De etnische zuivering van de Heilige Stad is al eens gebeurd: ‘Judenrein Jeruzalem 1948 – 1967’

jeruzalem-1919aJeruzalem en de Tempelberg ca. 1910. Centraal staat de islamitische Rotskoepel en op voorgrond de Kotel (Klaagmuur) en daarvoor de vervallen Marokkaanse wijk die, na de herovering van Jeruzalem op het Jordaanse leger door het IDF in juni 1967, de plaats zal ruimen voor een nieuw plein aka de Western Wall Plaza [beeldbron © DEIAHL, Jerusalem]

Eersteminister Netanyahu werd van alle kanten veroordeeld voor een video waarin hij de Palestijnen beschuldigd van hun voornemen om een “etnische zuivering” uit te voeren in Judea en Samaria. Zijn beschuldiging dat de Palestijnen naar een eigen staat streven waarin geen plaats is voor Joden, werd met ontzetting en afkeer onthaald in de internationale gemeenschap.

De media berichtten over de reacties van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-moon die de bewering van de premier verwierpen. De boodschap was duidelijk: Hoe durft de Israëlische premier een dergelijke ongefundeerde beschuldiging te uiten? Wat laat hem denken dat de Palestijnen een Jodenvrije staat zouden willen?

Het lijkt erop dat iedereen die de uitspraken van de Israëlische premier veroordeelde, dringend een korte les geschiedenis nodig hebben. Omdat in 1948 etnische zuivering precies datgene was wat gebeurde met de Joden in Jeruzalem en in delen van Judea & Samaria, op exact dezelfde plaatsen die de Palestijen opeisen als deel van hun toekomstige staat.

Er heeft duizenden jaren lang een Joodse gemeenschap geleefd in de Oude Stad van Jeruzalem tot aan 1948. Sommige families van de bewoners hadden daar generaties lang gewoond. Maar in een enkele tel werd deze opeenvolgende Joodse aanwezigheid met geweld vernietigd. Sommige Joden werden ter plekke van kortbij geëxecuteerd. De rest werd gedwongen tot oprotten met niks anders aan dan wat ze op dat moment om het lijf hadden.

jeruzalDe Val van Jeruzalem, 18 juli 1948. Joden worden gedwongen om Oud-Jeruzalem te verlaten. De reeds zwaar beschadigde Tifferet Yisrael Synagoge (rechts) wordt later door het Jordaanse leger gedynamiteerd. 19 jaar lang zullen er voor het eerst in de meer dan 3000 jaar oude geschiedenis van de Joodse Staat, geen Joden in Jeruzalem wonen totdat de Heilige Stad in 1967 bevrijd zal worden. Wat krom was werd weer recht getrokken.

Hier volgt wat vervolgens gebeurde onder de Arabische bezetting [bron: SixDayWar.org]

“Nadat het Joodse Kwartier werd ingenomen door het Arabische Legioen werd het Kwratier vernietigd en haar bewoners verbannen. Achtenvijftig synagogen – sommigen waren honderden jaren oud – werden vernietigd, hun inboedel geplunderd en ontheiligd. Sommige Joodse religieuze plaatsen werden omgeturnd tot kippenhokken en beestenstallen.

jeruz12aDe Joodse begraafplaats op de Olijfberg, waar de Joden meer dan 2.500 jaren hun doden hadden begraven, werd geplunderd; graven werden ontheiligd; duizenden grafzerken werden kapot geslagen en gebruikt als bouwmateriaal en om pissijnen mee te plaveien in de legerkampen van het Arabisch legioen. Op de top van de begraafplaats werd het Intercontinental Hotel gebouwd, graven werden vernield om plaats te maken voor een weg naar het hotel. De zone van de Westelijke Muur (Klaagmuur aka Kotel) werd een sloppenwijk.”

Als de verbanning van al de Joden en de vernietiging van elk bewijs van Joodse bewoning geen “etnische zuivering” is, wat is het dan wel?

De etnische zuivering van Jeruzalem bleef niet enkel tot Jeruzalem beperkt. In Gush Etzion en Kfar Etzion, de laatsten van de Joodse steden in Judea en Samaria, werden omsingeld en aangevallen. Toen de verdedigers zonder munitie vielen en zich overgaven, werd ze samengedreven en afgeslacht. En opnieuw, niet tevreden met de Joden weg te vagen, beonnen de lokale Palestijnen met al de sporen weg te wissen dat er ooit Joden hadden gewoond. Elk Joodse huis werd tot aan de grond afgebrand. Zelfs de akkers en landbouwgronden werden afgebrand.

Deze voorbeelden van etnische zuiveringen zijn geen oude geschiedenis. Vandaag zijn nog Israëliërs die zich erinneren hoe ze uit Jeruzalem werden gedreven en met eigen ogen gezien hebben hoe hun huizen en synagogen werden vernietigd. Hebben de huidige Palestijnse leiders ooit de gebeurtenissen van 1948 veroordeeld of zelfs zich ervan gedistantieerd? Nee, integendeel. Ze klagen dat het jonge Joodse land niet van bij de geboorte “etnisch gezuiverd” werd.

Dus is het echt niet verwonderlijk dat de minister-president van Israël terecht de politiek incorrecte beschuldiging uit dat het echte doel van het Palestijnse leiderschap een land te creeëren zonder een Joodse aanwezigheid. Maar zonder de historische context, doet de video bij velen de wenksbrauwen rijzen waarom hij zoiets zou zeggen.

Het zou verfrissend zijn geweest als sommigen in de media naar de gebeurtenissen van 1948 hadden verwezen, terwijl ze berichtten over de veroordelingen van de opmerkingen van Netanyahu. Door dit alzo te doen, zelfs in het kort, zouden zij de lezers een betere context hebben gegeven zodat zij de videoboodschap van de premier konden proberen beter te begrijpen.

door Yarden Frankl

jeruz06aDe verwoeste Joodse begraafplaats in Jeruzalem, 1948-1967. Duizendjarige grafzerken liggen overal verspreid; in de muur rondom de begraafplaats gaapt een groot gat; het hele terrein was bijna 20 jaar lang één grote vuilnisbelt voor de Jordaanse bezetters en van de kolonisten van het Arabisch Legioen.


Bron: in een vrije vertaling door Brabosh.com van een artikel van 19 september 2016 op de blog van de auteur op de site van The Times of Israel. Frankl werkt reeds elf jaar als hoofdredacteur voor Honest Reporting.

Advertisements