De strijd om Jeruzalem is noch een diplomatieke noch een politieke kwestie, het is Islam [Tuvia Brodie]

ambassadeDe Amerikaanse ambassade in… Tel Aviv, Israël

In de weken voorafgaand aan 20 januari 2017, heeft de Amerikaanse president-elect Donald Trump  meer dan eens gezegd dat hij opdracht zal geven om de Amerikaanse ambassade in Israël te verplaatsen van Tel Aviv naar Jeruzalem, de hoofdstad van Israël. Om deze aankondiging in de juiste context te plaatsen, is het gebruikelijk dat de diplomatieke missies (dat wil zeggen, Buitenlandse ambassades) altijd worden gevestigd in de hoofdstad van een land, tenzij een land een andere stad specificeert.

Er is één uitzondering op deze algemene praktijk: Israël. Israël wil dat alle buitenlandse ambassades worden gevestigd in Jeruzalem. Maar er zijn geen buitenlandse ambassades in Jeruzalem. Ze zijn allemaal in Tel Aviv. Dit is geen vergissing. Het is geen fout. Het is opzettelijk: alleen het Joodse Israël wordt het recht ontkend om te kiezen waar ambassades gaan.

Geen enkel land zal haar ambassade in Jeruzalem plaatsen, omdat de ‘Palestijnse Autoriteit (PA) eist dat de gebruikelijke praktijk worden geannuleerd – alleen voor Israël. Waarom eist de PA dat? Omdat zij Jeruzalem opeist als haar eigen hoofdstad, geheel Jeruzalem dus.

west-jeruzalemHet Westen zegt dat de PA enkel Oost-Jeruzalem voor zichzelf opeist, volgens The Washington Post. Aangezien dit betekent dat “West-Jeruzalem” Joods blijft, konden de Amerikanen hun ambassade in het Joodse deel van Jeruzalem plaatsen, ja toch?

Fout: de PA zal niet toestaan dat om het even welke buitenlandse ambassade in Israël worden gevestigd in een deel van Jeruzalem. De PA eist heel Jeruzalem op voor zichzelf. Waarom zou elk land luisteren naar zo’n onredelijke eis? Dat is een goede vraag. Weet jij het antwoord?

Mijn eigen antwoord is simpel: landen voldoen aan deze schandalige eis, omdat ze daar geen echt probleem in zien. Hun houding lijkt te zijn, als de PA heel Jeruzalem van de Joden wil overnemen, laat hen dan hun gang maar gaan. De kwestie van de ambassades in Jeruzalem lijkt een politieke kwestie; of, als alternatief, een diplomatieke kwestie. Maar dat het is niet. Zoals u meteen zal zien, is het in feite een religieuze kwestie.

In feite is alles over de Arabische oorlog tegen Israël religieus. Het Arabisch-Israëlische conflict is altijd over religie geweest. In tegenstelling tot de populaire wijsheid, gaat dit conflict niet over twee staten die proberen te achterhalen hoe met elkaar te leven zij-aan-zij in vrede en veiligheid. De PA heeft nooit enig bona fide aanbod gedaan tot het accepteren van vrede en veiligheid voor Israël.

Voor de PA, draait het conflict met Israël niet over vrede. Het gaat over religie. Het gaat over de islamitische wens van de PA om het Joodse Israël te veroveren – en daarna voor altijd de Joden en het Jodendom uit vagen. Dit conflict is de langstlopende godsdienstoorlog van de moderne wereld. Het is dat al sinds dat de Britten de Balfour Verklaring honderd jaar geleden (1917) ondertekenden. Het gaat over de islamitische bewering dat het Joodse land Israël niet Joods is. Het gaat over de islamitische eis dat heel Israël uitsluitend islamitisch moet zijn.

We zagen dit hoe deze religieuze eis werkt nog maar eens vorige week in een toespraak van een adviseur van Mahmoud Abbas. Die adviseur vertelde ons waarom de PA bezwaar heeft tegen het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade naar om het even welke plek in Jeruzalem. Dit bezwaar had niets te maken met ‘twee staten’.

Via de website van Palestinian Media Watch (palwatch), zagen we hoe de adviseur van PA leider Mahmoud Abbas omtrent religieuze zaken Mahmoud al-Habbash verklaarde dat “indien de Verenigde Staten hun ambassade verhuizen naar Jeruzalem, dan zullen wij dit beschouwen als een oorlogsverklaring aan alle moslims.” Indien u de religieuze betekenis van deze uitspraak niet begrijpt, verduidelijkte al-Habbash dit door eraan toe te voegen dat deze verhuis van de ambassade “ons geloof en ons bestaan schaadt” (ibid).

Zo is dat. Jeruzalem is geen diplomatieke kwestie. Het is geen politieke kwestie. Het is een religieuze kwestie. Het gaat over God, niet over politiek. Het draait om Islam, niet diplomatie.

In 1992, terwijl Bill Clinton een succesvolle campagne orkestreerde om president te worden van de Verenigde Staten, vatte de campagne strateeg James Carville samen wat Clinton probeerde probeerde te zeggen in zijn  campagne. Carville bedacht enkele zinnen voor zijn stafpersoneel, de meest bekende daarvan zou zijn geweest, ‘it’s the economy, stupid‘ (het is de economie, domoor). Mensen begrepen het punt. Clinton won zijn verkiezing deels omdat zijn tegenstander, de eerste George Bush, enigszins verdoofd leek omtrent de toenmalige haperende economie, en deels omdat Clinton’s surrogaat zoiets beweerde als, ‘het is de economie, domoor!”

“Het is de economie, domoor” is thans – weinig delicaat gezegd – “het is Islam, domoor”, wat betekent dat er geen vrede in dit Arabisch-Israëlisch conflict kan komen totdat de wereld de Islamitische Jihadistische natuur zal onderkennen van de oorlog die door de PA wordt geleid tegen Israël. Islam is het probleem, niet Israël. U vraagt om een bewijs? Geen enkele ‘Palestijnse’ leider heeft ooit openlijk de Jihad tegen de Joden afgekeurd.

Als de Verenigde Naties en de Vredesconferentie van Parijs (die plaatsvond op 15 januari 2017) niet het islamitische karakter van deze oorlog tegen de Joden erkennen, zullen ze niets oplossen. Ze zullen het alleen maar erger maken. Neem dat maar mee naar de bank.

door Tuvia Brodie

kotelaDe Westelijke Muur in Jeruzalem aka Kotel (Klaagmuur) anno 2016


Bron: in een vertaling uit het Engels door Brabosh.com van een artikel van Tuvia Brodie van 15 januari 2017 op de site van Arutz Sheva

Advertenties