Arabische agitators warmen de legende van de rituele moord weer op [Manfred Gerstenfeld]

De mythe van de rituele moord op een plakaat tijdens een anti-Israël manifestatie [beeldbron: Twitter]

Raphael Israeli is emeritus professor voor islamitische en Chinese geschiedenis en voor de geschiedenis van het Midden-Oosten aan de Hebreeuwse Universiteit. Hij heeft meer dan 25 boeken geschreven, waaronder “Blood Libel and Its Derivatives: The Scourge of Antisemitism” (“Rituele moord en zijn aftakkingen: De gesel van het antisemitisme”) en “Poison: Modern Manifestations of a Blood Libel”.

Dr. Manfred Gerstenfeld is publicist en voormalig voorzitter van het bestuur van het Jerusalem Center for Public Affairs. Hij was redacteur van de “Jewish Political Studies Review” en mede-uitgever van de geschriften “Post-Holocaust and Anti-Semitism”. Hij werd onderscheiden met de Lifetime Achievement Award van het “Journal for the Study of Antisemitism”. Dr. Gerstenfeld heeft zich in toenemende mate geprofileerd tot antisemitisme-expert, die de verborgen en openlijke uitdrukkingswijzen van het moderne antisemitisme opspoort en onthult.

Uit zijn gesprek met Raphael Israeli over klassieke antisemitische motieven in de huidige islamitische wereld geeft Manfred Gerstenfeld hieronder enkele significante fragmenten weer:

“In de wereld van de Arabische politiek worden klassieke, extreme antisemitische motieven als politiek instrument ingezet. Deze belasteringen zijn afkomstig uit vele landen, ze zijn zelfs afkomstig van wetenschappers en verschijnen in de vooraanstaande media. Een van deze belastering is de ook wel onder de naam “bloedbeschuldiging” bekende legende van de rituele moord. Dit leugenverhaal beweerde oorspronkelijk dat Joden christelijke kinderen zouden ontvoeren en vermoorden om matses voor het Joodse Paasfeest van te maken. Het verhaal van de rituele moord trad voor het eerst in 1144 in de Britse stad Norwich in verschijning. Sindsdien is het steeds opnieuw opgedoken op verschillende plaatsen in Europa.

Bovendien hebben christenen de rituele moord in de islamitische wereld bekendgemaakt. In 1840 beweerden de Franse consul in Damascus en enkele monniken ten onrechte dat een christelijke priester van de stad, pater Tomaso, door Joden zou zijn vermoord, die zijn bloed wilden gebruiken. Ook de nazi´s spraken van zogeheten rituele moorden. Hun antisemitische geschrift “Der Stürmer” kwam in 1934 met een speciale editie. Op de voorpagina stond de afbeelding van een Duitse jongen op een tafel, omringd door Joden met lange baarden en pijpenkrullen. Met lange buisjes zuigen ze zijn bloed uit zijn lichaam.”

“Dat de Arabieren gebruikmaken van het verhaal van de rituele moord is in ieder geval deels te zien aan het opnieuw opwarmen van het geval van Damascus. Zo verleende bijvoorbeeld Mustafa Tlas, die van 1972 tot 2004 minister van Defensie van Syrië was, geloofwaardigheid aan de rituele moord door hier zijn doctoraal scriptie over te schrijven alsof het daarbij zou gaan om een historisch feit en niet om een antisemitisch leugenverhaal.

Ook enkele karikaturen gebruiken het motief van de rituele moord. In de Bahreinse krant ´Al-Bayan´ werden in 1990 twee gemene Israëlische soldaten afgebeeld die een (vermeend Arabisch) kind in stukken hakken. In de karikatuur roept mevrouw Shamir, de vrouw van de toenmalige Israëlische minister-president Yitzhak Shamir, uit: ´Wat jammer dat jullie het bloed van het kind verspillen. Ik heb het eigenlijk nodig om matses te bakken.´

Bovendien worden er ook nieuwe varianten verbreid. In 1992 beeldde de Egyptische krant ´Al-Ittihad´ een Jood af, die van het Amerikaanse volk het bloed met een strohalm aftapt. In 1994 toonde de Jordaanse krant ´Al-Dustur´ een gemene Jood, die aan een dame (de personificatie van het zionistische fanatisme) een fles met het bloed van Palestijnse kinderen schenkt en zegt dat het een moederdagcadeau voor de ´meest geliefde moeder van de wereld´ zou zijn. Datzelfde jaar toonde de Koeweitse krant ´Sawt al Quweit´ een joodse kannibaal nadat hij Arabieren had verslonden, van wie de overgebleven botten op de tafel liggen. Daarbij moet je je ervan bewust zijn dat zulke Arabische kranten, ook al zijn ze privébezit, onderworpen zijn aan de controle door de regeringen, die hun inhoud censureren.

In het jaar 2010 zond Hamas-TV een tekenfilm met de titel ´Kolonisten drinken Palestijns bloed´ uit. Daarin liet men Palestijnse kinderen in een plas bloed en een clichématige Europese Jood zien, die zijn rode lippen aflikt nadat hij hen heeft vermoord. Hamas-TV had ook een interview met Dr. Salah Sultan, de oprichter van het American Center for Islamic Research. Hij liet de rituele moord van Damascus weer herleven door te zeggen dat pater Tomaso samen met zijn bediende zou zijn afgeslacht. Daarna zou hun bloed in het matse-deeg zijn verwerkt.

Een Saoedische wetenschapper, Dr. Umayma al-Jalahma van de King Faisal University in Damman, bedacht een nieuwe variant van de klassieke christelijke rituele moord legende door te verwijzen naar het Poerimfeest in plaats van naar het Joodse Paasfeest. Hij beweerde dat tijdens dit feest de Joden speciale baksels zouden moeten maken. De joden zouden voor het bakken moeten zorgen voor menselijk bloed voor hun geestelijken. Al-Jalahma verklaarde dat het daarbij zou moeten gaan om een volledig ontwikkelde jongere, of een moslim of een christen. Bovendien liet hij zich in detail uit over de moordmethode en de voorbereiding van het bloed. Een bericht over dit ´onderzoek´ werd gepubliceerd in de krant van de Saoedische regering, ´Riyadh´.

Een van de meest gerenommeerde Arabische kranten, de Egyptische krant ´Al-Ahram al-Iqtisadi´, publiceerde een artikel van de ´wetenschapper´  Dr. Lutfi abd-al-Adhim met de titel: ´Arabieren en Joden: Wie zal wie uitroeien?´ Daarin is de volgende passage te vinden: ´Het enige verschil tussen verschillende joodse kringen is of zij hun Arabische slachtoffer onder verdoving doden of het wreed aanvallen en tegelijk zijn bloed drinken . . . Op dit punt zijn alle Joden het eens.´

Niet alleen islamitische Arabieren verbreiden de legende van de rituele moord. De bekende christelijke Libanese schrijver Marwan Chamoun omschrijft het gebruik van het bloed van de christelijke priester voor de productie van matses in 1840 in Damascus zó aanschouwelijk alsof hij er zelf bij geweest was. Chamoun zegt dat hij in plaats van chocolade boeken over dit thema aan pas getrouwde stellen zou geven.

Alle genoemde voorbeelden moeten beschouwd worden als deel van de inspanningen van de Arabische en islamitische wereld om een sfeer te creëren waarin Joden niet als volwaardige mensen gelden. Om voor deze bedoeling de ogen te sluiten, moedigt alleen de meest extreme elementen van deze samenleving aan om ongehinderd te gedijen en vergroot hun politieke invloed. Er bestaan maar weinig stemmen van het gezonde mensenverstand in de Arabische wereld. Af en toe werd er ook druk door Amerika uitgeoefend. Beide hadden echter geen duurzaam effect.”

door Dr. Manfred Gerstenfeld


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Dr. Gerstenfeld op de site van Audiatur Online van 23 februari 2017

Advertenties