RIP Shimon Peres (5): Israëlbashers misbruiken Peres om premier Netanyahu aan te vallen

peres-netanyahuJeruzalem, 16 maart 2013. Premier Benjamin Netanyahu van Likoed op visite in het kantoor van president Shimon Peres om er zijn nieuw gevormde coalitie aan te kondigen met de partijen Yesh Atid, Joods Huis en Hatnua [beeldbron: Kobi Gideon/GPO/FLASH90]

De teneur van de vele eerbetonen die in het buitenland werden gehoord of gepubliceerd naar aanleiding van het overlijden van Shimon Peres, focussen nagenoeg enkel en alleen op zijn noeste inzet voor het bereiken van vrede. Echter, zoals Roger Cohen in een artikel van 29 september 2016 in The New York Times aantoont, is veel van de eer die zijn reputatie opvijzelt als vredesactivist bedoeld als kritiek op premier Benjamin Netanyahu en, impliciet, gericht tegen de meerderheid van de Israëlische stemmers die doorgaan met het verwerpen van het idealistische en ietwat naïeve geloof in het optimisme omtrent de Palestijnse intenties of zelfs dat Iran het politieke beleid van Israël zou moeten dicteren.

Dit is verkeerd, niet alleen omdat de idealen van Peres het niet waard zijn om te loven, maar omdat het mogelijk is om goed te denken van een man, zelfs als de handelingen waarvoor hij het meest herinnerd wordt een regelrechte ramp waren. Terwijl zowel Israëli’s en de Amerikanen unaniem rouwen om Peres, brengen de meesten een hommage aan hem in weerwil tot zijn rol als de belangrijkste architect van de Oslo-Vredesakkoorden; niet omwille van die akkoorden an sich.

Zoals ik gisteren opmerkte, is Peres slechts laat in zijn leven populair geworden. Erkenning van zijn oprechtheid en de reikwijdte van een leven in dienst van de Joodse staat, overwon uiteindelijk een groot deel van de wrok die hij verdiende voor het bepleiten van een beleid dat een kostbare mislukking is gebleken.

Maar voor veel Amerikanen, niet in het minst President Obama, werd Peres een soort vehikel voor hun kritiek op Israël, waarbij haar leiders en hun aanhangers als ongunstig werden voorgesteld vergeleken met hun zogenaamd meer bewonderenswaardige voorgangers. Dit is een thema dat Obama leek te bespelen vorig jaar in zijn toespraak in een synagoge in Washington, waarin hij de Israëliërs berispte voor het niet naleven van hun idealen.

Vanuit dat perspectief gezien staat het tegenwoordige Israël zowel te materialistisch als te ongevoelig tegenover het lot van zijn Arabische buren om vrede te sluiten. Dit is een begrip waarvoor Peres, die een groot voorstander was van de inspanningen van Israël om zijn economie te moderniseren, zelf niet veel geduld voor kon opbrengen. Maar het laat ook zien hoe weinig contact diegenen, die Israël blijven beschuldigen voor het aanhoudende conflict,  hebben met de realiteit van het Midden-Oosten en in het bijzonder met die van een Palestijnse politieke cultuur van de haat die hét obstakel voor de vrede blijft.

Israëliërs begraven de vrede niet samen met Peres. Maar zijn overlijden is een geschikt moment om te merken dat onrealistische ideeën over de Palestijnen die hun eeuwenlange oorlog tegen de Joodse aanwezigheid in alle delen van het land zouden opgeven, niet langer deel uitmaken van de echte pasmunt van de Israëlische politiek. De traditionele partijen aan de linkerzijde die het opnamen voor de idealen van Oslo, zijn marginalen geworden door twee decennialang Palestijns geweld dat het vredesproces heeft gedood, samen met de vele onschuldige slachtoffers van terrorisme.

Het Israël van vandaag de dag is nog steeds een natie die hoopt op vrede, maar is niet langer bereid om het soort risico’s te nemen die Peres nam met Oslo. Tenzij en totdat de Palestijnen laten zien dat ze bereid zijn om de terreur af te zweren en de legitimiteit van een Joodse staat te erkennen, ongeacht waar de grenzen ervan worden getrokken, zullen de Israëli’s geen territoriale toegevingen meer doen. Ze weten ook dat de belangrijkste Arabische landen zoals Egypte en Saoedi-Arabië naar Israël kijken als een potentiële bondgenoot tegen Iran en hebben geen apetijt in de creatie van een andere terroristische staat (dwz. geen onafhankelijke Palestijnse staat als die bestuurd zou worden door Hamas in Gaza) alleen om de wens van de Palestijnen om het conflict verder te zetten te bevredigen.

Shimon Peres’ levenslange zoektocht om van Israël een betere plaats te maken verdient veel lof. Maar zijn herinnering mag niet worden gebruikt als een knuppel om het volk te slaan dat hij diende en om te verhinderen dat de regering-Netanyahu zou herkozen worden. Ze zouden graag hebben willen leven in het “Nieuwe Midden-Oosten” waarvan hij droomde als dat mogelijk was geweest. Maar als een nieuwe generatie van de Israëliërs niet langer bereid is om te leven met illusies, dan is dat niet iets wat mensen die beweren hun vrienden te zijn zouden moeten bekritiseren.

door Jonathan S. Tobin


Bron: vrij vertaald door Brabosh van een artikel van Jonathan S. Tobin van 30 september 2016 op de site van Commentary Magazine:

commentary-logo

Advertenties