Israël moet geboycot worden, behalve als het onze levens kan redden…

Saeb Erekat, toponderhandelaar voor vrede met Israël voor de PLO en poulain van Mahmoud Abbas, staat andermaal present voor typisch Arabisch-Palestijnse leiderskwaliteiten: onbetrouwbaar, woordbreker, verraden, liegen & bedriegen, achterbaksheid, misleiding, hypocrisie, schijnheilig…

Echter, geen enkele westerling die er aanstoot van zal nemen. Het Westen houdt nu eenmaal zielsveel van Erekat precies om zijn specifieke “diplomatieke” kwaliteiten en niets dat die liefde kan verstoren. Eeuwenoude Jodenhaat en de meer recentere Israëlhaat (het tegenwoordfige excuus voor aloude Jodenhaat) verduisteren alle geesten.

We zagen het eerder hoe BDS-activisten (van de Boycot, Divest and Sanctions beweging) groots praten omtrent het boycotten van Israël, waarmee werkelijk wordt bedoeld dat iedereen Israël zou moeten boycotten. Zo weten we bijvoorbeeld hoe Omar Barghouti (oprichter van BDS) wil dat iedereen de Israëlische universiteiten moet boycotten terwijl hij er zelf aan afgestuurd is (en er nog aan studeert?).

We hebben ook gezien hoe BDS-groepen graag Israëlische website technologie gebruiken en dat zelfs trachten te verrechtvaardigen. Thans kunnen wij Saeb Erekat toevoegen aan die lijst hypocriete Israëlboycotters. Erekat heeft openlijk opgeroepen opdat het BDS-beleid zou overgenomen worden in Europa. Maar nu heeft hij de medische hulp van Israël nodig omdat hij ziek is en wil genezen. Hij wil blijven leven en hij aarzelt niet om Israël ter hulp te roepen:

“Toponderhandelaar voor de Palestijnse Autoriteit en secretaris-generaal van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) Saeb Erekat heeft een ernstige longziekte en staat momenteel op de lijst voor een longtransplantatie in Israël en de Verenigde Staten, volgens een bericht van dinsdag op de nieuwssite van Ynet.

Erekat, 6 jaar oud, werd een jaar geleden gediagnosticeerd met pulmonary fibrosis en nam medicijnen in die deze ziekte efficient tegen gingen. Echter, enkele maanden geleden stopten de medicijnen met de ziekte te genezen en zijn conditie is sindsdien dramatisch achteruit gegaan.

De PA-toponderhandelaar kreeg een bijkomende bahandeling in een hospitaal in centraal Israël, maar dokters hebben gewaarschuwd dat zijn toestand niet kan verbeteren zonder een onmiddellijke transplantatie,” luidt aldus het bericht.

Opeens lijken Israël’s goederen en diensten toch niet zo verschrikkelijk zoals hij ze zelf altijd voorstelt! Erekat zou ook naar Europa of een ander Arabisch land kunnen gaan om de transplantatie en behandeling te krijgen. Maar nee hoor, hij wil het beste hebben voor zich. En dus, u kon het al raden, koos hij voor Israël.

De hypocrisie stopt hier niet. De Palestijnse Autoriteit heeft recent het aantal medische vergunningen voor Gazanen om behandeld te worden in Israël drastisch ingekrompen. En toch wil Erekat, vanzelfsprekend, de beste medische zorg mogelijk voor zichzelf.


Bron: naar een bericht van EoZ in The Algemeiner  van 2 augustus 2017

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Op de ruïnes van voormalige nederzetting Sa-Nur eisen honderden om terug te keren

Parlementsleden van de partijen Likoed en Joods Huis op een ceremonie in de ontruimde nederzetting Sa-Nur in Samaria [beeldbron: Jacob Magid/The Times of Israel]

Op donderdag 3 augustus ’17 verzamelden honderden Israëliërs zich op de ruïnes van de voormalige Joodse nederzetting Sa-Nur nabij Jenin in Samaria (aka de Westelijke Jordaanoever). Zij riepen de Israëlische regering op om te mogen terugkeren naar hun voormalige woningen die in augustus 2005 werden ontruimd in het kader van het Gaza Disengagement Plan.

“Wij zijn vandaag naar hier gekomen, 12 jaren nadat we uit onze huizen werden verdreven, om het tegen onze regering uit te schreeuwen – de meest nationalistische in de geschiedenis van de staat – blijf hier niet onverschillig voor!” zei Yossi Dagan, de voorzitter van de Regionale Raad van Shomron (Samaria) die zelf een voormalige bewoner is van Sa-Nur. “Laat deze historische kans niet liggen om deze onrechtvaardigheid ongedaan te maken,” voegde hij eraan toe.

Disengagement Plan
Wijlen premier Ariel Sharon stelde op 18 december 2003 tijdens de Vierde Conferentie in Herzliya voor het eerst zijn disengagement plan voor. Daarin werd besloten om de 21 nederzettingen in de Gazastrook op te doeken en de bevolking over te brengen binnen Israël. De uitvoering van het plan gebeurde in de zomer van 2005 en de uitdrijving van de Joodse bevolking uit Gaza werd voltooid in augustus 2005.

Wat weinigen weten is dat in dit disengagement plan van Sharon ook vier nederzettingen nabij Jenin in Samaria (in het noorden van de Westelijke Jordaanoever) werden geviseerd en tot verdwijnen gedoemd: Kadim (ca. 200 inwoners); Ganim, gesticht in 1983 (105 inwoners); Homesh, gesticht in 1978 (70 families);  en Sa-Nur (43 families).

Aanvankelijk waren ook de nederzettingen Hermesh en Mevo Dotan (in hetzelfde gebied) in het oorspronkelijke plan opgenomen maar daar werd later van afgezien. Tegelijk met de Gazaanse Joden werden eind augustus 2005 dus ook deze vier nederzettingen ontruimd.

Nadat de Israëlische bewoners door IDF-soldaten manu militari werden verdreven uit hun huizen, werden met de bulldozers van het IDF al de Joodse huizen met inbegrip van de volledige infrastructuur platgewalst en werden nadien de ruïnes formeel overgedragen aan de Palestijnen.

De Flater van Sharon
De eenzijdige terugtrekking van Israël uit Gaza – zonder dat er iets tegenover stond en uiteindelijk slechts meer geweld tegen Israël genereerde – heeft diepe wonden geslagen in de Israëlische samenleving. Die Israëlische terugtrekking uit Gaza in de zomer van 2005, deze maand twaalf jaar geleden, is wellicht één van de grootste blunders geweest in de geschiedenis van de Joodse staat.

Sprekend met The Times of Israel net voor hij het spreekgestoelte betrad, legde parlementslid David Bitan (Likoedpartij) uit dat in die tijd de vier bewuste nederzettingen werden geëvacueerd en dat enkel en alleen onder druk van de Verenigde Staten. “In tegenstelling tot Gaza waar we iedereen evacueerden, bevonden deze vier nederzettingen zich in [door Israël gecontroleerde] Area C en het leger is daar nog steeds operationeel,” zei Bitan.” “Vandaar dat er geen enkele reden is waarom de Israëliërs niet zouden kunnen terugkeren.”

“Het disengagement plan was een vergissing. Er was geen rechtvaardiging om de vier nederzettingen in de noordelijke Samaria te vernietigen en er is geen verrechtvaardiging voor om hen niet herop te richten,” zei mevr. Shuli Moalem-Refaeli, parlementslid in de Knesset voor de Joods Huispartij (Naftali Bennett).

Israël heeft een nieuw deel van de Veiligheidsmuur in Judea afgewerkt

Palestijnen in Judea en Samaria niet gelukkig met de veiligheidsmuur: “Nu willen die verrekte Israëliërs ons niet meer binnen laten om eerlijk ons dagelijks brood te verdienen.” Tja…

Het Israëlisch ministerie van Defensie heeft op woensdag 2 augustus 2017 bekend gemaakt dat het opnieuw 42 kilometers van de veiligheidsmuur rondom de betwiste gebieden van Judea & Samaria (aka de Westelijke Jordaanoever) heeft afgewerkt, aldus een bericht in The Times of Israel van 3 augustus ’17.

“Het ministerie van Defensie heeft deze ochtend de laatste betonnen panelen geplaatst waarmee de 42-kilometers lange muur tussen Tarkumiya en Meitar werd voltooid,” luidde het in een verklaring verwijzend naar het Palestijnse dorpje Tarkumiya ten westen van Hebron en een Israëlische grenspost nabij de nederzetting Meitar helemaal in het zuiden van Judea.

Het Israëlische ministerie gaf verder geen details vrij hoe ver het thans staat met het geplande 712-kilometer netwerk van betonnen muren, bewakingstorens, prikkeldraad afsperrringen, loopgraven en afgesloten militaire wegen die nu compleet zouden zijn. Gebaseerd op cijfers van de Verenigde Naties zou er nog 214 kilometer overblijven die moeten worden afgewerkt.

Israël besloot in juni 2002, na een golf van aanslagen tussen 2000 en 2003, om een veiligheidsmuur te bouwen op kritieke punten, zeggende dat deze muur van cruciaal belang is voor de veiligheid van de Joodse staat en volk. Sinds het begin van de bouw van deze muur is het aantal aanslagen met ruim 95 procent afgenomen.

Op 23 maart 2008 bekloeg Ramadan Shalah, de leider van de Palestijnse tereurgroep Islamitische Jihad (PIJ) berucht om haar doodseskader (de Al-Quds Brigades), zich in een interview met de Qataarse krant Al-Sharq dat de veiligheidsmuur “de mogelijkheden van het verzet beperkt om diep binnen te dringen op Israëlisch grondgbeid om zelfmoordbomaanslagen uit te voeren, maar dat het verzet het niet heeft opgegeven noch hulpeloos is geworden en thans andere manieren van opereren bekijkt.”

Einde mei 2016 onderschepten de Israëlische grenspolitie en de veiligheidsdienst Shin Bet aan de controlepost van Takumiya nabij Hebron een lading materiaal bestemd voor Hamas in de Gazastrook waarmee de terreurgroep raketten en mortieren kan aanmaken en tunnels graven. Mede als gevolg daarvan gaf premier Benjamin Netanyahu in maart 2017 het bevel om een gat in de veiligheidsmuur nabij Tarkumiya te sluiten na een reeks recente Palestijnse aanvallen en terreurincidenten op Israëlisch grondgebied.

Overigens is de Veiligheidsmuur in Israël, door tegenstanders vaak de ‘Apartheidsmuur’ genoemd, niks ongewoon in de wereld. Het aantal veiligheidsmuren is van 16 in 1989 (het jaar dat de Berlijnse Muur werd afgebroken) toegenomen tot 66 muren in 2016, met inbegrip van de muur tussen Hongarije en Servië, de Westelijke Sahara in Marokko en tussen de Verenigde Staten en Mexico. Kijk bv. hier de Top-10 van bekendste muren in de wereld.

Echter de Israëlische muur is de enige muur die omwille van zijn bestaan wordt geviseerd door de internationale gemeenschap en daarvoor veroordeeld werd door het Internationaal Strafhof in Den Haag (9 juli 2004) als in opeenvolgde resoluties van de Verenigde Naties (bv. Resolutie ES-10/14 van 12 december 2003).

Hieronder een fragment uit de meest recente kaart (november 2014) die op het internet te vinden is. Het bewuste deel dat thans werd afgewerkt betreft de veiligheidsmuur in Judea in het zuidwesten van centraal Israël (aka de Westelijke Jordaanoever). De 42 km afgewerkte muur (rode lijn) loopt van Tarkumiya in het noorden en zo helemaal naar beneden tot in Meitar en volgt ongeveer de Groene Lijn van april 1949 (pre-1967 lijn) [beeldbron: B’tselem, nov 2014]