Ontmoeting tussen premier Netanyahu en president Trump: ‘Much Ado About Nothing’

bibi-trump

“I love you” – “I love you too” – “I love you more” – “No, I love you more” – “I love you most” – “No, I love you most” – “I love you” – “I love you too” – “I love you more” …zzzZz …

De persconferentie van president Donald Trump en premier Benjamin Netanyahu van woensdag 15 februari 2017 zal zeker herinnerd worden als een van de meest surrelaistische episodes in de geschiedenis van de Israëlisch-Amerikaanse betrekkingen en misschien wel van het hele Midden-Oosten. En, zoals het er tot nog toe uitziet, lijkt Israël met een zilverkleurig lint en met veel tierlantijntjes versierde, maar voor de rest compleet lege doos naar huis te zullen gaan.

Het was dus weer vooral veel blabla en weinig boemboem. Veel vriendelijke woorden en weinig concrete zaken. De grote verlichting die Trump beloofde om in de bloedrode poel van het Midden-Oosten te zullen brengen, zal nog even op zich laten wachten. Maar goed, we zijn intussen al wat aan het duister gewend geraakt. En al dat zinloze bloedvergieten.. wie in het Westen kijkt daar nog van op?

Weinig hoopgevend tot dusverre met een “president Trump die de intellectuele diepte lijkt te hebben van een klein kind,” schreef The Jewish Chronicle weinig flatterend. In alle ernst suggereerde hij dat we optimistisch moeten zijn over een akkoord tussen Israël en de Palestijnen want “hij gaat de kwestie nauwgezet bestuderen.” Alsof dat al een hele geruststelling zou zijn voor om het even wie. Ik vrees dat Trump vooral zichzelf wilde geruststellen en daarin lijkt hij alvast geslaagd.

Op de eerste persconferentie die de gesprekken vooraf gingen zei president Trump:

“Ik kijk naar de ‘twee-staten’ en de ‘een-staat’ [-oplossing]. Ik ben heel gelukkig met die ene die beide partijen bevallen. Ik dacht een tijd lang dat de twee-staten [-oplossing] gemakkelijker te doen was, maar eerlijk gezegd, zolang Bibi en de Palestijnen maar gelukkig zijn, dan ben ben ik ook gelukkig met die [oplossing] die zij het beste vinden.”

Wat de vorm van een akkoord betreft – twee staten, één staat, de territoriale compromissen, wat dan ook – bleef Trump als een volslagen idioot en met een brede grijns tot op het einde schokschouderend knikken. Tenslotte, vond hij, maakt het in wezen allemaal niet zoveel uit want, zo neuzelde hij verder, het belangrijktste van het akkoord is dat het beide partijen maar gelukkig maakt. Dat er liefde zou zijn, échte liefde. Liefde – en dat er een einde komt aan het haten. Nou ja…

Helemaal te gek werd het toen Trump een vraag van de pers beantwooordde omtrent de nederzettingen:

“In zoverre het de nederzettingen beseft, zou ik graag zien dat u zich omtrent de nederzettingen een beetje zou inhouden. Wij zullen iets uitwerken. Maar ik zou graag zien dat er een akkoord komt. Ik denk dat een akkoord zal gemaakt worden. Ik weet dat elke president dat graag zou willen. De meesten van hen zijn er niet aan begonnen tot pas op het einde, omdat ze nooit dachten dat het mogelijk was. En het was niet mogelijk omdat ze het niet geprobeerd hebben. Maar Bibi en ik kennen elkaar al lang – [hij is] een verstandig man en een groot onderhandelaar. En ik denk dat we een akkoord gaan maken. Het zal misschien wel een groter en beter akkoord zijn dan de mensen in deze ruimte zich kunnen voorstellen. ’t Is een mogelijkheid. Dus, laat ons zien wat we zullen doen.”

“Ik zal het proberen!” (I’ll Try’!) schamperde Netanyahu sip.

Trump slijmt bij Netanyahu of hij zich asjeblieft nog een beetje zou willen inhouden wat de nederzettingen betreft. Wat betekent dat dan in behoorlijk Nederlands? Dat Bibi wel een huis mag bouwen in ‘Oost’-Jeruzalem maar nog even moet wachten om het dak erop te leggen tot zijn nieuwe Amerikaanse “vriend” Trump de zaak grondig bestudeerd heeft?? Klinklare onzin dus. Een huis zonder dak erop is geen huis. Dàt, Mister Trump, weet zelfs een 4-jarige kleuter.

Men moet zich herinneren dat deze man de huidige leider is van de vrije wereld. Het is erg verleidelijk om te denken dat, na acht jaar Obama-regering, Israël thans een vriend zou hebben in het Witte Huis. Helaas, maar sommige vrienden is men beter kwijt dan rijk. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Brabosh.com

Advertenties