Wat motiveert Palestijnse zelfmoordenaressen? [Manfred Gerstenfeld]

De eerste Palestijnse zelfmoordenares was Wafa Idris, die zichzelf opblies tijdens de tweede Intifada in 2002 in Jeruzalem. Ze doodde een oude man en verwondde 100 mensen. Daarvoor al bedreven verschillende Palestijnse vrouwen anti-Israëlisch terrorisme. Leila Khaled was lid van een team dat in 1969 een vliegtuig kaapte. Dalal Mughrabi behoorde tot de terroristen die in 1978 het kustweg-bloedbad veroorzaakten, waarbij 38 Israëlische burgers werden gedood, onder wie 13 kinderen.

Na de tweede Intifada vonden er in 2006 twee zelfmoordaanslagen door vrouwen plaats. Deze stopten, toen zelfmoordaanslagen met bommen in het algemeen minder frequent werden. Vanaf dat moment besloten de Palestijnen andere tactieken in de strijd tegen Israël toe te passen.

Rachel Avraham (foto boven) werd in Washington DC geboren en woont sinds 2009 in Israël. Ze heeft een Bachelor in regeringswerk en politiek van de Universiteit Maryland. Avraham ontwikkelde haar Master scriptie in Midden-Oostenstudies aan de Ben Gurion-Universiteit tot een boek met de titel “Women and Jihad”. Ze is Senior Media Research Analyst aan het “Center for Near East Policy Research” en correspondente van het “Israel Resource News Agency”.

In de Palestijnse en islamitische cultuur worden vrouwen als schenksters van nieuw leven in deze wereld beschouwd. Ze moeten echtgenotes en moeders zijn, geen strijders. In de radicaalislamitische wereldbeschouwing moeten vrouwen de Jihadisten ondersteunen door de kinderen tot de strijd in de jihad op te voeden en het huis onderhouden, terwijl de mannen ver van huis strijd voeren. Het Handvest van Hamas demonstreert duidelijk dat de plaats van de vrouwen zich rondom het thuis en de kinderen afspeelt, dat zij niet deelnemen aan het “mannelijke” werk van de strijd en zichzelf opblazen.

Desondanks begonnen radicaalislamitische terreurgroepen zelfmoordenaressen te accepteren, meestal omdat zij begrepen dat vrouwen hen hielpen bepaalde strategische hindernissen te overwinnen. Als gevolg daarvan accepteerde Hamas Reem Riyaschi, moeder van twee kleine kinderen, als zelfmoordenares. Deze beslissing was zeer omstreden in de Arabische wereld. De meerderheid van de zelfmoordenaressen was echter vrijgezel.

Tijdens de tweede Intifada veroorzaakten de acht Palestijnse zelfmoordenaressen vele doden en gewonden. In 2003 blies de studente in de rechten Hanadi Jaradat zichzelf op in het restaurant Maxim in Haifa, dat deels Arabisch eigendom was. Twintig burgers – vier van hen kinderen – werden gedood en 51 raakten gewond. De bewaker, een Israëlische Arabier, werd bij de aanslag gedood, 3 andere Arabische werknemers van het restaurant werden eveneens gedood. Jaradat kreeg veel positieve publiciteit, omdat Israël haar broer en haar verloofde had gedood – beide leden van de “Islamitische Jihad”. In de populaire Amerikaanse tv-uitzending “Nightline” beweerden Palestijnse vrouwen dat zij meer slachtoffer zou zijn dan de mensen die zij vermoordde.

Onderzoeken hebben aangetoond dat Palestijnse zelfmoordenaressen acht keer zoveel publiciteit krijgen dan hun mannelijke tegenhangers. 5 van de 8 zelfmoordenaressen hadden nationalistische overtuigingen. Andere Palestijnse vrouwen besloten tijdens de tweede Intifada zelfmoordenares te worden, omdat zij onvruchtbaar of gescheiden waren of omdat zij familie waren van iemand die van collaboratie werd verdacht, een buitenechtelijke affaire hadden, door verkrachting getraumatiseerd of vanwege het zoenen met een man in het openbaar onteerd waren. Ook dient opgemerkt te worden dat minstens vier zelfmoordenaressen een geschiedenis van medewerking aan terrorisme of een familielid hadden, die actief was in terreurorganisaties.

De afgevaardigde in de Knesset, Anat Berko, interviewde veel Palestijnse vrouwen die deelnamen aan terrorisme. De resultaten heeft zij in haar boek “The Path to Paradise” gepubliceerd. Haar conclusies luidden dat de belangrijkste motieven voor vrouwelijk terrorisme religieus en nationalistisch waren. Deze vermengen zich met elkaar om een vruchtbaar medium voor terrorisme te produceren. Tot de andere factoren behoren de wens naar wraak voor de dood van familieleden, Jodenhaat en haat op de westerse wereld. Berko impliceert dat deze instellingen vaak het resultaat van de terroristische subcultuur onder Palestijnse gevangenen in Israëlische gevangenissen zijn en dat de door enkele van de terroristes afgegeven uitlatingen niet voor de volle 100% de werkelijkheid met betrekking tot hun motivatie weerspiegelen.

De Arabischtalige media verheerlijken de Palestijnse zelfmoordenaressen. Wafa Irdis werd met Mona Lisa, Jezus Christus, Khadija – de eerste vrouw van de profeet Mohammed – en Jeanne d´Arc vergeleken. In 2002 rechtvaardigden enkele Amerikaanse media de daden van de zelfmoordenaressen in naam van de vermeende Palestijnse klaagredenen. Media tenderen er bovendien toe hen als bevrijde vrouwen voor te stellen in plaats van terroristes. Slechts in enkele gevallen was er kritiek van de media op terroristes.

De vrouwen, die deelnamen aan de actuele messen-Initifada, dachten dat het mogelijk zou zijn om iemand aan te vallen en het er levend vanaf te brengen. Dat heeft een andere dynamiek tot gevolg dan die van de zelfmoordenaressen.

Zelfmoordenaressen bestaan ook in andere samenlevingen zoals Syrië en Irak evenals in de Koerdische beweging PKK in Turkije en bij Tsjetsjenen. De Tamil tijgers in Sri Lanka waren eveneens berucht om de inzet van zelfmoordenaressen. Bovendien heeft ISIS vrouwen gebruikt om veiligheidsmaatregelen te omzeilen, hoewel er in het begin verzet was op grond van de eerbaarheidsvoorstellingen.

Avraham sluit af: Geen enkele vrouw die overgaat tot terrorisme is een normgevend persoon, want deze vrouwen versterken niet de verwachtingen die hun samenleving in hen stelt. In plaats van echtgenotes en moeders te worden, namen zij deel aan de mannelijke activiteit van de strijd tegen Israël. Ze trainen samen met mannen en breken daarmee Arabische erecodes. En als ze als zelfmoordenaressen falen, worden ze als schande voor hun samenleving beschouwd, omdat ze zowel als normale vrouw en als shahida (martelares) gefaald hebben.

door Dr. Manfred Gerstenfeld


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel “Was motiviert palästinensische Selbstmordbomberinnen?” van Dr. Gerstenfeld op de site van Heplev van 4 september 2017

Advertenties