Gaza Unplugged afl.145: Palestijnen vieren Offerfeest ondanks boycot van Ramallah

Op 21 augustus ’17 dreigde president van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas ermee om de financiering van de Gazastrook gradueel af te bouwen totdat Hamas zich verzoent met Al Fatah, de politieke factie van Abbas.

“Wij dragen jaarlijks 1,5 miljard dollars over [aan Hamas in Gaza],” zei hij eraan toevoegend dat hij dat bedrag reeds met 25 procent had verminderd. Abbas vertelde aan Gal-On dat indien de situatie met Hamas niet spoedig verandert dat “wij gradueel onze [financiële] steun aan Gaza met 100 procent zullen verminderen.”

Ondanks de boycot van de PA wordt dit jaar ook in de “open gevangenis” >ahum< van Gaza het jaarlijkse Offerfeest (Eid al-Adha) gevierd, van 1 t/m 3 september 2017, zoals te zien is op de plaatjes van Mohammed Asad op de site van Middle East Monitor.  [beeldbron]

Video: Iraanse televisiezender PressTV: ‘Gazanen bereiden zich voor om Eid Al-Adha te vieren’

Advertenties

10de verjaardag oorlog tussen Hamas en Al Fatah aka de Strijd om Palestina

Door de summiere berichtgeving door de westerse pers, zijn slechts bijzonder weinig mensen op de hoogte van het interne conflict tussen de verscheidene Palestijnse politieke facties, en in het bijzonder wat betreft de Palestijnse Burgeroorlog (2006-2007). De reden voor dat gebrek aan westerse aandacht is simpel: het was een conflict onder Arabieren waarbij de Joodse Staat Israël nauwelijks of niet in betrokken was. Wanneer Arabieren elkaar afslachten en er is geen enkele Jood in betrokken, heeft dat in het Westen nu eenmaal geen enkele nieuwswaarde. Raar maar waar.

Zo bijvoorbeeld haalde de burgeroorlog in Syrië pas in het najaar van 2015 de westerse pers nadat de vluchtelingen van dat conflict massaal Europa’s grenzen overspoelden. Nochtans was die burgeroorlog, die begon in maart 2011, toen al 4 ½ jaar aan de gang en had al aan bijna een half miljoen mensen het leven gekost. De westerse pers had, wat het Midden-Oosten betreft, enkel en alleen aandacht toen Israël enkele keren toesloeg in Gaza om de terreurgroep Hamas en het dozijn geallieerde terreurgroepen van zich af te slagen (Op. Pillar of Defense, november 2012 en Op. Protective Edge, zomer 2014). Maar wat er zich net over de grens van Israël, met name in Syrië afspeelde, liet iedereen steenkoud.

Palestijnse burgeroorlog 2006-2007
Na de dood in november 2004 van de in Caïro geboren aartsterrorist Yasser Arafat, die conform de Oslo Akkoorden van 1993 en 1994 (Oslo II) de eerste president van de Palestijnse Autoriteit was geworden, ontstond er in de Palestijnse gebieden een machtsvacuüm en werd besloten om verkiezingen te organiseren. Op 25 januari 2006 betwisten Fatah en Hamas de macht over ‘Palestina’ in de stembus.

Tot ieders verbazing werden de parlementaire verkiezingen gewonnen door Hamas, dat zowel in de Palestijnse gebieden in Judea en Samaria (aka de West Bank)  als in de Gazastrook. Hamas behaalde 44,45% van de stemmen, wat hen 74 op de 132 zetels in het PA-parlement opleverde en de partij van Mahmoud Abbas’ Al Fatah behaalde 41,43% van de stemmen die hen slechts 45 zetels opleverde. Aldus werd Hamasleider Ismail Haniyeh de nieuwe premier van ‘Palestina’ (PA) en Mahmoud Abbas bleef president in afwachting van nieuwe presidentsverkiezingen, die er nooit zijn gekomen.

Leden van de internationale gemeenschap, met in begrip van Egypte, Israël en de Verenigde Staten, verwierpen de verkiezingsresultaten en legden sancties op aan de door Hamas geleide Palestijnse Autoirteit (PA). Ook Al Fatah, geleid door Mahmoud Abbas verwierp het resultaat en weigerde om met Hamas in een coalitie te stappen. De VS, Israël en Egypte begonnen prompt Al Fatah te bewapenen in een poging om Hamas met geweld van de macht te verdrijven.

De Palestijnse Burgeroorlog, ook gekend als de Wakseh (Arabisch voor ‘zichzelf aangedane ruïne’ of ‘vernedering’) begon vrijwel meteen nadat de verkiezingen van januari 2006 en zal zijn ontknoping krijgen in juni 2007. In januari en februari 2007 nam het geweld tussen de politieke facties Fatah en Hamas zienderogen toe. In het bijzonder door ontvoeringen door Hamas van een reeks figuren van Al Fatah en van de Palestijnse Autoriteit. Diegenen die werden ontvoerd werden vaak afgeranseld en in sommige gevallen “door hun knieschijven geschoten om ze blijvend fysiek te immobiliseren”.

De wreedheden onder de Palestijnse facties bleven voortduren en de Saoedi-Arabische sjeik Abdullah Ben Abdul Aziz, trachtte beide partijen met elkaar te verzoenen. Op 8 februari 2007 accepteerden Fatah en Hamas de Mekka Akkoorden, die door Saoedi-Arabië waren bemiddeld. Beide partijen beloofden de wapens neer te leggen en een eenheidsregering te vormen. Dat gebeurde op 17 maart 2007 met Ismail Haniyeh van Hamas als de nieuwe premier die nauwelijks drie maanden zal aanblijven. Hieronder de inhoud van de Mekka Akkoorden samengevat:

Echter, de Mekka Akkoorden konden niet verhinderen dat de gevechten oplaaiden. Alleen al in maart 2007, de maand dat het akkoord werd ondertekend, werden naar verluidt 46 burgers in Gaza ontvoerd en een 25-tal anderen gedood. Om de haverklap braken er felle vuurgevechten uit die met machinegeweren werden beslecht en die werden verergerd door voortdurende explosies van zelfgemaakte bommen en andere projectielen. Een mensenrechtenactivist rapporteerde destijds dat “Gaza erger is geworden dan Somalië” en Yasir Abed Rabbo, een lid van het uitvoerend comité van de PLO beschreef de situatie als pure “anarchie”.

Hamas was vooral geschokt door de dood van Ibrahim Suleiman Maniya, de 45 jarige leider van de Al Qassam Brigades (de moordbrigade van Hamas). Maniya werd op 15 mei 2007 van dichtbij met een pistool in de borst geschoten tijdens een gevecht met Al Fatah. Hamas sloeg diezelfde dag keihard terug en nam wraak door een dozijn Palestijnse militieleden van Fatah te ontvoeren. Zeven van hen werden later teruggevonden. Ze werden door Hamas van dichtbij met een kogel door het hoofd afgemaakt.

Aan beide zijden vielen vele slachtoffers. Alleen al tijdens die ene week van gevechten in mei 2007 sneuvelden er aan beide zijden zowat 47 Palestijnen en honderden anderen raakten gewond, overwegend geen-strijders.

Het slotoffensief van Hamas
Op 7 juni 2007 lanceerde Hamas een militair offensief om de Gaza te veroveren. Volgens een bericht van het AP-agentschap op dat moment, vuurden honderden Hamas-strijders raketten en mortiergaranten af gericht tegen het hoofdkwartier van de Fatah-geallieerde veiligheidsdiensten in Noord-Gaza, en behaalde daarmee de belangrijkste overwinning in de bloedige strijd om de controle te verkrijgen over de kuststrook. De confrontaties waren verselijk brutaal, Fatah-mannen werden in executiestijl gedood in de straten, anderen werden in het ziekenhuis neergekogeld of afgemaakt en sommige werden levend van de daken gegooid. Om erover te waken dat de gewonden niet konden terugkeren naar het slagveld, schoot Hamas vanaf armlengte tientallen van hun vijanden in armen en benen waardoor velen voor het leven kreupel  zouden blijven.

Het AP citeerde een overlevende vande Hamas aanval die vertelde dat de strijders van Fatah bij bosjes werden neergeschooten en dat de versterkingen nooit aankwamen. “We werden bestookt met mortiergranaten, granaten en granaten,” vertelde de strijders Amjad van Al Fatah. “Ze kenden geen genade. Het ging van bang, bang. Ze hadden raketten die bijna de helft van het coomplex van Fatah konden raken.” Ook de Palestijnse mensenrechtenorganisatie PCHR (Palestinian Center for Human Rights) was geschokt door de gruwelijkheden en beschuldigde beide facties Hamas en Fatah van wederzijds brutaal en willekeurig geweld en van de grootste minachting voor om het even welke conventie omtrent oorlogsvoering:

Tegen 13 juni controleerde de militie van Hamas de straten van Gaza Stad alsmede de gebouwen van Al Fatah, met inbegrip van het presidentiële complex van Mahmoud Abbas. Op 14 juni 2007 was het pleit beslecht. De finale veldslag om Gaza had amper zes dagen geduurd. Tijdens die veldslag in juni 2007 werden op zes dagen tijd 161 Palestijnen vermoord waaronder 7 kinderen en 11 vrouwen en werden er meer dan 700 gewond.

In het totaal werden tussen januari 2006 en juni 2007 meer dan 600 Palestijnen gedood tijdens de burgeroorlog en vele duizenden anderen werden gewond. Vele duizenden  werden ontheemd waarvan de meesten met de hulp van Israël konden ontvluchten naar Judea & Samaria aka de Westelijke Jordaanoever.

Twee ‘Palestijnse’ Statenoplossing
Aldus had Mahmoud Abbas het pleit verloren tegen Hamas en, nadat het stof van de Wakseh was neergedaald, bleef hem niets anders over dan op 15 juni 2007 het Palestijnse parlement te ontbinden. Premier Ismail Haniyeh van Hamas werd afgezet en vervangen door Salam Fayyat, die op zijn beurt op 2 juni 2013 werd opgevolgd door de huidige premier van de PA Dr. Rami Hamdallah.

In Gaza bleef Ismail Haniyeh zich de legitieme vertegenwoordiger van het Palestijnse volk noemen en zetelen als de officiële premier van de Palestijnse regering. In februari 2017 werd hij als premier opgevolgd door Yahiya Sinwar, een voormalige commandant van de Qassam Brigades. Oud-premier van de PA Haniyeh volgde op zijn beurt Khaled Meshaal op als chef van het Politburo van Hamas.

Mahmoud Abbas blijft sindsdien de gebruikelijke mantras herhalen: een onafhankelijke Palestijnse staat met Jeruzalem als haar hoofdstad, het recht op terugkeer van de meer dan 5 miljoen nakomelingen van Palestijnse ‘vluchtelingen’, de vrijlating van de ca. 6500 Palestijnse gevangen uit Israëlische cellen en de verwijdering van al de nederzettingen voorbij de Groene Lijn, de staakt-het-vurenlijn van april 1949 (aka pre-1967 grens). Intussen tracht Abbas Hamas op de knieën te krijgen door de electriciteitstoevoer te verminderen en de donorgelden vanuit het buitenland aan Gaza systematisch af te bouwen.

Het Palestijnse volk leeft sinds 15 juni 2007 gescheiden van elkaar in twee aparte islamistische regimes. In Gaza gaan zowat 1,5 miljoen Palestijnen gebukt onder de islamistische dictatuur van Hamas en in de gebieden van Judea & Samaria ondergaan ca. 2,5 miljoen Palestijnen de dictatuur van Al Fatah. In beide ‘Palestina’s’ werd afgerekend met de oppositie, wederzijdse kranten en persbureaus werden gesloten, berichten over marteling en executies zijn dagelijkse kost in beide Palestijnse gebieden.

En, o ja, de schuld voor die onderlinge Palestijnse split (Wakseh) wordt door beide partijen eendrachtig in de schoenen van Israël geschoven. “Het is allemaal de schuld van de Zionisten,” dondert het credo eensgezind doorheen de Palestijnse straten en vanaf de daken in zowel de Gazastrook (West-Palestina) als in Ramallah (Oost-Palestina). Toch iets waarover de Palestijnen het uiteindelijk eens zijn…

door Brabosh.com