Terwijl Israël een echte Renaissance beleeft, zinkt Europa dieper weg in het moeras [Giulio Meotti]

Koning David is ‘alive and kicking!’ Plaatje: verguld standbeeld van Koning David op de Zion Berg in Jeruzalem net buiten de muren ten zuiden van de Oude Stad. Volgens de hebreeuwse bijbel was David de tweede koning van het Verenigd Koninkrijk van Israël en Judah, aka het Gouden Tijdperk van Israël in de oudheid. Koning David regeerde omstreeks 1.000 v. Chr. en werd na zijn dood opgevolgd door zijn zoon, de legendarische Koning Solomon.

Israël is nooit een republiek geworden of een formele geschreven grondwet aangenomen, alsof dit het tragische lot weerspiegelt van de meest geplaagde democratie in de wereld, die tegen elke logica in overleeft en daarmee bewijst dat geloof en ideeën bergen kunnen laten bewegen. Israël is de enige staat in de wereld die gedijt naast een fanatieke vijand die niet bang is om te sterven om de Joden te vernietigen. (Iran financiert thans Hamas en Hezbollah om de volgende oorlog tegen Israël voor te bereiden.)

Israël is de enige staat in de wereld, die niet enkel verstoken is van vrienden maar ook rijk aan vijanden is, die het maar wat graag op het vuilnisbelt van de geschiedenis willen dumpen. En er zijn er die herhalen dat Israël de Arabische legers van alle kanten druk moeten laten zetten om binnen te komen om hen daarna – eens ze binnen zijn – hen door geweldloosheid en terugtrekkingen te verslaan. Vandaag animeert dit onbestemde gevoel van het willen zien verdwijnen van Israël een groot deel van de internationale publieke opinie.

Ik wandelde de afgelopen week doorheen de straten van Jeruzalem, Tel Aviv en de gemeenschappen van Judea en Samaria. En ik bleef achter met het duidelijke gevoel dat diegene die in de problemen zit niet Israël is, maar Europa. En dat de drukke straten van Europa minder veilig zijn dan de Israëlische straten die door terrorisme worden geteisterd.

De Joodse Staat is een van de meest succesvolle landen in de wereld. Overal in Israël zie je een grote militaire, religieuze, demografische en culturele kracht.

Militair: Israël zal vandaag geen existentiële bedreiging hebben als het kan voorkomen dat Iran nucleaire wapens verkrijgt. Religieus: overal in Israël zie je jonge en oude mensen bidden en studeren, terwijl de yeshivas, de heilige plaatsen en de synagoges altijd vol met mensen zijn. Demografisch: niet alleen de Israëlische religieuze families, maar ook de seculiere Israëlische zijn met veel kinderen gezegend. Cultureel: Israël heeft per capita een van ’s werelds hoogste aantal gepubliceerde boeken, wetenschappelijke publicaties en universitaire diploma’s.

En vergelijk deze cijfers nu maar eens met Europa’s. Het ‘oude continent’ weigert zich te beschermen en rijdt gratuite mee op de rug van de Amerikaanse veiligheid. Religieus is Europa een continent dat gemarkeerd wordt door apathie of, slechter, door een militant anti-religieus gevoel. Demografisch is Europa een steriel en verouderend continent. Cultureel produceert Europa jaarlijks zeer pessimistische boeken over het eigen verval en irrelevantie.

In Israël kan je op elke hoek van de straat het optimisme opsnuiven. En in de Joodse staat voelen de mensen zich gelukkiger dan in de meeste landen van Europa. Het hele Midden-Oosten implodeert, terwijl Israël een echte Renaissance beleeft.

Zoals ik eerder heb gezegd, is Israël het nieuwe Venetië, toen in de 16de eeuw de alliantie tussen Frankrijk en de Sultan eindigde in de Ottomaanse mars op Wenen [het Beleg van Famagusta van 1570/71]. Met één verschil: Israël is niet bereid om hetzelfde einde als Marcantonio Bragadin te ondergaan, de beroemde Venetiaanse bevelhebber die door de Turken levend werd gevild; zijn oren en neus werden afgesneden nadat hij zich 11 maanden had verzet (zijn lichaam wordt thans bewaard in een Venetiaanse kerk).

Europa lijkt, in tegenstelling tot die kleine Joodse staat, te hebben verkozen om samen met zijn vijanden tenonder te gaan. Als je Israël vanuit de ruimte ziet, vooral ’s nachts, dan zie je deze kleine sprankelende enclave, omringd door gitzwarte duisternis en woeste barbarij. Israël is waarschijnlijk de laatste westerse staat.

door Giulio Meotti


Bron: een artikel van 8 september 2017 van Giulio Meotti op de site van Arutz Sheva

Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Het enige licht in de duisternis….. Israel!”


De auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, The Gatestone Institute, Commentary e.a. Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.

Advertenties