Staan de Arabische landen dicht bij een historische vrede met Israël?

Hoofdkwartier van de Arabische Liga in Cairo, Egypte, waar haar 22 lidstaten samenkomen
(inclusief ‘Palestina’)

Na bijna vijf maanden voornamelijk geheime diplomatie, gestart door de Amerikaanse president Donald Trump, lijken de Arabische landen klaar te zijn om een historisch vredesakkoord met Israël te sluiten. Vanaf morgen komt de Arabische wereld in de Jordaanse hoofdstad Amman bij elkaar, en als alles goed gaat wordt dan het groene licht gegeven om vrede met de Joodse staat, inclusief een oplossing voor het conflict met de Palestijnen, mogelijk te maken.

De officiële agenda van de topconferentie wordt in beslag genomen door de desastreuze oorlogen in Syrië, Jemen en Irak, en daarnaast de economische problemen in veel Arabische staten. De regeringsleiders gaan zich achter de schermen echter ook buigen over een voorstel van de Saudische koning Salman en de Egyptische president Abdel Fatteh El-Sisi om vrede met Israël te sluiten.

Dit voorstel werd op 14 maart in het Witte Huis opgesteld door president Trump en de Saudische vice-kroonprins Mohammed bin Salman, die Trump op de hoogte bracht dat zijn vader, koning Salman, voor het eerst bereid is om het originele Saudische vredesvoorstel uit 2002 bij te stellen. Dit plan werd in 2007 tijdens een Arabische top geratificeerd, maar werd vanwege de eenzijdige, onredelijke en ook gevaarlijke eisen door Israël afgewezen.

Volgens de vice-kroonprins hebben de feitelijke heerser van de Verenigde Arabische Emiraten, prins Mohammed bin Zayed Al-Nahyan, en de Egyptische president El-Sissi aan de koning laten weten dat ze zijn verzoek om het voorstel te steunen zullen inwilligen. De details van dit plan zullen over enkele dagen bekend worden gemaakt. Enkele andere afspraken tussen Trump en Bin Salman werden reeds in gang gezet, zoals de komst van Amerikaanse troepen in Syrië en Jemen.

Struikelblok lijken opnieuw de Palestijnen te zijn, die al jaren weigeren met Israël over vrede te praten. De Palestijnse leider Mahmoud Abbas zou het Arabische plan furieus van de hand hebben gewezen toen de Egyptische president El-Sissi dit op 20 maart in Caïro op tafel legde. De kans is echter aanzienlijk dat de Arabieren Abbas –die de meeste leiders spuugzat zijn- zullen dwingen om een aantal concessies aan Israël te slikken.

Ondertussen doet de Israëlische premier Benyamin Netanyahu in Jeruzalem voorlopig niets aan een dreigende coalitiecrisis, totdat hij hoort of de Arabische landen in Amman het nieuwe vredesvoorstel –waar ongetwijfeld de nodige weerstand tegen zal komen- hebben aangenomen. Zo ja, dan kan de Israëlische leider deze historische doorbraak goed gebruiken om zijn regering bij elkaar te houden.

door Xander [bron]

Advertenties

Joodse bevolkingsaanwas in Judea & Samaria is doodsteek voor de tweestatenoplossing

De volledige bevolkingscijfers voor de betwiste gebieden in Judea & Samaria (aka de Westelijke Jordaanoever) werden heden vrijgegeven met data die werden bijgewerkt tot 1 januari 2017. Het rapport is beschikbaar voor het publiek in het Engels via de maillijst op de website van de Joodse Bevolkingsstatistieken op de West Bank.

De West Bank Joodse Bevolkings Statistieken worden elk jaar samengesteld door voormalig parlementslid van de Knesset Yaakov “Ketzaleh” Katz gebaseerd op de precieze data van het bevolkingsregister van het Israëlische Ministerie van Binnenlandse Zaken. Per 1 januari 2017 leefden er volgens het rapport 420.899 Joden in dorpen en steden in Judea & Samaria, niet inbegrepen de ca. 300.000 Joodse bewoners in de oostelijke wijken van Jeruzalem  die technisch gezien tevens deel uitmaken van de gebieden in Judea & Samaria.

Naar aanleiding van de verschijning van dit rapport zei voormalig parlementslid Katz:

“Het aantal Joden dat vandaag leeft in Judea en Samaria spreekt boekdelen. De feiten aan de grond in deze regio zijn onomkeerbaar en maken het concept van een tweestatenoplossing overbodig. Elke persoon met een gezonde geest, die in dit rapport de realiteit van de getallen bekijkt zal concluderen: de tweestatenoplossing is dood.”

En dat was het geval met gerenommeerde Israëlische schrijver Abraham Yehoshua die de strijd voor een tweestatenoplossing voor tientallen jaren geleid. Tijdens een vergadering in december 2016 vergadering, legde de president van Israël, Ruby Rivlin, het rapport voor aan  Yehoshua. Na het bestuderen van het rapport vertelde Yehoshua op de radio Kol Israel op 7 december 2016:

“Deze oplossing [twee staten] is niet langer mogelijk. Ik heb meer dan 50 jaren geloofd in deze oplossing, ik heb ervoor gevochten en was er een activist voor. Toen ik, als een intellectueel, de realiteit onder ogen moest zien en mezelf niet moest bedriegen, moest ik mezelf afvragen of deze oplossing werkelijk mogelijk is… Nadat we internaliseerden dat het onmogelijk is om 450.000 kolonisten te deporteren van Area C, zal dat dan ook [onder geen beding] gebeuren. Kunnen we verdelen Jeruzalem? … Het is tijd om na te denken over alternatieve oplossingen. ”

Het rapport volgt de Joodse bevolkingsgroei in het afgelopen jaar en de afgelopen 5 jaren en omvat een toekomstige projectie op basis van de huidige groeicijfers. Baruch Gordon, een onderzoeker van het rapport en stichter van IsraelNationalNews.com, zei vandaag:

“Al jaren hadden beleidsmakers, zowel in Israël als in het Westen, geen idee van  de omvang van de Joodse bevolking in Judea & Samaria (aka de Westelijke Jordaanoever). De aantallen werden weggedrukt; de media zwijgen. Dit rapport introduceerde de reële cijfers in het discours. De impact ervan kan niet worden overschat.”

In de VS zijn meer antisemieten dan er Joden in de wereld zijn [Manfred Gerstenfeld]

In de VS zijn veel meer antisemieten dan er Joden in de wereld zijn. Dat was al voor de actuele vloed aan dreigingen tegen joodse instellingen, schendingen van begraafplaatsen en andere blijken van antisemitisme zeer wel bekend.

Al meerdere jaren lang heeft de Anti-Defamation League in veel landen in de hele wereld opiniepeilingen over antisemitisme gehouden. Aan mensen werden vragen gesteld, die zich bijna volledig op klassiek antisemitisme concentreerden en geen relatie hebben tot het nieuwste type antisemitisme: het anti-Israëlisme.

Het onderzoek van de ADL wilde van de geënquêteerden weten of elf negatieve stereotypen “waarschijnlijk waar” of “mogelijkerwijs fout” zouden zijn. Geënquêteerden die zeiden dat minstens 6 van de 11 uitspraken “waarschijnlijk waar” zouden zijn, werden gekwalificeerd als het bezitten van antisemitische opvattingen. Het onderzoek van de ADL uit 2015 stelde zodoende vast dat er in de VS 24 miljoen volwassen antisemieten zijn, wat overeenkomt met 9% van de bevolking. Er moet aan herinnerd worden dat er in de hele wereld hoogstens 11 miljoen volwassen Joden zijn.

De negatieve opvattingen zijn veel erger als we kijken naar de antwoorden van de peiling. Het meest genoemde stereotype over Joden in de VS luidt: “Joden zijn tegenover Israël loyaler dan tegenover de Verenigde Staten”. De ADL stelde vast dat meer dan 80 miljoen Amerikanen (33%) deze mening delen. Daarna volgden de gebruikelijke stereotypen: “Joden praten nog steeds teveel over de Holocaust” (22%) en “Joden hebben teveel macht in het zakenleven” (18%). In een eerder onderzoek stelde de ADL vast dat 26% van de Amerikaanse bevolking Joden verantwoordelijk maken voor de dood van Jezus.

Ongeveer 7 van de 10 Joden in de VS zeggen dat ze of zeer (30%) of iets (39%) aan Israël hangen, terwijl 8 op de 10 zeggen dat het zich bezighouden met Israël of een fundamenteel belangrijk (43%) of belangrijk (44%) deel zou zijn van hetgeen Jood zijn voor hen persoonlijk betekent. Dat betekent niet dat deze mensen loyaler zijn tegenover Israël dan tegenover de Verenigde Staten. Omdat d elanden nauwe bondgenoten zijn, is hier geen sprake van spanningen.

Om te vragen of het aantreden van de regering-Trump tot meer antisemitisme heeft geleid, is een standaardvraag. Het antwoord is gecompliceerder dan het lijkt. De ervaring laat zien dat Joden in rustige tijden minder met antisemitische problemen te maken krijgen dan in onrustige tijden. De VS maken op dit moment een periode van polarisatie mee. Tijdens de verkiezingscampagne droegen de kampen van Sanders, Trump en Clinton allemaal aan deze polarisatie bij, die na de verkiezing niet verdween.

Er dient ook gezegd te worden dat voor de actuele uitbraak van antisemitisme lang niet alles goed was. Volgens de statistieken van de FBI over haatmisdaden was meer dan de helft van de meer dan 1200 religieus gemotiveerde incidenten tegen Joden gericht, terwijl Joden maar 2% van de Amerikaanse bevolking uitmaken.

Onder de regering-Obama schonken de media veel te weinig aandacht aan andere, gedijende vormen van het antisemitisme. Een onderzoek van het AMCHA-Initiatief uit 2016 liet voor de eerste helft van 2016 tegenover het eerste halfjaar van 2015 een toename van 45% van antisemitisme aan universiteiten zien.

In een opiniepeiling onder joodse studenten door het Center for Modern Jewish Studies van de Brandeis University gaf meer dan de helft van hen aan dat ze in 2014 en 2015 antisemitisme aan den lijve zouden hebben ondervonden of hiervan getuige waren. Meer dan een vierde deel van de bachelor-studenten omschrijft vijandigheid tegenover Israël als een “tamelijk” of “zeer” groot probleem bij hun medestudenten.

Ook andere linkse antisemitische initiatieven bloeiden op onder de regering-Obama. Deze maskeren zichzelf gewoonlijk als anti-Israëlisme. De beweging Black Lives Matter heeft in haar sociale en politieke agenda oprichtingsdocumenten die Israël beschuldigen van “volkerenmoord” en “Apartheid”. De beweging heeft zich bovendien voorstander verklaard van de BDS-campagne (Boycot, Desinvesteringen en Sancties) tegen Israël. Deze campagne is algemener gezegd nog een voorbeeld van antisemitisme dat afkomstig is van politiek links. De BDS-campagne is nadrukkelijk actief tegen Israël om het economisch, cultureel en politiek te isoleren.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft een arbeidsdefinitie voor antisemitisme, evenals de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA). Hiervoor was de erkenning door d eVS noodzakelijk. Volgens beide definities is BDS antisemitisch.

Op dit moment zien we andere fenomenen van hetgeen vermeend rechts antisemitisme is. Dit soort antisemitisme is al lange tijd voorhanden. Een van de ergste incidenten vond plaats in 2014, toen een blanke racist, de neonazi Frazier Glenn Miller Jr., drie mensen vermoordde – twee voor een joods gemeentecentrum en eentje in bij een bejaardentehuis in Overland Park in Kasas. In Seattle schoot in 2006 de moslim Naveed Afzal Haq op de Jewish Fedration; hij doodde een vrouw en verwondde vijf andere mensen.

Het Simon Wiesenthal Center heeft er bij de Amerikaanse hoofdofficier van Justitie en huidige minister van Justitie, Jeff Sessions, terecht op aangedrongen om een speciale arbeidscommissie in te stellen. Tot dit tijdstip was er sprake van meer dan 100 bommeldingen tegen joodse instellingen. Het is heel belangrijk om erachter te komen wie er achter deze bedreigingen zit, want zelfs al bestaan deze bommen niet echt, ze zorgen ervoor dat het joodse gemeenteleven tot stilstand komt. Tegelijkertijd creëert men door zwak gemotiveerde beschuldigingen alleen maar verwarring in de zaak.

Joden hebben vaak Amerikaans-joodse uniciteit genoemd, hoewel Joden al vele decennia gediscrimineerd worden. In de realiteit van na de oorlog is er veel voor te zeggen dat dit langzamerhand zo is ontstaan. Anders dan in Europese landen zijn de Verenigde Staten multicultureel. Joden zijn daar een “stam” onder velen, terwijl de joden in Europese landen in vergelijking met de dominerende stam een zeer kleine stam zijn.

Het zou fout zijn om te concluderen dat vanwege de jongste gebeurtenissen deze uniciteit niet bestaat. Wat in dit verband hoop geeft, zijn de vele solidariteitsmanifestaties die de joodse gemeenschap in deze benauwde situatie heeft gekregen. Daaronder bevinden zich enkele islamitische groepen. Vicepresident Pence bezocht na de schending van een joodse begraafplaats Missouri en zei: “Wij veroordelen deze afschuwelijke daad van vandalisme, en diegenen die hem begingen, op de meest scherpe wijze.”

door Dr. Manfred Gerstenfeld


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Dr. Gerstenfeld op de site van Heplev van 13 maart 2017

Twee agenten neergestoken in Jeruzalem tijdens Poerim

Een Arabische militant heeft maandagochtend vroeg in Jeruzalem twee agenten van de Grenspolitie neergestoken en middelzwaar verwond. De aanval vond plaats in de Leeuwenpoort (plaatje hierboven), aan de oostelijke kant van de Oude Stad, tegenover de Olijfberg [beeldbron: Ynet/Alex Kolomoisky].

De politie meldde dat de terrorist – Ibrahim Mattar uit Jabel Mukaber – met zijn auto in de buurt van de poort kwam. Toen hij de twee agenten van de Grenspolitie opmerkte, volgde hij hen naar een ​​wachtlokaal van de politie bij de poort. Hij ging de ruimte binnen en viel de twee agenten aan met een mes. De agenten vochten met de terrorist. Ze slaagden erin om de aanvaller uit de ruimte naar buiten te duwen, waar hij vervolgens werd neergeschoten door een politieagent.

De twee ongeveer 20 jaar oude agenten raakten door de aanval middelzwaar gewond aan het bovenlichaam en werden na de eerste behandeling naar een ziekenhuis vervoerd; hun toestand is stabiel. De aanvaller is ter plaatse overleden.

Tijdens het Poerimfeest (zondag in het hele land, maandag ook nog in Jeruzalem) is de politie extra paraat en zijn alle checkpoints en grensovergangen in Judea en Samaria en de Gazastrook om veiligheidsredenen voor Arabieren gesloten. Vannacht wordt de sluiting van de grensovergangen weer ingetrokken.

door Israel Today NL [bron]

Arabische agitators warmen de legende van de rituele moord weer op [Manfred Gerstenfeld]

De mythe van de rituele moord op een plakaat tijdens een anti-Israël manifestatie [beeldbron: Twitter]

Raphael Israeli is emeritus professor voor islamitische en Chinese geschiedenis en voor de geschiedenis van het Midden-Oosten aan de Hebreeuwse Universiteit. Hij heeft meer dan 25 boeken geschreven, waaronder “Blood Libel and Its Derivatives: The Scourge of Antisemitism” (“Rituele moord en zijn aftakkingen: De gesel van het antisemitisme”) en “Poison: Modern Manifestations of a Blood Libel”.

Dr. Manfred Gerstenfeld is publicist en voormalig voorzitter van het bestuur van het Jerusalem Center for Public Affairs. Hij was redacteur van de “Jewish Political Studies Review” en mede-uitgever van de geschriften “Post-Holocaust and Anti-Semitism”. Hij werd onderscheiden met de Lifetime Achievement Award van het “Journal for the Study of Antisemitism”. Dr. Gerstenfeld heeft zich in toenemende mate geprofileerd tot antisemitisme-expert, die de verborgen en openlijke uitdrukkingswijzen van het moderne antisemitisme opspoort en onthult.

Uit zijn gesprek met Raphael Israeli over klassieke antisemitische motieven in de huidige islamitische wereld geeft Manfred Gerstenfeld hieronder enkele significante fragmenten weer:

“In de wereld van de Arabische politiek worden klassieke, extreme antisemitische motieven als politiek instrument ingezet. Deze belasteringen zijn afkomstig uit vele landen, ze zijn zelfs afkomstig van wetenschappers en verschijnen in de vooraanstaande media. Een van deze belastering is de ook wel onder de naam “bloedbeschuldiging” bekende legende van de rituele moord. Dit leugenverhaal beweerde oorspronkelijk dat Joden christelijke kinderen zouden ontvoeren en vermoorden om matses voor het Joodse Paasfeest van te maken. Het verhaal van de rituele moord trad voor het eerst in 1144 in de Britse stad Norwich in verschijning. Sindsdien is het steeds opnieuw opgedoken op verschillende plaatsen in Europa.

Lees verder