45 jaar geleden: Palestijnen vermoordden 11 Israëlische atleten tijdens O.S. München 1972

Mūnchen, 6 september 2017. In Mūnchen werd gisteren de 45ste verjaardag herdacht van de aanslag op het Olympische dorp waar de Israëlische atleten logeerden. Israël’s president Reuven Rivlin en de Duitse president Frank-Walter Steinmeier onthulden het monument “The Munich 1972 Massacre Memorial” ter herdenking van de slachtoffers van die aanslag [beeldbron: Reuters/Michaela Rehle].

Iedereen herinnert zich nog de vreselijke aanslag tijdens de Olympische Spelen in München van 1972 toen 8 Palestijnse terroristen van Zwarte September, een nevenorganisatie van de PLO, het olympisch dorp binnen slopen, 2 Israëlische atleten ter plekke doodschoten en 9 anderen gijzelden. De volgende dag, 6 september 1972 laat op de avond, werden de 9 overige gegijzelden Israëlische atleten vermoord. Zij kwamen om het leven door de schuld van een lamentabele slecht voorbereidde ‘reddingsactie’ van de Duitse overheid.

Ankie Rechess-Spitzer, de weduwe van André Spitzer, één van de negen vermoordde atleten, was al de volgende dag ter plaatse om de plaats van de massacre in ogenschouw te nemen. De Duitse overheid gelastte een onderzoek naar het hoe en het waarom de reddingsactie van de Duitse politie en veiligheidsdiensten zo dramatisch eindigde. De Duitsers staan wereldwijd bekend om hun zogenaamde Gründlichkeit, maar daar was in München totaal geen spoor van te bekennen, integendeel. Vreemd genoeg werd hun rapport nooit geopenbaard.

Leroy Thompson

Ankie Spitzer trachtte dan maar zelf een onderzoek op te starten en slaagde er zelfs in om een kopij van het onderzoeksdossier te bemachtigen. Jarenlang zat zij opgescheept met maar liefst 3.800 dossiers, een doolhof van duizenden rapporten, getuigenissen enz. waar zij de weg maar niet in kon vinden. Ruim twintig jaar later [!] slaagde zij erin om Leroy Thompson, een gekende Amerikaanse veiligheidsexpert en anti-terrorisme bestrijder voor dat reusachtig onderzoekswerk te engageren.

In samenwerking met National Geographic werd door Thompson de hele toedracht van de Massacre van München visueel gereconstrueerd en op 13 september 2006 voor het eerst op televisie uitgezonden. Meer nog, Thompson voerde het onderzoek naar het onderzoek van het jammerlijk falen van de Duitse reddingsmissie en spoedig werd pijnlijk duidelijk waarom de Duitsers dat onderzoek niet wilden openbaren. De schande en de schaamte over het falen wogen te zwaar en hun verslag verdween onder het stof voor vele jaren.

Dit artikel begint meteen bij het onderzoek van Thompson wat er allemaal is misgelopen in de beveiliging van het Olympisch dorp en hoe de Duitse reddingsactie bij voorbaat gedoemd was om te falen. Het verhaal is een adembenemend relaas geworden van een catastrofe die had vermeden kunnen worden maar verknoeid werd door het lamentabele reddingsplan van een Duitse arrogante politiecommissaris die door zijn onkunde de dood veroorzaakte van negen bijkomende Israëlische atleten bovenop de twee die de dag voordien reeds werden omgebracht door de Palestijnse terroristen.

Hieronder volgt dan dat relaas van Leroy Thompson, een bijzonder onthullend en verbijsterend verslag dat door Brabosh.com voor het allereerst bij wijze van première voor het hele Internet [én vertaald naar het Nederlands!] wordt geplaatst.

München, 26 augustus 1972. De Israëlische Olympische delegatie paradeert op de openingsceremonie van de 20ste Olympische Spelen. Op 5/6 september 1972 werden 11 van deze atleten vermoord door jihadisten van de Palestijnse terreurgroep Zwarte September.

Een ‘reddingsplan’ dat de Duitse overheid ten schande brengt

Seconds from disaster: The Munich Massacre
[http://www.nationalgeographic.com/]

Eén man komt naar München om het geheime Duitse rapport te bestuderen: Leroy Thompson. Hij is een expert in het oplossen van belegeringssituaties en een zeer bekende wapenexpert. Thompson was een legerofficier in de VS die gewond raakte tijdens een missie in Rusland. Hij schreef meer dan 30 boeken en geeft lezingen aan politiekorpsen over de hele wereld. Thompson is beroepshalve geïnteresseerd in München. Hij was veiligheidsadviseur tijdens de Olympische Spelen van zowel Athene als in Barcelona.

Beveiliging? Onbestaande
De eerste vraag die hem bezighoudt is: “Hoe zijn de terroristen erin geslaagd om gewapend het olympisch dorp binnen te raken?”

Thompson weet dat de Spelen het best beveiligde sportevenement ter wereld zijn. In Ankie Spitzer’s duplicaat van het rapport staat dat er tijdens de Spelen van 1972 ruim 2000 veiligheidsbeambten aanwezig waren. En het olympisch dorp werd omringd door een afsluiting in draad van 2 meter hoogte. Als dat waar is, hoe konden de terroristen dan zo gemakkelijk binnenkomen?

Daar is maar één manier om daarachter te komen. Thompson zoekt toenmalig ‘burgemeester’ van het olympisch dorp Walther Tröger op. Tröger onthult dat de beveiliging op papier inderdaad indrukwekkend was maar het er in werkelijkheid erg soepel en ontspannen aan toe ging:

“Van de organisatie mochten er geen wapens zichtbaar zijn. Beveiligingsagenten liepen rond in burger en zonder wapens. Dit gebeurde zo met de bedoeling om Duitsland een vriendelijk en vreedzaam gezicht te geven.”

De Britse verslaggever Gerald Seymour is kritischer:

“Alles mocht. Er heerste een open en warme sfeer. Iedereen kon het dorp betreden. Er was nauwelijks beveiliging aanwezig.”

Terroristen bleken goed voorbereid
Hoe wisten de terroristen Blok 31 te vinden toen ze in het dorp waren? En hoe wisten ze in welk appartement de Israëliërs precies zaten? Tegenwoordig is het olympisch dorp een woonwijk. Blok 31 in de Connollystrasse bestaat nog steeds. Als je het tenminste weet te vinden. Leroy Thompson hierover: “Het is een doolhof van gebouwen. De terroristen moeten eerst op verkenningstocht zijn geweest. Mogelijk hebben ze hulp gehad bij het vinden van Connollystrasse 31.”

Thompson zoekt naar aanwijzingen in het geheime rapport en doet een verrassende ontdekking. Hij ontdekt dat Issa (alias van Luttif Afif, de leider van het PLO-terreurteam) en zijn kompaan, vóór de aanvang van de Spelen als bouwvakkers aan de slag waren bij het bouwen van het olympisch dorp. Dankzij deze dekmantel konden ze de aanslag tot in de puntjes voorbereiden.

Het Duitse crisiscomité
Thompson hoopt dat het rapport zijn volgende vraag zal beantwoorden: “Hoe reageert de Duitse overheid op een aanval van terroristen?”

Er wordt eerst een crisiscomité opgezet. Leroy wil weten wie er in die commissie zetelde. Wie namen de besluiten en wat voor achtergrond en ervaring hadden ze? Drie mensen namen de besluiten.

Bruno Merk, de Beierse minister van Binnenlandse Zaken.; Hans-Dietrich Gensher, de West-Duitse minister van Binnenlandse Zaken en Manfred Schreiber, de politiecommissaris van München. Het zijn twee politici en slechts één tacticus. “Met politici moet je opletten”, zegt Leroy. “Ze willen herkozen worden en ze moeten hun achterban tevreden houden. Die dingen hebben in feite niets met de belegering te maken. Maar ze moeten wel belangrijke beslissingen nemen.”

Alleen Schreiber heeft ervaring genoeg om de situatie aan te pakken. Maar Thompson ontdekt dat Schreiber een reeks ernstige fouten heeft gemaakt. Hij weet niet dat de wapens van de terroristen een zwakke plek vertonen. Gijzelingsexpert Thompson bekijkt foto’s uit het officieel rapport over het bloedbad op de Spelen van München. Twee belangrijke feiten vallen hem meteen op. Feiten die commissaris Schreiber over het hoofd zag.

Het eerste feit is dat is dat alle terroristen vermomd zijn. Dit geeft duidelijk aan dat de terroristen van plan waren om de operatie te overleven. Als ze bereid waren om te sterven, dan zouden zij hun identiteit niet verbergen. “Dat wil zeggen dat ze eventueel bereid zijn om te onderhandelen en tot een oplossing willen komen, waardoor zij de operatie konden overleven”, zegt Thompson.

Dan ontdekt Thompson nog een belangrijk feit. De terroristen hebben AK-47’ers (Kalashnikov geweren). Thompson weet dat de Palestijnen aangeleerd wordt om de veiligheidspal aan te laten. Op een schietbaan laat hij zien dat dit kleine feit van essentieel belang is. “Normaal gezien kun je de veiligheidspal gemakkelijk afzetten. Bij de AK-47 is dat niet het geval. Zoals je ziet gaat het niet zo eenvoudig,” zegt Leroy en vervolgt “de schutter moet zijn vinger van de trekker halen om de veiligheidspal af te zetten en het wapen schietklaar te maken. Hierdoor krijgt de Duitse politie bij een eventuele inval wat seconden extra tijd. Die extra seconden kunnen het verschil tussen leven en dood betekenen.” In twee seconden tijd kan een scherpschutter zijn doel raken en kan een stormtroep binnenvallen.

De kwestie van de veiligheidspal van de AK-47 wordt in het rapport nergens genoemd. Dit kleine maar belangrijke detail was Schreiber en de zijnen totaal ontgaan.

Onder het oog van Jan Publiek
Om een ander raadsel op te lossen bekijkt Thompson het videoarchief over de aanslag. Hij wil weten waarom Schreiber het publiek niet gebiedt te vertrekken. Dat is namelijk altijd het eerste wat je doet als er een gijzeling plaatsvindt. “De reden daarvoor is eenvoudig”, zegt Thompson. “Een AK-47 is een automatisch geweer met 35 kogels in het magazijn. Met meerdere magazijnen hadden ze tientallen en zelfs honderden mensen kunnen neerschieten als ze dat zouden hebben willen doen”. Dat Schreiber de mensen laat staan is een duidelijke fout maar het wordt nog veel erger…

Volgens Thompson moet je je vijand kennen om een gijzeling op te lossen. Schreiber moet precies weten hoeveel terroristen er zich bevinden in Blok 31. Alleen dan kan hij een succesvolle bestorming voorbereiden. Thompson weet dat Schreiber daar één uitstekende gelegenheid voor kreeg. Na na 17u00 mogen twee commissarissen van de Spelen appartement 1 van Blok 31 betreden om te zien hoe het met de gijzelaars gaat. In het officieel rapport zeggen ze dat ze vijf terroristen hebben gezien. Op deze informatie zit Schreiber te wachten. Hij zet de operatie in gang.

De bestorming
Om de bestorming te analyseren bekijkt Thompson in het videoarchief over de aanslag de beelden van Duitse politieagenten die het dak van Blok 31 beklimmen. Hij is niet bijster onder de indruk van hun pogingen. “Ze gingen erg bedeesd te werk in plaats van weldoordacht en ze waren ook niet voortdurend beschermd. Een terrorist moest hen niet kunnen verrassen. De manier waarop ze hun wapens vasthielden verraadde hun onervarenheid,” vertelt Thompson.

Dus, wie waren die mannen in die bestormingsgroep? En waarom kregen ze net voor de aanval de opdracht om zich terug te trekken? Thompson vroeg het aan Heinz Hohensin, één van de 13 agenten die op die dag op het dak klommen. Het choqueert hem dat de stormtroep uit gewone straatagenten bestond. “Normaal werkten we op de straat,” vertelt Heinz. “Er bestond geen anti-terreureenheid. Daarom werd ons gevraagd om die klus te klaren.”

Terwijl de agenten wachten op het bevel om aan te vallen, valt politiecommissaris Schreiber iets vreemds op. De terroristen lijken zijn plan door te hebben. “We kregen te horen dat de operatie waarschijnlijk niet zou doorgaan,’ zegt Heinz. Schreiber realiseert zich dat de voorbereidingen van de reddingsoperatie gefilmd worden en dat de terroristen elke stap live via de televisie kunnen  volgen. Schreiber blaast onmiddellijk de operatie af en dat is een hele opluchting voor de politieagenten. “We zouden waarschijnlijk allemaal omgekomen zijn”, zegt Heinz. Door zijn nalatigheid om de media weg te sturen snijdt Schreiber zich in eigen vingers.

Persconferentie commissaris Manfred Schreiber op 6 sep. 1972

Wie is Manfred Schreiber?
Thompson wil Schreiber ondervragen over de fouten die hij maakte. Hij wil met hem een gesprek. Schreiber weigert echter om hierop in te gaan. Thompson gaat vervolgens de gangen na van de man die ze hier in München ‘de sheriff’ noemen omwille van zijn bekende harde, stuurse en compromisloze instelling. In het archief van een lokale krant vindt hij een dossier over Schreiber. Met behulp van een tolk doet hij een verbazingwekkende ontdekking. In augustus 1971, een jaar vooor de Olympische Spelen, vervulde Schreiber een belangrijke rol in een ander gijzelingsdrama.

Tijdens een een mislukte bankoverval namen twee gewapende gangsters 17 mensen in gijzeling. Na ruim 10 uren van tevergeefs onderhandelen geeft Schreiber een scherpschutter het bevel om te schieten om de gangsters aldus uit te schakelen. Eén van de overvallers raakt gewond en schiet vervolgens een onschuldige vrouw dood. Schreiber wordt beschuldigd van onvrijwillige doodslag. De beschuldiging wordt vier maanden later ingetrokken maar Thompson denkt dat het incident Schreiber’s inschattingsvermogen heeft beïnvloed: “Hij durfde misschien de beslissing niet te nemen om dodelijk geweld te gebruiken moest dat noodzakelijk worden”.

Negen levens liggen aldus in de handen van een politiecommissaris die zich eerder in een andere gijzelingszaak heeft gecompromitteerd…

Het ‘reddingsplan’
Thompson begrijpt waarom de operatie op het vliegveld gigantisch mislukte. Thompson krijgt toegang tot het vliegveld van Fürstenfeldbrück (waar die avond de dramatische ontknoping voor de 9 gegijzelde atleten zou plaatsvinden.) Hij zoekt de exacte positie op van de negen atleten waar zij het leven verloren. De plek waar het vuurgevecht voor het eerst plaatsvond, werpt weer nieuwe vragen op. In de Tweede Wereldoorlog werden Duitse scherpschutters gevreesd voor hun dodelijke trefzekerheid. Waar waren dan deze vakkundige scherpschutters van toen gebleven in 1972 toe ze zo hard nodig waren?

In de geheime documenten vindt Thompson het zo noodlottige reddingsplan terug. Hij leest een tachtigtal beschrijvingen door en bekijkt tientallen foto’s en tekeningen. De deconstructie van het reddingsplan is van het grootste belang voor de zoektocht van Thompson naar de werkelijke toedracht van de catastrofale afloop van de gijzeling. Het plan gaat uit van de aanwezigheid van vijf terroristen. Wanneer terroristenleider ISSA en zijn handlanger aan boord gaan van het vliegtuig om het te inspecteren waarmee de terroristen een veilige aftocht werd beloofd, was het plan dat vermomde agenten hen daar zouden uitschakelen.

Vervolgens zullen vijf scherpschutters de drie overgebleven terroristen onder vuur nemen en uitschakelen. Scherpschutter 1 ligt achter een laag muurtje. Scherpschutter 2 zit verscholen achter een militaire vrachtwagen. Scherpschutters 3, 4 en 5 nemen positie  in op de verkeerstoren. Vandaar kunnen zij de landingsstrook goed waarnemen. Volgens Thompson is schutter 1 achter het lage muurtje van groot belang. Via een lasergestuurde afstandszoeker komt hij erachter dat schutter 1 zich nauwelijks op 50 meter afstand bevond van de terroristen. “Hij bevond zich achter de terroristen bij de helikopters. Vanop die afstand had hij in staat moeten zijn om de terroristen uit te schakelen”, zegt Thompson.

Maar als de helikopters komen aanvliegen valt het hele plan in duigen. De gewapende agenten in de Boeing, bespreken op verwoede wijze hun kansen om Issa en zijn kompaan uit te schakelen. Hein Hohensinn was één van die agenten. Hij vond het plan een zelfmoordactie: “Als Issa zijn handgranaat bij het vol getankte vliegtuig had laten ontploffen, dan waren wij allemaal omgekomen.”

De agenten stemmen bij hand opsteken over het plan en besluiten niet mee te doen aan de operatie. Hierdoor brengen ze het reddingsplan in gevaar. Leroy Thompson is geschokt: “De militairen en agenten waarmee ik heb gewerkt, zouden, op het laatste moment nooit zeggen ‘De gijzelaars zijn nog niet op vrije voeten, maar ik kap er toch maar mee‘, ik vind zoiets verbijsterend.”

Alles hangt nu af van de vijf scherpschutters op het vliegveld. Ze worden in gevaar gebracht door de volgende fout. De helikopterpiloten moeten opzij en ten westen van de verkeerstoren landen. De schutters kunnen dan de terroristen in hun vizier nemen op het ogenblik dat zij de helikopterdeuren openen. Echter, de helikopters landen recht voor de verkeerstoren. Het is onbekend waarom ze dit deden (wellicht door de gebrekkige coördinatie en communicatie), maar door deze fout komt het hele reddingsplan in gevaar. De scherpschutters kunnen alzo de terroristen niet goed in hun vizier nemen. Bovendien liggen de schutters die op de grond liggen, thans direct in hun vuurlijn.

Maar de scherpschutters hebben nog meer problemen rond hun hoofd. Het vliegveld wordt verlicht door slechts vier schijnwerpers. Daardoor kunnen ze hun doelwit niet goed zien. Ze moeten bijna op de tast schieten. Thompson ontdekt tevens dat ze slecht uitgerust zijn. Ze hebben geen nachtkijkers, dragen geen kogelvrije vesten en geen stalen helmen.

Het verkeerde geweer
Maar de scherpschutters hebben nog een fundamenteler probleem in hun handen: hun wapens. De scherpschutters waren gewapend met G-3 geweren. Volgens Thompson is dit niet het juiste wapen voor een operatie zoals deze. “De G-3 is geen precisiegeweer voor een scherpschutter. Je kunt het snel bewegen, richtten op een bewegend doelwit en dan afvuren”. Het probleem met het G-3 geweer is de zoeker: “Voor een scherpschutter is de zoeker té eenvoudig. Je kunt niet echt een precisieschot afvuren met een precisie van enkele centimeters in dergelijke omstandigheden. Zeker niet met te weinig licht zoals hier,” vertelt Thompson.

Verbijsterend is dat de Münchense politie in 1972 over een veel effectiever wapen beschikte met name de STEYER SSG-69. Thompson laat zien hoe het telescopisch vizier de scherpschutter veel meer kans had gemaakt tegen de terroristen. “Het heeft een dradenkruis waarmee je veel beter kunt richten. In het donker verzamelt het vizier het licht.” Dat was natuurlijk essentieel geweest in het donker in Fürstenfeldbruck. De scherpschutters hadden dus inferieure G-3 geweren.

Geen scherpschutters maar gewone politieagenten
Maar wie waren deze ‘scherpschutters’? Het waren allemaal gewone politieagenten. Uit geschiedenisboeken blijkt dat West-Duitse wetten het leger in 1972 verbonden om zich te mengen in binnenlandse aangelegenheden. De scherpschutters van het leger mochten hun diensten niet aanbieden. “De Duitse politie had op z’n minst enkele politieagenten moeten opleiden tot scherpschutter om die leemte op te vullen,” vindt Thompson.

Maar de ware reden dat de situatie eindigde in een regelrechte catastrofe, hing af van één héél belangrijk stukje informatie. Een onvergeeflijke fout die nooit had mogen gemaakt worden en die ten minste het leven kostte aan negen mensen.

Verkeerd geteld: geen VIJF maar ACHT terroristen
Iets over 17u00 mocht Walter Tröger appartement 1, waar de gijzelaars werden vastgehouden, naar binnengaan om te kijken hoe ze eraan toe waren. Tröger kreeg de kans om aldus belangrijke informatie te vergaren. Hij telde VIJF terroristen. Politiecommissaris van München Manfred Schreiber baseert zijn hele reddingsplan op dit stukje informatie.

Maar Tröger zat ernaast. Er waren ACHT terroristen.

Bovendien waren de gezagsdragers op de hoogte, ruim dertig minuten voor het reddingsplan van start ging. Toen de terroristen en de gijzelaars zich naar de helikopters begaven werden er in de bus duidelijk ACHT terroristen waargenomen in plaats van VIJF. Maar het reddingsplan werd niet aangepast aan deze essentiële informatie. DE scherpschutters op het vliegveld van Fürstenfeldbruck werd niets verteld.

Maar de scherpschutters hebben nog steeds kansen om te slagen. Hun laatste hoop is scherpschutter 3. Hij krijgt één enkele kans om Issa en zijn kompaan uit te schakelen en daarmee paniek te zaaien onder de overige terroristen. Door te terug te gaan naar het begin van de reddingsoperatie kunnen we de gevolgen zien van dit slecht voorbereide plan.

De dramatische ontknoping
Om 22u30 landden de helikopters met de acht terroristen en de 9 gijzelaars… op de verkeerde plaats. Issa en zijn handlanger stappen uit de helikopter( en lopen naar de Boeing 747. Ze beklimmen de trap van het vliegtuig en lopen naar binnen. Issa treft een leeg vliegtuig aan. Hij rent terug naar de helikopters en roept dat ze in de val zijn gelokt.

Scherpschutter 3 wacht op het bevel om Issa neer te schieten. Zonder telescoop en nachtkijker heeft hij moeite om zijn doelwit in het vizier te krijgen. Hij vuurt maar mist Issa en raakt diens kompaan in de dij. Issa rent weg en beveelt zijn mannen om de verkeerstoren aan te vallen vanwaar de drie scherpschutters het vuur hebben geopend op de terroristen. Er ontstaat een hevig vuurgevecht dat ruim dertig minuten aanhoudt. De scherpschutters realiseren zich nu pas dat er acht terroristen zijn ipv. vijf. Schutter 1 en 2 kunnen niks doen vanwege het feit dat ze in de vuurlijn liggen van scherpschutters 3, 4 en 5 op de verkeerstoren. Ze kunnen niet deelnemen aan het vuurgevecht. Drie scherpschutters nemen het nu op tegen acht terroristen.

Een half uur later omstreeks 23u00 zijn twee terroristen gedood maar worden de scherpschutters overtroefd door de terroristen. Ze stoppen met schieten en besluiten te wachten tot er versterking opdaagt. Die zal pas een uur later opdagen wanneer vier Duitse pantserwagens de tarmac oprijden. De terroristen raken in paniek. Eén van hen op het vuur op de geboeide en weerloze gijzelaars in helikopter 1. Vervolgens ontsteekt hij een handgranaat en gooit die in de helikopter, die explodeert en in vlammen opgaat samen met de gijzelaars. Scherpschutters beschieten Issa. Een terrorist in helikopter 2 schiet alle overgebleven gijzelaars dood.

Om 0u30 is het vuurgevecht voorbij. Alle negen Israëlische atleten zijn gedood bovenop de twee andere die de vorige dag tijdens het begin van de actie door de terroristen werden afgeslacht. Vijf terroristen en een Duitse politieagent zijn dood. Drie terroristen overleven en worden gevangen genomen.

Hoezo gewaarschuwd?
Politiecommissaris Manfred Schreiber zegt later dat de Israëlische atleten niet door zijn schuld zijn omgekomen. Maar hij heeft het niet over het laatste tragische feit dat aan het licht kwam. Twee maanden eerder werd Schreiber gewaarschuwd dat terroristen de Olympische Spelen van München als doelwit hadden gekozen voor hun aanslagen.

In 1972 werkte George Sieber als forensische psycholoog bij de politie. Hij voorspelde de aanslag tot in de laatste details. “Ik voorspelde dat, als de Palestijnen een actie zouden ondernemen, zij hun vertrouwde methode zouden hanteren. Een aanslag voor zonsopgang. De groep bestaat uit een voor- en achterhoede die door de deur gaat met of zonder bloedvergieten”, zegt Sieber. Helaas wordt zijn waarschuwing in de wind geslagen met als resultaat dat 14 Israëlische kinderen opeens geen vader meer hebben.

Tot slot
Ben Berger put troost uit het feit dat zijn zoon zijn grootste droom van zijn leven in vervulling zag gaan: meedoen aan de Olympische Spelen. “Ik troost mezelf met de gedachte dat dat indien David zou geweten hebben dat het zo zou eindigen, hij het zo weer opnieuw gedaan had. Dat mag misschien vreemd klinken, maar ik heb daar altijd zo over gedacht”, zegt Berger.

Ankie Rechess-Spitzer weet nu hoe en waarom haar man André in München is gestorven. Maar niemand werd ooit aansprakelijk gesteld voor zijn dood. “Ik weet alleen dat mijn dochter van vijf weken oud, zonder vader is opgegroeid en dat ik mijn man ben kwijtgeraakt. Naar mijn mening is iemand daar verantwoordelijk voor”, besloot zij.

Advertenties

2 gedachtes over “45 jaar geleden: Palestijnen vermoordden 11 Israëlische atleten tijdens O.S. München 1972

  1. Jaren geleden zag ik een documentaire en waarin te zien was, hoe de verantwoordelijke palestijnen werden vermoordt door de Israëlische geheimendienst.In een woord:geweldig.

    Like

    1. Er werd zelfs door Steven Spielberg een spannende actiefilm over gemaakt in Hollywood: “Munich” uit 2005 met onder meer Eric Bana en Daniel Craig (aka James bond) in de hoofdrollen. Ook een reeks Israëlische sterren spelen er in mee zoals Ayelet Zurer, Gila Almagor enz. De film werd genomineerd met 5 oscars en won vele prijzen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s