Aanvallen op Joden in Europa louter ingegeven door religieuze haat [Gerhard Falk]

“Tot in laatste decennia van de 19e eeuw en zelfs tot in de twintigste eeuw waren Joden in vele delen van de Maghreb – zoals in de meeste andere moslimlanden – nog steeds verplicht om in geïsoleerde groepen te leven tussen de bevolking. Ze vestigden zich in speciale wijken en werden gedwongen om typerende kleding te dragen. Ze mochten geen wapens dragen en hun beëdigde verklaring werd in geen enkel moslimgerechtshof aanvaard. Hun discriminerende status bleef die van ahl al-dhimma: een ‘beschermd’ volk. Een volk dat de bescherming van de Islam en de Koran genoot, terwijl het tegelijkertijd onderworpen was aan de belemmeringen en vernederingen die vastgelegd waren in de specifieke voorschriften, bekend als het Pact van Omar (634-644 C.E.), dat zowel het individu als de gemeenschap degradeerde.” [David G. Littman – bron]

De Arabische propaganda beweert dat voorafgaande aan de onafhankelijkheid van Israël in 1948 de Joden in de Arabische landen blije burgers waren onder een welwillende moslimbevolking. Toch zijn de feiten heel anders.

Zelfs tijdens de levensduur van Mohammed (570-632), werden de joden aan de kaak gesteld door de profeet, omdat ze niet zouden bekeren tot zijn nieuwe religie. Na de dood van Mohammed gaf zijn opvolger, Omar, een charter bestaande uit 12 wetten op grond waarvan een niet-moslim of ‘dhimmi’ werd toegestaan te leven onder de gelovigen. Volgens dit handvest zou elke jood die deze code overtrad worden vermoord. De code beloofde dood aan een Jood die de Koran, de islamitische geschriften, zou aanraaken. De code dwong Joden ook onderscheidende kleding te dragen, meestal donkerblauw of zwart.

Joden werden ook gedwongen om een gele doek als een insigne te dragen. Deze jodenster werd de inspiratie voor hetnazi-voorschrift dat we een gele Mogen David moesten dragen op onze kleding. Het moslim voorschrift verbood joden eveneens religieuze activiteit in het openbaar uit te voeren noch mochten Joden gebruik maken van het enige vervoer toen beschikbaar, duidend dat joden geen paard mochten bezitten. Joden mochten geen wijn drinken, noch rouwen bij begrafenissen in het openbaar.

Zowel joden als christenen moesten een speciale ‘hoofdelijke belasting’ betalen aan de islamitische regeringen, een belasting gedwongen door een verordening in de Koran : ‘Strijd tegen de Joden en Christenen die niet geloven in Allah totdat zij een eerbetoon brengen’ (Allah is de Moslim god).

Ten allen tijden werde joden in islamitische landen geconfronteerd met de mogelijkheid dat als ze in een geschil met een moslim waren, de moslim kon beweren dat de Jood de islam beledigde, waardoor elke moslim een Jood sraffeloos kon vermoorden. Volgens de islamitische wet is de getuigenis van een jood of christen ongeldig in een moslim rechtbank.

In Jemen werden Joden gedwongen om de straten van kadavers schoon te maken en werden ook gedwongen om latrines op de sabbat te reinigen zonder betaald te krijgen. Ook in Jemen moesten Joodse vrouwen een witte en een zwarte schoen dragen, terwijl in Egypte, Turkije, Libanon, Irak, Syrië en Iran, werd een lange lijst van leugens gebruikt om joden onophoudelijk te martelen.

De Sultan van Marokko dwong Joden te werken op de sabbat en Joodse heilige dagen door zware vracht op hun rug te dragen en latrines schoon te maken. Joden werden ook gedwongen om goederen te verkopen voor de halve prijs, valse munten accepteren, gasten van de overheid hun bedden en meubels te gebruiken en om als lastdieren te fungeren voor moslims zonder loon.

Joden moesten leven in getto’s of ‘haramellahs’ in de Arabische landen . Deze getto’s waren overvol en bestonden uit zeer smalle steegjes waar twee mensen elkaar nauwelijks konden passeren. Nog in de 19e eeuw en het begin van de twintigste eeuw, woonden de Joden in Egypte in huizen die op instorten stonden, in donkere kelders in stegen verstikt met modder. Joden werkte bij het ergste soort werk en leefde in extreme armoede en aten een paar bonen en wat donker brood (aanvulling vertaler: soort roggebrood?).

Joden in Arabische landen waren ook het doelwit van sporadische ‘pogroms’ alwaar hordes van de moslims joodse getto’s binnenvielen en willekeurig joden vermoorden op het ‘terrein’ waar de Joden hun ‘matzes’ bakten met het bloed van de islamitische kinderen en Moslim bloed dronken.

Deze krankzinnige leugen werd ondersteund door een boek gepubliceerd door het Egyptische ministerie van onderwijs in 1962, getiteld Menselijke Offers in de Talmoed, die beweert dat de Joden zich bezighouden met menselijke offers en het drinken van niet-joodse bloed. In 1973 publiceerde een minister in de Egyptische buitenlandse dienst een spel/toneelstuk om te laten zien dat joden menselijk bloed in hun religieuze ceremonies gebruiken.

Arabieren en moslims ontkennen consequent de Holocaust en zijn tegelijkertijd vol lof over Hitler als een groot man voor de moord op de joden. In feite beweerde de president van de Palestijnse Autoriteit in Israël, Mohammed Abbas in zijn ‘proefschrift’ aan een Russische universiteit, dat de Zionisten van de jaren 1940 samenwerkten met de nazi’s.

De moord en aanvallen op joden in Europa tonen duidelijk aan dat de Arabisch-islamitische haat tegen Israël niets te maken heeftmet het land of gebied. De Arabieren vermoorde onlangs een rabbijn en een aantal joodse kinderen op een school in Frankrijk. In Frankrijk, niet in Israël. Noorwegen, dat is meer dan 2200 mijl van Israël, is het toneel van aanslagen op zijn kleine joodse bevolking door Arabische bendes. Hetzelfde geldt in Duitsland, België, Nederland en Engeland. Blijkbaar, zijn aanvallen op joden in Europa louter ingegeven door religieuze haat, aangezien deze landen en de Joden niets te maken hebben met Israël.

Het bewijs is duidelijk. De Arabieren en hun aanhangers zijn van mening dat niemand die in het jodendom gelooft, geen Jood, het recht heeft om op deze planeet te leven en dat ze door hun god Allah word opgelegd om alle Joden van Alaska tot Zuid-Afrika te doden.

Dat is de bron van de vijandschap tussen Israël en zijn fanatieke buren die doden omwille van het doden. Daarom hebben de Israëli’s geen andere keuze dan zichzelf te verdedigen en wij, de Amerikaanse Joden, moeten onze broeders in Israël beschermen door dit najaar Republikeins te stemmen plaats van opnieuw te kiezen voor een regering die herhaaldelijk een minachting heeft aangetoond voor Israël, terwijl het de Arabische agenda promoot.

door Dr. Gerhard Falk


Bron: naar een artikel “The Jews in Arab Lands” van Dr. Gerhard Falk van 19 april 2012 op de blog jbuff.com 

Advertenties