Waarom heeft Israël in feite een veiligheidsmuur gebouwd?

Video HR: “Why did Israel Really Build a Security Barrier?”

Sommigen noemen het een “hekken”, een “apartheidsmuur” en een “scheidings barrière”. De Israëlische veiligheidsmuur is het voorwerp geweest van fel verhitte discussies en ontelbare nieuwsartikels.

Israël besloot in juni 2002, na een golf van aanslagen tussen 2000 en 2003, om een veiligheidsmuur te bouwen op kritieke punten, zeggende dat deze muur van cruciaal belang is voor de veiligheid van de Joodse staat en volk. Sinds het begin van de Tweede Intifada in september 2000 vielen er bijna 1000 Israëlische doden en een veelvoud aan gewonden.

Doden van terreur sinds 19 september 2000 [beeldbron: IMFA]

Sinds het begin van de bouw van deze muur is het aantal aanslagen met dodelijke afloop met ruim 95 procent afgenomen. De muur redt Israëlische levens. 

Ook de Palestijnen weten dat. Op 23 maart 2008 bekloeg Ramadan Shalah, de leider van de Palestijnse terreurgroep Islamitische Jihad (PIJ) berucht om haar doodseskader (de Al-Quds Brigades), zich in een interview met de Qataarse krant Al-Sharq dat de veiligheidsmuur…

“de mogelijkheden van het verzet beperkt om diep binnen te dringen op Israëlisch grondgebied om zelfmoordbomaanslagen uit te voeren, maar dat het verzet het niet heeft opgegeven noch hulpeloos is geworden en thans andere manieren van opereren bekijkt.”

Eens dat de Palestijnen bereid zijn om de gewapende strijd op te geven en eerder de dialoog verkiezen om in overleg en compromis te onderhandelen over een duurzame vrede en mits de acceptatie van Israël als de natiestaat van het Joodse Volk, dan kan en zàl de muur weer verdwijnen. Honest Reporting legt in een minuut uit waarom de muur moest gebouwd worden.

De Palestijnse Autoriteit is een genocidale terroristische entiteit en zou ook als dusdanig behandeld moeten worden,”
schreef Guy Millière op 7 september 2017 in The Jewish Press.

Sinds september 2015 tot op heden werden door Palestijnen opnieuw meer dan 400 aanslagen gepleegd jegens Israëliërs. In het totaal werden de voorbije twee jaren 55 Israëliërs gedood en 812 gewond en dat in 184 steekpartijen, 161 beschietingen, een autobom en 60 aanvallen met voertuigen (car rammings).

Meer video’s van Honest Reporting hier op de HR site van YouTube.

Advertenties

Wat motiveert Palestijnse zelfmoordenaressen? [Manfred Gerstenfeld]

De eerste Palestijnse zelfmoordenares was Wafa Idris, die zichzelf opblies tijdens de tweede Intifada in 2002 in Jeruzalem. Ze doodde een oude man en verwondde 100 mensen. Daarvoor al bedreven verschillende Palestijnse vrouwen anti-Israëlisch terrorisme. Leila Khaled was lid van een team dat in 1969 een vliegtuig kaapte. Dalal Mughrabi behoorde tot de terroristen die in 1978 het kustweg-bloedbad veroorzaakten, waarbij 38 Israëlische burgers werden gedood, onder wie 13 kinderen.

Na de tweede Intifada vonden er in 2006 twee zelfmoordaanslagen door vrouwen plaats. Deze stopten, toen zelfmoordaanslagen met bommen in het algemeen minder frequent werden. Vanaf dat moment besloten de Palestijnen andere tactieken in de strijd tegen Israël toe te passen.

Rachel Avraham (foto boven) werd in Washington DC geboren en woont sinds 2009 in Israël. Ze heeft een Bachelor in regeringswerk en politiek van de Universiteit Maryland. Avraham ontwikkelde haar Master scriptie in Midden-Oostenstudies aan de Ben Gurion-Universiteit tot een boek met de titel “Women and Jihad”. Ze is Senior Media Research Analyst aan het “Center for Near East Policy Research” en correspondente van het “Israel Resource News Agency”.

Lees verder

45 jaar geleden: Palestijnen vermoordden 11 Israëlische atleten tijdens O.S. München 1972

Mūnchen, 6 september 2017. In Mūnchen werd gisteren de 45ste verjaardag herdacht van de aanslag op het Olympische dorp waar de Israëlische atleten logeerden. Israël’s president Reuven Rivlin en de Duitse president Frank-Walter Steinmeier onthulden het monument “The Munich 1972 Massacre Memorial” ter herdenking van de slachtoffers van die aanslag [beeldbron: Reuters/Michaela Rehle].

Iedereen herinnert zich nog de vreselijke aanslag tijdens de Olympische Spelen in München van 1972 toen 8 Palestijnse terroristen van Zwarte September, een nevenorganisatie van de PLO, het olympisch dorp binnen slopen, 2 Israëlische atleten ter plekke doodschoten en 9 anderen gijzelden. De volgende dag, 6 september 1972 laat op de avond, werden de 9 overige gegijzelden Israëlische atleten vermoord. Zij kwamen om het leven door de schuld van een lamentabele slecht voorbereidde ‘reddingsactie’ van de Duitse overheid.

Ankie Rechess-Spitzer, de weduwe van André Spitzer, één van de negen vermoordde atleten, was al de volgende dag ter plaatse om de plaats van de massacre in ogenschouw te nemen. De Duitse overheid gelastte een onderzoek naar het hoe en het waarom de reddingsactie van de Duitse politie en veiligheidsdiensten zo dramatisch eindigde. De Duitsers staan wereldwijd bekend om hun zogenaamde Gründlichkeit, maar daar was in München totaal geen spoor van te bekennen, integendeel. Vreemd genoeg werd hun rapport nooit geopenbaard.

Lees verder