecht te ontzeggen.

Israël voelt zich van binnenuit als een normale natie, met politieke ruzies, sociale problemen, volkscultuur,en natuurlijk de dagelijkse activiteiten om te proberen de kost te verdienen en een gezin te stichten. Maar van buitenaf – in de zalen van de VN en talloze organisaties, regeringen, media en plaatsen van slecht beraad waar Israël wordt beschouwd als een paria die niet zou mogen bestaan, is het allesbehalve normaal. Nazi-ideeën over de corrupte en corrupterende Jood zijn één niveau van abstractie hoger geschoven en worden nu toegepast op de Joodse staat. Plannen om haar te verzwakken en uiteindelijk te vernietigen worden op tal van locaties nagestreefd, soms door wederzijdse vijanden die nooit iets anders hebben kunnen vinden waarover ze het eens zouden kunnen raken [behalve dan hun gedeelde haat jegens de Joden en jegens Israël].

Tegen Avnery zou ik willen zeggen dat het Zionisme een internationale beweging is om zich te verzetten tegen de strijdkrachten die vechten tegen de Joodse staat, iets dat zowel zinvol als nuttig is – zelfs essentieel. Het hield niet op toen de staat werd uitgeroepen; dankzij onze vijanden is het Zionisme een voortdurende strijd.

Het is daarom volkomen logisch dat iemand die in Los Angeles woont een Zionist kan zijn, zelfs als hij er niet voor kiest om in Eretz Israel te wonen. Benjamin Franklin [een van de Founding Fathers van de Verenigde Staten], toen hem gevraagd werd of de nieuwe Verenigde Staten een republiek of een monarchie zouden zijn, antwoordde: “een republiek – als je die kan behouden.” Na enkele duizenden jaren heeft het Joodse volk weer een natiestaat – als ze die kan behouden.

door Abu Yehuda


Bron: in een vertaling door Brabosh van een artikelKeeping the Jewish State van 6 november 2017 op de blog van Abu Yehuda.

Advertenties