Anne Bayefsky vernietigt de geloofwaardigheid van de VN in acht minuten (video)

un-fixation2

Als onderdeel van een debat dat in november 2016 werd georganiseerd in de zaal van de Oxford Union Society[¹], met als thema “This House Believes the UN is a Failing Institution“, beschreef professor Anne Bayefsky kort en bondig waarom dit waar is.

[¹] De OxfordUnion is “het laatste bastion van de vrije meningsuiting”, opgericht in 1832 is de Oxford Union de meest beroemde debat sociëteit in de wereld.

Anne Bayefsky: “De hedendaagse Verenigde Naties worden gedomineerd door niet-democratieën die enkel zorgen voor andere niet-democratieën. Geen wonder dat zij falen.”

Interessant is dat de Palestijnse gezant aan de VN Riyad Mansour gelijkaardige argumenten aanvoerde door te beweren dat de Palestijnen het slachtoffer zijn van de VN – omdat de VN in 1947 besloten had dat de Joden van het Britse Mandaat voor Palestina niet mogen afgeslacht worden door hun Arabische buren.

Hij zegt dat de VN er niet in geslaagd zijn om een Palestijnse staat te creëren, zonder daarbij te willen opmerken dat zijn eigen volk op dat ogenblik (in 1949) in feite een deel wilde zijn van Jordanië dat toen nog (tot 1967) Judea & Samaria bezet zal houden en de facto geannexeerd had in 1950.

Toen de PLO in 1964 werd opgericht eiste deze Palestijnse formatie nog geen zelfbestuur in Judea & Samaria omdat Jordanië dit in handen had en ook niet in Gaza dat toen door Egypte werd bezet. De Palestijnen eisten in 1964 niet meer of minder het hele grondgebied van Israël op en dat bij voorkeur zonder Joden erin. Pas nà 1967 zullen de Palestijnen ook Judea & Samaria opeisen… maar wel pas nadat Israël het gebied had heroverd op Jordanië!

Ook typisch is dat Mansour de VN verantwoordelijk stelt om het Palestijnse probleem op te lossen en dat de Palestijnse Arabieren zelf geen agentschap of verantwoordelijkheid voor hun eigen land dragen. Zijn argumenten bulken uit van de leugens, zoals beweren dat er meer dan 5 miljoen Palestijnse vluchtelingen leven in kampen.

Hij citeert Resolutie 242, door valselijk te beweren dat Israël geen land wilde opgeven voor vrede, zonder daarbij te vermelden dat de Palestijnen zelf daar fel tegen gekant waren omdat dit de erkenning van het bestaansrecht van Israël impliceerde.

Advertenties