Palestijnse Autoriteit verwerpt opnieuw voorwaarden van Netanyahu om het vredesproces te hervatten

rejectionistDe Palestijnse Autoriteit heeft op donderdag 26 januari 2017 een reeks voorwaarden die werden voorgelegd door Israël om de vredesonderhandelingen te hervatten krachtig verworpen. Premier Benjamin Netanyahu had opnieuw de erkenning van Israël als een Joodse staat gevraagd en wil de veiligheid blijven controleren in de gebieden die zich bevinden tussen de Jordaan rivier en de Middellandse Zee.

De Palestijnse Autoriteit beschreef de voorwaarden als “onbelangrijk en geen antwoord waardig.” In dit verband, zei de Palestijnse minister van Buitenlandse Zaken Riyad Malki: “Dit zijn zware voorwaarden; [Netanyahu] zal geen enkele Palestijn vinden die bereid zal zijn om daarover met hen te onderhandelen.”

In een verklaring van donderdag zei de Palestijnse minister van Binnenlandse Zaken:

“De door Netanyahu voorgestelde onredelijke voorwaarden tonen andermaal dat hij niet op zoek is naar een hervatting van de besprekingen, noch op zoek is om vrede te stichten met de Palestijnen. Integendeel, zijn opmerkingen weerspiegelen zijn doel om elke internationale inspanning om de vredesbesprekingen te hervatten te belemmeren.”

Palestijnse precondities
Anderzijds blijven de Palestijnse leiders zich hardnekkig vasthouden aan hun decennialange politiek van rejectionisme dat ondermeer duidelijk wordt bewezen in hun pre-condities die ze stellen vooraleer zij aan eventuele onderhandelingen met Israël rondom te tafel gaan zitten.

Nabil Abu Rudeineh, de woordvoerder van Mahmoud Abbas van de PA verklaarde op 23 november 2016: “Netanyahu moet het einde afkondigen van de nederzettingen, de tweestatenoplossing erkennen en akkoord gaan om deel te nemen aan de internationale vredesconferentie die Frankrijk wil houden tegen het einde van dit jaar.”

En begin september 2016 luidden de pre-condities van Abbas als voorwaarden tot deelname van de Palestijnen aan de hervatting van het vredesproces:

1. Israël moet vooraf eerst een bouwstop moet afkondigen in al de nederzettingen voorbij de Groene Lijn; dwz. in Oud-Jeruzalem, de Golan, Judea & Samaria alsook in de neutrale zones van 1948-1967;

2. Israël moet tevens de vierde lichting gevangen Palestijnse terroristen vrijlaten; die vrijlating van de 4de en laatste groep van 26 gevangen was normaal voorzien voor 29 maart 2014 als pre-conditie voor deelname van de Palestijnen aan het vorige vredesproces onder leiding van de Amerikaanse minister John Kerry, maar dat vredesproces werd door Mahmoud Abbas voortijdig onmogelijk gemaakt en afgebroken.

De werkelijkheid is dat de Palestijnse Autoriteit eerst al de diplomatieke bronnen willen uitbuiten in een poging om druk te zetten op Israël opdat het voortijdig zou zwichten onder internationale druk en de Palestijnse precondities zou accpeteren.

Vandaar dat het Palestijnse ministerie van Buitenlandse Zaken op donderdag ll. de internationale gemeenschap heeft opgeroepen om “haar juridische en humanitaire verantwoordelijkheid op te nemen ten guste van de Palestijnse zaak.” Intussen heeft de Palestijnse minister van Buitenlandse Zaken gezegd dat hij een dossier aan het Internationaal Strafhof (het ICC in Den Haag) zou presenteren omtrent de Israëlische “illegale nederzettingen”. In een toelichting op de officiële radiozender, zei Malki dat de Palestijnse Autoriteit een reeks maatregelen zal goedkeuren die gericht zijn op het stoppen van de illegale Israëlische nederzettingen in de door Israël “bezette” gebieden sinds 1967.

Zich richtend tot een politiek en veiligheidscomité bij de Knesset, zei Netanyahu dat de erkenning van Israël als een Joodse staat en zijn recht om de veiligheidscontrole te verzegelen over de Westelijke Jordaanoever, twee voorwaarden zijn die hij nooit zou verlaten. Hij voegde eraan toe dat de nederzettingen waren niet de kern van het probleem zijn met de Palestijnen. In het verleden, zei Netanyahu dat hij voorstander van een gedemilitariseerde Palestijnse staat zindien de Palestijnen Israël zouden erkennen als een Joodse staat.

Joodse Staat
Het is niet zo vreemd dat de PA het begrip “Joodse Staat” verwerpt, dat doen de Arabieren al 70 jaren te beginnen met Resolutie 181 van de Verenigde Naties van 29 november 1947. In die resolutie, het eerste officiële Verdeelplan dat voorstelde om het gebied te verdelen in een Arabische en een Joodse staat, wordt het begrip “Jewish State” maar liefst 29 keer vernoemd zoals bijvoorbeeld al begint in de tweede paragraaf (Res.181: A-2): :

“The mandatory Power shall use its best endeavours to ensure than an area situated in the territory of the Jewish State, including a seaport and hinterland adequate to provide facilities for a substantial immigration, shall be evacuated at the earliest possible date and in any event not later than 1 February 1948.”

Links de grenzen van het VN-verdeelplan (Resolutie 181), dat door de Arabische wereld werd verworpen en prompt een agressieoorlog begonnen. Rechts: nadat de Arabieren verliezen niet enkel de oorlog verliezen maar ook grondgebiedLinks de grenzen van het VN-verdeelplan (Resolutie 181), rechts de Groene Lijn (pre-1967 lijn) van april 1949 na de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog

Zoals bekend werd Resolutie 181 met een ruime meerderheid goedgekeurd en tegelijk werd ook het begrip “Joodse Staat” aangenomen dat zoals reeds vermeld 29 keer voorkomt in de tekst.

33 landen stemden voor de Resolutie waaronder België en Nederland, maar ook de Verenigde Staten, Canada, Polen, Wit-Rusland en de voormalige Sovjet-Unie stemden voor de erkenning van een Israël als de staat van de Joodse natie.

13 landen stemden tegen Resolutie 181 waaronder China, Griekenland, Groot-Brittannië, en tevens en bloc de 10 moslimlanden die op dat ogenblik stemgerechtigd waren: Iran, Turkije, Saoedi-Arabië, Egypte, Irak, Libanon, Pakistan, Syrië, Jemen en Afghanistan. Geen enkel moslimland had voor Resolutie 181 gestemd en weigerde een “Joodse Staat” in het gebied van het M-O te erkennen..

De Joodse leiders hadden Resolutie 181 aanvaard maar de Arabieren waren categorisch tegen de oprichting van een Joodse Staat en de gevolgen bleven niet uit. Onmiddellijk braken onlusten uit en nadat Israël op 14 mei 1948 de onafhankelijkheid uitriep (die nochtans onmiddellijk erkend werd door o.a. Rusland en de VS) vielen de Arabische landen Israël aan met als belangrijkste actoren Egypte, Transjordanië (Jordanië), Irak, Syrië, Libanon en het ALA (Arabische Bevrijdings Leger) later nog aangevuld met duizenden vrijwillgers uit een tiental andere moslimlanden.

In april 1949 bleek dat de Arabische legers hun aanvalsoorlog hadden verloren en hun genocidale plannen om de Joden in de zee te drijven konden begraven. Ze zouden het nadien nog een aantal keren proberen maar verloren telkens opnieuw. In 1949 faalde Israël om Jeruzalem te heroveren op de Arabieren en moest het stellen met een paar buitenwijken ten westen van de stad (West-Jeruzalem).  Dat onrecht werd in juni 1967 hersteld en Jeruzalem werd herenigd en voor altijd ondeelbaar verklaard.

 door Brabosh.com

Advertenties