VS in de VN-Veiligheidsraad: Wij ondersteunen nog steeds de 2-statenoplossing

twostates“En ze piesten in een plas en het bleef lijk het was…”
[Een cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon in Arutz Sheva]

De recente uitspraken van president Donald Trump omtrent de tweestatenoplossing hebben in de wereld (en in de rest van het heelal?!!) voor flink wat opschudding gezorgd en diverse buitenlandse waarnemers denken dat de VS thans willen afstappen van het 2-statenmodel als oplossing voor Israël’s conflict met de Arabische- en de Moslimwereld in het algemeen en de Palestijnen in het bijzonder. Echter, niets is minder waar. Ook voor de Amerikanen (onder Trump) is de tweestatenoplossing nog steeds springlevend en blijft dienen als basismodel voor vrede in het M-O.

Vandaar dat Nikki Haley, de Amerikaanse ambassadeur aan de Verenigde Naties, op donderdag 16 februari ’17 bij haar eerste optreden namens de VS in de Veiligheidsraad, zich haastte om de plooien weer glad te strijken en de twijfels weg te nemen die Trump had gezaaid in het Westen, het M-O en onder de Palestijnen. Haley stelde onomwonden in de VN: “We absolutely support a two-state solution” voor het Israëlisch-Palestijns conflict en “iedereen die denkt van niet is verkeerd”.

nikkiNikki Haley achtte het bijgevolg noodzakelijk om wat toelichting te verstrekken bij de uitspraken van Trump die tijdens de persconferentie met Netanyahu had gezegd: “I’m looking at two-state and one-state, and I like the one that both parties like. I can live with either one.”

Volgens Haley bedoelde Trump  simpelweg: laat Israëli’s en Palestijnen zélf kiezen in welk voorstel ze elkaar kunnen vinden; dat hoeft niet per se de 2-statenoplossing zijn maar kan ook iets anders zijn, dan is dat voor mij geen enkel probleem.

De commentaren van Nikki Haley waren alleszins veel duidelijker dan de mistige uitspraken van haar chef Donald Trump die enkel maar voor verwarring zorgden:

“We denken evengoed out of the box, dat wil zeggen: Wat is er nodig om deze twee kanten aan de tafel te brengen? Wat hebben we nodig waarover ze het eens kunnen worden? Begrijp dat de Verenigde Staten de twee-staten-oplossing ondersteunen. Dat heeft nog nooit gewankeld.

Wat wij zeggen is, OK, laten we niet enkel praten over de oude manier van doen. Kom naar de tafel in deze verse atmosfeer en met de perspectieven die we nu hebben, laten we nadenken, OK, wat kunnen we doen voelen met al die  factoren die we kennen, te weten waar we vandaag zitten en hoe kunnen we vooruit. Dat is wat we in feite zeggen aan beide kanten.

Ik denk in de eerste plaats dat een twee-staten-oplossing is wat we steunen. Iedereen die wil beweren dat de Verenigde Staten een twee-staten-oplossing niet meer ondersteunen, die heeft het verkeerd voor. Laten we een pauze nemen. We zijn gewoon onbevooroordeeld. Breng ze naar de tafel en zegt: OK, we gaan dit of dat doen.”

Trump had er bij de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, tijdens hun gezamenlijke persconferentie in het Witte Huis op woensdag, tevens op aangedrongen om “zich wat in te houden” omtrent de bouw van Joodse ‘nederzettingen’ op het grondgebied dat de Palestijnen claimen voor hun toekomstige staat, om alzo te trachten de onderhandelingen te vergemakkelijken. Ambassadeur Nikki Haley zei hierover gisteren:

“Wat de president heeft gezegd en waarover wij het eens zijn, is dat de uitbreiding van de nederzettingen op dit punt niet behulpzaam is. Dat is eigenlijk wat wij tegen beide kanten zeggen. Laten we even een pauze nemen. We gaan proberen om een aantal constructieve maatregelen te vergemakkelijken.”

Aldus steunen de VS nog altijd voluit het “twee staten voor twee volkeren” -voorstel dat al sinds Resolutie 181 van november 1947 op tafel ligt. Ondanks het feit dat de 2-statenoplossing al van in den beginne werd verworpen door de Arabieren en nadien bij herhaling door de Palestijnse Arabieren, van Yasser Arafat tot Mahmoud Abbas. En toch blijft de wereld met inbegrip van de VS, zich tegen beter weten in vastklampen aan dat Verdeelplan uit 1947 dat niemand in de moslimwereld wil accepteren behalve Israël dat het in 1947 wèl accepteerde.

In Resolutie 181 (aka het VN Verdeelplan in twee aparte staten van 1947) wordt het begrip Joodse Staat, in het Engels “Jewish State“, maar liefst 21 maal letterlijk geciteerd. Omwille van het feit dat deze oplossing (en alle andere voorstellen die later zullen volgen) de feitelijke erkenning inhoudt van een Joodse Staat (later ‘Israël’ genoemd) is dat voor de  Palestijnen nog steeds een brug te ver. Dat is ook voor de Arabieren de enige en werkelijke reden waarom Resolutie 181 werd afgewezen.

Met de geboorte van de Joodse staat werd het Arabische rejectionisme geboren dat nadien klakkeloos werd overgenomen door de Palestijnen: “Israël erkennen? Misschien. Een Joodse Staat erkennen? Dàt nooit!” luidt het credo al bijna zeventig jaren. Het Arabische èn Palestijnse rejectionisme is het echte obstakel dat vrede met Israël in de weg staat. Israël’s nederzettingenbeleid dient enkel als een smoes.

Brabosh.com

abbas-vrede

Advertenties