Waarom een onafhankelijke Palestijnse staat slecht zou zijn voor Amerika

mohamed-zatariPalestijnen trekken jubelend door de straten van het Ein el-Hilweh vluchtelingenkamp nabij de zuidelijk gelegen stad Sidon, Libanon. Zij vierden uitgelaten de islamistische aanslagen van 11 september 2001 en vuurden geweren af in de lucht. Bij de aanslagen op het WTC in New York en elders kwamen ca. 3000 mensen om het leven [beeldbron: AP Photo/Mohamed Zatari]

We weten allemaal waarom de oprichting van een Palestijnse staat zo gevaarlijk is voor Israël. Denk bijvoorbeeld maar aan de onverdedigbare grenzen, de kwetsbare luchthavens, het gebrek aan waterbronnen enz. Maar laten we eens kijken waarom een Palestijnse staat ook gevaarlijk zou zijn voor Amerika:

Onrust en instabiliteit: De Palestijnen hebben een lange staat van dienst in het aansteken van regionale instabiliteit. Ze veroorzaakten een gewapend conflict met koning Hussein van Jordanië. Ze instigneerden een burgeroorlog in Libanon. Het is slechts een kwestie van tijd voordat een Palestijnse staat de onrust en chaos in de hele regio zou aanwakkeren. Dat soort van chaos, in zo’n gevoelige regio van de wereld, is het laatste wat de V.S. nodig heeft.

Een proxy voor schurkenstaten: De Palestijnen hebben zich altijd verbonden met de meest extreme en agressieve regimes in de wereld: vroeger was dat de Sovjet-Unie; vandaag de dag is het Noord-Korea en Iran. ‘Palestina’ zou snel Iraanse ‘vrijwilligers’ uitnodigen en Noord-Koreaanse raketten willen verwerven. Het zou een proxy-status worden voor ’s werelds ergste schurkenregimes. Hoe kan een Iraanse haven in Gaza goed zijn voor Amerika?

Gekant tegen Amerikaanse waarden: We kunnen nu al aan de praktijken van de Palestijnse Autoriteit in de afgelopen 23 jaar zien wat voor soort staat we zouden hebben. De islam zal de staatsgodsdienst zijn. Verkiezingen zullen slechts worden gehouden, indien die al ooit zouden plaatsvinden. Critici van het regime zullen ondedrukt worden. Vakbonden zullen worden lastiggevallen. Gevangenen worden gemarteld. Christenen worden geïntimideerd. Vrouwen zullen tweederangs burgers zijn. De islamitische en autoritaire waarden die worden belichaamd door de Palestijnse staat staabn lijnrecht tegenover de democratische en pluralistische waarden die wij, Amerikanen koesteren.

Vijandschap jegens Amerika:  Een Palestijnse staat zou een actieve anti-Amerikaanse staat in woord en daad zijn. Hoe we dat weten? Kijk maar naar wat de Palestijnse Autoriteit aan haar mensen heeft onderwezen en aan de kinderen in het bijzonder, over de afgelopen twee decennia. De PA media en scholen portretteren de Verenigde Staten als racistisch, koloniaal, en oorlogszuchtig. Ze beschuldigen de V.S. voor het eigenhandig uitvoeren van de aanslagen van 9/11, van de verspreiding van ziektes en immoraliteit en samenzwering tegen de islam.

Een Palestijnse staat zal haat tegen Amerika promoten, op de internationale fora tegen de V.S. stemmen en zich scharen aan de zijde van radicale derdewereld regimes. De wereld heeft al genoeg van Amerika-hatende landen. Waarom hebben we nog een ander nodig?

Een van de meest opmerkelijke zaken omtrent het gedrag van de PA is de gewoonte om jaarlijks $ 500 miljoen hulp aan te nemen van de V.S. en zich dan om te keren en vervolgens straten, parken, scholen, en sportwedstrijden vernoemen naar terroristen die Amerikanen hebben vermoord. Sommigen van hen zijn zelfs vernoemd naar de beruchte Dalal Mughrabi, een terroriste die de nicht van een Amerikaanse senator heeft vermoord. Als dit is hoe de PA thans fungeert, nu het zo hard de Amerikaanse steun nodig heeft voor haar onafhankelijkscampagne, stel je dan eens voor hoe ze zullen handelen wanneer het een soevereine staat heeft en niet langer afhankelijk is van Amerikaanse hulp.

Ondermijning van Amerika’s bondgenoot: Israël is altijd Amerika’s beste vriend en meest betrouwbare bondgenoot geweest. Als een kwestie van principes en als een kwestie van strategische wijsheid, moeten de Verenigde Staten altijd klaarstaan voor hun vrienden. Voor het instellen van een Palestijnse staat langsheen de grenzen van Israël zou een ernstig gevaar voor onze bondgenoot opleveren. Het zou ook het vertrouwen ondermijnen van alle van Amerika’s bondgenote en de waarde van de Amerikaanse beloften in twijfel trekken.

Het meeslepen van de VS in buitenlandse conflicten: Israël heeft nooit de Verenigde Staten gevraagd om het militair te verdedigen. De Israëli’s vechten hun eigen strijd. Maar als een verzwakt, gekrompen Israël dreigt te worden overspoeld door een Palestijns-Iraans-Noord-Koreaanse aanval, zal er een enorme druk op de Verenigde Staten wegen om militaire actie te ondernemen wanneer het ziet hoe zijn naaste bondgenoot met vernietiging wordt bedreigd. Dus zouden de V.S. worden meegesleurd worden in een buitenlands conflict dat volledig te voorkomen was.

In elk denkbaar opzicht zou een Palestijnse staat slecht zijn voor Amerika, slecht voor de Amerikaanse waarden zijn, slecht voor de Amerikaanse belangen en slecht voor Amerika’s bondgenoten.

door Stephen M. Flatow


Bron: in een vertaling van Brabosh.com naar een artikel van Stephen M. Flatow van 16 februari 2017 op de site van Arutz Sheva

De auteur, een advocaat in New Jersey, VS, is vice-president van The Religious Zionists of America.

flatow2De advocaat is ook de vader van de Amerikaans Joodse Alisa Flatow, die vermoord werd door Palestijnse terroristen toen zij met een bus in 1995 op studiereis was doorheen Israël en de bus explodeerde toen zij op weg was naar het strand van Gush Katif, Gaza. Nadat Alisa een dag later bezweek aan fatale hoofdwonden heeft de familie haar organen gedoneerd om het leven van anderen te redden.

Tijdens die aanslag van 9 april 1995, gekend als de Kfar Darom bus attack, werden naast Alisa Flatow ook nog eens zeven Israëlische soldaten gedood en raakten 52 anderen gewond.

Memoriaal voor de Amerikaanse Alisa Flatow in Gedera, Israël

flatowm2

Advertenties

VS in de VN-Veiligheidsraad: Wij ondersteunen nog steeds de 2-statenoplossing

twostates“En ze piesten in een plas en het bleef lijk het was…”
[Een cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon in Arutz Sheva]

De recente uitspraken van president Donald Trump omtrent de tweestatenoplossing hebben in de wereld (en in de rest van het heelal?!!) voor flink wat opschudding gezorgd en diverse buitenlandse waarnemers denken dat de VS thans willen afstappen van het 2-statenmodel als oplossing voor Israël’s conflict met de Arabische- en de Moslimwereld in het algemeen en de Palestijnen in het bijzonder. Echter, niets is minder waar. Ook voor de Amerikanen (onder Trump) is de tweestatenoplossing nog steeds springlevend en blijft dienen als basismodel voor vrede in het M-O.

Vandaar dat Nikki Haley, de Amerikaanse ambassadeur aan de Verenigde Naties, op donderdag 16 februari ’17 bij haar eerste optreden namens de VS in de Veiligheidsraad, zich haastte om de plooien weer glad te strijken en de twijfels weg te nemen die Trump had gezaaid in het Westen, het M-O en onder de Palestijnen. Haley stelde onomwonden in de VN: “We absolutely support a two-state solution” voor het Israëlisch-Palestijns conflict en “iedereen die denkt van niet is verkeerd”.

nikkiNikki Haley achtte het bijgevolg noodzakelijk om wat toelichting te verstrekken bij de uitspraken van Trump die tijdens de persconferentie met Netanyahu had gezegd: “I’m looking at two-state and one-state, and I like the one that both parties like. I can live with either one.”

Volgens Haley bedoelde Trump  simpelweg: laat Israëli’s en Palestijnen zélf kiezen in welk voorstel ze elkaar kunnen vinden; dat hoeft niet per se de 2-statenoplossing zijn maar kan ook iets anders zijn, dan is dat voor mij geen enkel probleem.

De commentaren van Nikki Haley waren alleszins veel duidelijker dan de mistige uitspraken van haar chef Donald Trump die enkel maar voor verwarring zorgden:

“We denken evengoed out of the box, dat wil zeggen: Wat is er nodig om deze twee kanten aan de tafel te brengen? Wat hebben we nodig waarover ze het eens kunnen worden? Begrijp dat de Verenigde Staten de twee-staten-oplossing ondersteunen. Dat heeft nog nooit gewankeld.

Wat wij zeggen is, OK, laten we niet enkel praten over de oude manier van doen. Kom naar de tafel in deze verse atmosfeer en met de perspectieven die we nu hebben, laten we nadenken, OK, wat kunnen we doen voelen met al die  factoren die we kennen, te weten waar we vandaag zitten en hoe kunnen we vooruit. Dat is wat we in feite zeggen aan beide kanten.

Ik denk in de eerste plaats dat een twee-staten-oplossing is wat we steunen. Iedereen die wil beweren dat de Verenigde Staten een twee-staten-oplossing niet meer ondersteunen, die heeft het verkeerd voor. Laten we een pauze nemen. We zijn gewoon onbevooroordeeld. Breng ze naar de tafel en zegt: OK, we gaan dit of dat doen.”

Trump had er bij de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, tijdens hun gezamenlijke persconferentie in het Witte Huis op woensdag, tevens op aangedrongen om “zich wat in te houden” omtrent de bouw van Joodse ‘nederzettingen’ op het grondgebied dat de Palestijnen claimen voor hun toekomstige staat, om alzo te trachten de onderhandelingen te vergemakkelijken. Ambassadeur Nikki Haley zei hierover gisteren:

“Wat de president heeft gezegd en waarover wij het eens zijn, is dat de uitbreiding van de nederzettingen op dit punt niet behulpzaam is. Dat is eigenlijk wat wij tegen beide kanten zeggen. Laten we even een pauze nemen. We gaan proberen om een aantal constructieve maatregelen te vergemakkelijken.”

Aldus steunen de VS nog altijd voluit het “twee staten voor twee volkeren” -voorstel dat al sinds Resolutie 181 van november 1947 op tafel ligt. Ondanks het feit dat de 2-statenoplossing al van in den beginne werd verworpen door de Arabieren en nadien bij herhaling door de Palestijnse Arabieren, van Yasser Arafat tot Mahmoud Abbas. En toch blijft de wereld met inbegrip van de VS, zich tegen beter weten in vastklampen aan dat Verdeelplan uit 1947 dat niemand in de moslimwereld wil accepteren behalve Israël dat het in 1947 wèl accepteerde.

In Resolutie 181 (aka het VN Verdeelplan in twee aparte staten van 1947) wordt het begrip Joodse Staat, in het Engels “Jewish State“, maar liefst 21 maal letterlijk geciteerd. Omwille van het feit dat deze oplossing (en alle andere voorstellen die later zullen volgen) de feitelijke erkenning inhoudt van een Joodse Staat (later ‘Israël’ genoemd) is dat voor de  Palestijnen nog steeds een brug te ver. Dat is ook voor de Arabieren de enige en werkelijke reden waarom Resolutie 181 werd afgewezen.

Met de geboorte van de Joodse staat werd het Arabische rejectionisme geboren dat nadien klakkeloos werd overgenomen door de Palestijnen: “Israël erkennen? Misschien. Een Joodse Staat erkennen? Dàt nooit!” luidt het credo al bijna zeventig jaren. Het Arabische èn Palestijnse rejectionisme is het echte obstakel dat vrede met Israël in de weg staat. Israël’s nederzettingenbeleid dient enkel als een smoes.

Brabosh.com

abbas-vrede

50 jaar Jeruzalem herenigde en ondeelbare hoofdstad van Israël [1]

moroccan-quarter
Hierboven het Marokkaans Kwartier (Mughrabi Quarter), gebouwd tussen 1898 en 1946, dat nadien compleet verwaarloosd werd door de Arabisch-Jordaanse bezetter om uiteindelijk helemaal te verkrotten. Meteen na de bevrijding werd de krottenwijk met bulldozers platgewalst om plaats te maken voor een groot plein om miljoenen mensen de komende jaren de gelegenheid te bieden de Kotel te bezoeken. [beeldbron: Wikipedia]

kotel-1967Zicht op de Westelijke Muur Plaza aan de Kotel (Klaagmuur) amper een week nadat op 7 juni 1967 Jeruzalem werd bevrijd. Enkele weken later, op 27 juni 1967, werden bij parlementair decreet (de Knesset) de grenzen van Jeruzalem hertekend en de stad na 19 jaren Jordaanse bezetting opnieuw herenigd. [beeldbron: Dan Hadani/National Library of Israel].

jerusalem-1967-60
Juni 1967. De opruimingswerken aan de Kotel zijn inmiddels flink opgeschoten en de krotten van het Marokkaans Kwartier zijn bijna zo goed als verdwenen. De aanleg van de vernieuwde Plaza kan beginnen met het uiteidelijke resultaat op het plaatje hieronder.

jeruzalem-kotel

Hieronder zoals het vroeger was: de nauwe bidruimte aan de Kotel (Klaagmuur) omstreeks 1920

kotel05