Decennialang Palestijns rejectionisme sluit de laatste deuren die leidden naar een 2-statenoplossing

last-door2R.I.P. ‘Palestina’

In een tijd waarin de leiders van het Arabisch-gecontroleerde Ramallah doorgaan met hun verwerping van de Joodse Staat en hun civiele maatschappelijke vijand in Gaza meer raketten naar Israël lanceerde en op de proef wordt gesteld van nog een andere terreurcel in Hebron, blijven ze doorgaan met te weigeren aan tafel te schuiven om te onderhandelen over een permanent vredesakkoord. Ze denken dat ze Israël in etappes kunnen verzwakken en vernietigen door toepassing van de alternatieve strategie van geweld en diplomatieke druk.

Ze hebben het verkeerd voor. Zij hebben ons verkeerd gelezen. In de Bijbel noemden zij ons “een hardnekkig volk” en vandaag zegt dit hardnekkig volk ‘genoeg is genoeg!’

Het is tijd om ons land terug op te eisen. Het hangt daarbuiten wat te bungelen als een beloning voor het Arabische pragmatisme, de erkenning van onze rechten en vrede, maar de olijftak is uit onze hand geslagen door hun dodelijke ideologie van een wereld zonder de Joodse staat.

Het laat ons geen andere mogelijkheid open dan een luidruchtige intentieverklaring af te leggen die in het gezicht van rejectionisme (=afwijzing), bedreigingen, geweld en de niet-naleving van de ondertekende overeenkomsten, Judea en Samaria niet enkel bestaan maar het telkens sterker maken.

Sinds 1967, in plaats van onze gulle concessies te accepteren, dachten zij dat ze een eindspel zouden kunnen spelen dat ons zwakker en meer kwetsbaar zou maken voor een dubbele cocktail van terreur en internationale druk die hen langs de weg zou leiden naar wat zij noemen de definitieve oplossing van het Joodse probleem in het Midden-Oosten.

Al het bewijs ligt daar voor de neus van die onderdanige diplomaten die het dode karkas van een twee-staten-oplossing al tientallen jaren achter zich aanslepen, zelfs als zij daarvoor het drieduizend jaar lang kloppend hart van het Jodendom eruit moeten scheuren door het inhalig “illegaal bezet Palestijns gebied” te noemen.

abbas-vrede

Heeft iedereen – behalve ik – ooit uitgedokterd waarom Mahmoud Abbas halsstarrig weigert om Israël “de Joodse staat” te noemen? Hij speelt in op de Arabische handleiding van het deconstrueren Israël in fasen. Hun argument is dat Israël in 1948 ten onrechte en illegaal werd opgericht op Palestijns grondgebied, dat er niet zoiets bestaat als een Israëlische Arabier, het zijn “Interne Palestijnen” of “Palestijnen van 1948.” Met andere woorden: het zijn Palestijnen die wachten om te worden bevrijd, afgeleid dat Joden nergens aanspraken op een eigen natie hebben, dat de Palestijnse Arabieren de inheemse volkeren zijn en hun rechten zullen worden gehonoreerd door hun bevrijding. Dat is de reden waarom de Palestijnse Bevrijdings Organisatie nog steeds bestaat met een belangrijke relevantie voor hun leiderschap. Hun charter noopt nog steeds tot de bevrijding van “elke duim van Palestina,” en denken dat we blijven inspelen op dat verhaal met onze blinde concessies.

Op 6 februari 2017 is de Israëlische Knesset erin geslaagd om een historische wet aan te nemen die onze duizenden woningen legaliseert en de weg opent voor Israël om haar langverwachte soevereiniteit te claimen over een deel van Judea en Samaria bekend als Area C, die in de ondertekende Oslo overeenkomst civiele bevoegdheid verleent aan Israël inzake veiligheid en ordehandhaving.

Aan de falende twee-staten-diplomaten staat u mij toe u te informeren dat er meerdere goede alternatieven vestaan voor uw mislukte visie. Maar laat ik het botweg stellen. De tijd voor diplomatiek gedans is al lang verstreken. Laten we de Palestijnse spade de bloedige schop noemen die het altijd is geweest. Onze vrijgevigheid werd afgewezen en gezien als zwakte. Het is tijd voor Israël om terug te keren uit die doodlopende steeg waarin we ons laten hebben dwingen door een internationale gemeenschap die niet in staat is om in te zien dat ze gewillige gijzelaars zijn geworden van een Holocaust ontkenner in Ramallah en van een radicaal islamitisch terreurregime in Gaza.

In dit gevaarlijke wespennest regeert de wet van de sterkste en wordt je verslonden wanneer je zwakte vertoont. Links-liberale subtiliteiten hebben weinig plaats in deze moorddadige regio. De tijd is gekomen voor Israël om zijn legitieme en door God gegeven rechten te doen gelden en de wereld te veroordelen om deze rechten niet te erkennen.

De deur sluit zich naar Palestina. Zij hebben kun kansen gehad en ze hebben het verknoeid.

door Barry Shaw

 


bds-for-idiotsBron: in een vertaling van Brabosh.com naar een artikel van 7 februari 2017 op de site van Arutz Sheva.

Barry Shaw is Senior Associate voor Publieke Diplomatie aan het Israël Instituut voor Strategische Studies (IISS). Hij is de auteur van het nieuwe snelverkopende boek “1917. From Palestine to the Land of Israel” (5 jan. 2017). Hij schreef eerder “Israel Reclaiming the Narrative” (2011), “Fighting Hamas, BDS and Anti-Semitism” (2015) en “BDS for IDIOTS” (2016).

Advertisements