Een Arabisch islamitisch Palestina of een Palestijns volk is een mythe [Steven Simpson]

megiddoTel Megiddo (Heuvel van Megiddo), aka het Bijbelse Armageddon, in het noorden van Israël. Deze 9000 jaar oude stad is één van de oudste steden van de wereld en was een belangrijke stad tijdens de Kanaänitische beschaving. Megiddo werd bewoond van ca. 7000 v. Chr. tot 500 na Chr. Er vonden verschillende veldslagen plaats. De meest recente dateert uit de Eerste Wereldoorlog toen van 19-25 september 1918 de Britten (en hun geallieerden) nabij Megiddo de legers van het Ottomaanse Rijk definitief overwon en aldus een einde maakte aan vier eeuwen Turkse hegemonie in het Midden-Oosten en de Joodse Staat in het bijzonder. [beeldbron:The Megiddo Expedition]

“Een Arabisch Islamitisch Palestina of een Palestijns volk is een mythe. Historisch betekende Palestina het Joodse ‘Heilig Land’ en Palestijn stond voor ‘Joden van het Heilig Land’… Aldus is het huidige begrip van Palestina en Palestijn in het beste geval een mythe en in het slechtste geval een roof van iets wat aan iemand anders toebehoorde.”
[Steven Simpson, 18 juli 2010; bron]

De term “Palestina” heeft door de eeuwen heen vele beelden en meningen opgeroepen. In het christelijke Westen, was de term synoniem aan het “Beloofde Land” of het “Heilige Land”, dat wil zeggen, het land van de Joden. Door de eeuwen heen, zijn de termen “Palestina” en “Palestijns” analoog aan de termen “Israël” en “Joods”. Dit is heel duidelijk te lezen in vele boeken, artikelen, kranten en encyclopedieën. “Palestijns” werd gebruikt om Joden die in het Heilige Land wonen te identificeren, in tegenstelling tot Joden die elders wonen, zoals in Babylonië, Perzië, Griekenland, Rome, of elders. In feite, is er binnen het Jodendom zelfs een Talmoed (oude samenstelling van commentaar op de Bijbel), die door de historici de “Palestijnse Talmoed,” genoemd wordt, in tegenstelling tot de “Babylonische Talmoed.”

Desondanks, heeft in de laatste veertig tot vijftig jaar, een perverse en wrede transmogrificatie (vervorming) van de term “Palestina” wortel geschoten onder de anti-Joden en Israëlhaters over de hele wereld, vooral in de Arabische/Islamitische wereld en in de steeds meer “gedhimmificeerde” Europese wereld. Een naam in het Arabisch “Filastin” heeft geen historische- of etymologische betekenis voor de Arabieren en andere Moslims, maar heeft nu de eigenschappen van een goedkope mythe die echter vele hoofdstukken van venijnige en giftige propaganda zouden kunnen vullen. Sterker nog, de hele mythe van vervorming en een Arabisch “Palestina” is uitgegroeid tot een virtuele religie op zichzelf. Hoe is deze mythe over een niet-bestaand volk en een niet-bestaand land “Filastin” ooit kunnen ontstaan? Het antwoord ligt in de tragische geschiedenis van de Rooms-Joodse “ontmoeting” tijdens de 1e en 2e eeuw, toen Israël (dat toen Judea heette) werd bezet door het Romeinse Rijk.

De Joden hadden een bittere nasmaak gekregen van te worden geregeerd door de heidense Romeinen en vochten er meer dan een eeuw voor om hun onafhankelijkheid terug te winnen. Tijdens de Romeinse overheersing heeft er tweemaal een onafhankelijk koninkrijk Judea bestaan. Eerst onder Herodes de Grote (terwijl Augustus keizer was) en vervolgens onder de kleinzoon van Herodes, Herodes Agrippa, (terwijl Claudius keizer was). Ongeacht dat, eindigde alles in een ramp toen de Joden in 66 AD in opstand kwamen en vier jaar tegen Rome vochten – volgens een ooggetuigeverslag van de historicus Josephus – leidde dat tot bijna een miljoen Joodse doden en de verwoesting van Jeruzalem en de Heilige Tempel.

Hoewel veroverd, bleef Judea toch een onrustige provincie in het Romeinse Rijk. Dit veranderde dramatisch en drastisch in 132 na Chr. toen een Joodse strijder met de naam Simeon bar Kochba opnieuw in opstand tegen Rome kwam. De oorlog duurde drie jaar en was zo intens, dat de keizer Hadrianus zijn beste generaal, Julius Severus, uit Groot-Brittannië moest terugroepen. Hij had bijna 12 Romeinse legioenen nodig om de opstand neer te slaan, maar toen dat gebeurd was, was het ook gebeurd met Judea. Hadrianus had genoeg van de Joden en hun opstanden en besloot Judea te hernoemen in “Syrië Palestina.” “Palestina” werd bewust vernoemd naar de Filistijnen, oude vijanden van de Israëlieten. Het was niets meer dan zout in de wonden strooien van de al verslagen Joden. Ook de naam Jeruzalem werd niet gespaard en werd omgedoopt tot “Aelia Capitolina.” En zo was het “Joodse vraagstuk” van de 1e en 2e eeuw “opgelost.” Echter, de Joden bleven als een meerderheid in hun veroverde land.

De situatie bleef onveranderd, totdat de Arabieren oprukten uit de Arabische woestijn en alle mogelijke landen veroverden voor Allah en Mohammed. In 635 AD veroverden de Arabieren het Heilige Land vanuit Byzantium. Het blijkt echter dat de Moslims geen echte interesse in het land hadden. In feite, toen zij Jeruzalem innamen, beseften ze blijkbaar niet waar ze waren, toen ze de stad eerst “Iliyas” noemden, niets meer dan een Arabische vorm van het Latijnse “Aelia” (zoals eerder vermeld, de naam van Jeruzalem). In een ironische speling van het lot, was het een Jood die zich had bekeerd tot de Islam, die kalief Omar erop wees waar hij en zijn bezettingsleger nu stonden, namelijk Jeruzalem en de Tempelberg. Het was toen dat de Arabieren besloten om de stad “Al Quds” en “Beit al Muqdas” te noemen. Nogmaals, dit zijn niets anders dan de Arabische termen voor het originele Hebreeuws: “Ha-Qodesh” en “Beit ha-Miqdash”, die respectievelijk “de Heilige (Stad)” en “het Heilige Huis” (dwz, “Heilige Tempel”) betekenen.

De Arabische Moslims noemden het land nu “Jund Filastin” (Provincie van Palestina), een directe ontlening aan de Grieks-Romeinse term. Maar omdat het Arabisch geen “p” klank heeft, werd “Palestina” veranderd in “Filastin.” Inderdaad, elke naam van elk zogenaamd “Arabische dorp” in Israël is niets meer dan een Arabische verdraaiing van de oorspronkelijke Hebreeuwse, Griekse of Latijnse naam voor een stad. Om er maar twee te noemen: “Hebrun” – van het Hebreeuwse “Hevron” en “Nablus” van Nea Polis -, (“nieuwe stad”), gebouwd op de ruïnes van het bijbelse Sichem. De Arabisch-islamitische desinteresse in het land was zo groot dat, met uitzondering van de stad Ramleh (volgens sommige archeologen waarschijnlijk gebouwd op de Joodse ruïnes van de stad Ramathaim Zophim).

Er is nog nooit een andere stad gebouwd door de Arabieren of de andere Islamitische veroveraars. Een nog grotere ironie; het was Ramleh dat werd gekozen als de hoofdstad van de provincie “Filastin.” Jeruzalem speelde absoluut geen belang met uitzondering van het gebouw van Masjid Al-Aqsa (de moskee van Al-Aqsa) en Qubbat-Sahra (de koepel van de rots) op de ruïnes van de Joodse Tempel. De reden voor de bouw van deze structuren was om de superioriteit van de Islam over het Judaïsme te tonen en te wedijveren met de Christelijke Heilige Grafkerk, die eeuwen eerder in de nabijheid gebouwd was.

Het kale land van “Palestina” bleef door de eeuwen heen onveranderd en het ging van de ene naar de andere veroveraar. Ten slotte, in 1917, ontworstelde Groot-Brittannië het land van de Ottomanen en na de Joden een thuisland in hun voorouderlijk land te hebben beloofd, kende de Liga van Naties de Britten een mandaat toe, dat zich uitstrekte over zowel de westelijke en oostelijke oever van de rivier de Jordaan. Het was op dit punt dat de term “Palestina” nieuw leven werd ingeblazen als een quasi-politieke entiteit geregeerd door een Britse gouverneur.

Terwijl de Joden begonnen hun kranten, goede doelen en organisaties namen te geven zoals de “Palestina Post” of de “United Palestina Appeal,” schuwden de Arabieren de namen door ze “Joods” en “Zionistisch” te noemen. Voor hen, waren ze ten eerste Moslims en ten tweede “Zuidelijke Syriërs”. Sterker nog, menig Arabische politicus en historicus ontkend dat er ooit een land, genaamd “Palestina“, heeft bestaan. Het noemen van het aantal en de namen van Arabische politieke figuren en historici die dit bevestigden, zou een artikel op zich worden. Het volstaat te zeggen dat Arabieren zoals de wijlen Hasjemitische vorst Hoessein, “Voorzitter” Arafat en de bekende Arabische historicus Philip K. Hitti, allemaal openhartig hebben toegegeven dat er nooit een land met de naam “Palestina” heeft bestaan. In feite heeft de laatstgenoemde op 01-11-1946 voor een Anglo-Amerikaanse commissie van onderzoek, in Washington DC, verklaard: “Er bestaat/is niet zoiets als Palestina in de geschiedenis, absoluut niet.”

Wijlen koning Hussein, die wist van de kunstmatige entiteiten (dwz, Transjordanië – nu “Jordanië”) zei, dat “het de waarheid is dat Jordanië Palestina is en Palestina Jordanië.” Hij zei dit op meer dan een gelegenheid in de 1970s en op 26-12-1981 in een interview met de in Parijs gevestigde Arabische krant An-Nahar Al Arabi (“The Arabic Daily”). Veel andere Hasjemieten (uit het heden en verleden) hebben soortgelijke uitspraken gedaan. Sterker nog, zonder de hulp van Churchill en Groot-Brittannië, zou er nooit een “Hasjemitische entiteit” geweest zijn op de East Bank van de Jordaan, geconstrueerd in 1922 en uitgeknipt uit het oorspronkelijke “Palestina Mandaat” voor het “Jewish National Home.”

En in een van de meest openhartige bekentenissen ooit gedaan door, Zahir Muhsein, een minder bekend leider van de PLO-Splintergroep “Al Sa’iqa” (De Storm) en gesteund door Syrië, zei op 31-3-1977 in een interview met de Nederlandse Trouw:

zuheir”Het Palestijnse volk bestaat niet. De oprichting van een Palestijnse staat is slechts een middel om onze strijd tegen de staat Israël voort te zetten voor onze Arabische eenheid. In werkelijkheid is er geen verschil tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen. Alleen om politieke en tactische redenen spreken we over het bestaan van een Palestijns volk, daar de nationale Arabische belangen vereisen dat we het bestaan aannemen van een afzonderlijk Palestijns volk om zich te verzetten tegen het Zionisme.”

Om tactische redenen kan Jordanië, dat een soevereine staat is met vastomlijnde grenzen, geen aanspraken maken op Haifa en Jaffa, terwijl ik als Palestijn, zonder twijfel Haifa, Jaffa, Beer-Sheva en Jeruzalem kan opeisen. Echter, op het moment dat we ons recht op geheel Palestina terug hebben, zullen we geen minuut langer wachten om Palestina en Jordanië te verenigen.”

Muhsein werd uiteindelijk vermoord door Israël in 1979.

En natuurlijk was er “Voorzitter” Arafat, die in 1974 in een interview met The New Republic verklaarde: “Wat je Jordanië noemt is eigenlijk Palestina.” Afgezien van dit alles, hadden tot de oprichting van de Palestine Liberation Organzation in 1964, “Palestina” en “Palestijnse” geen betekenis voor de Arabieren. Even terzijde, feit is dat de PLO werd opgericht in 1964 door de Liga van Arabische Staten en niet na de “Zesdaagse Oorlog” in juni 1967, daaruit blijkt duidelijk genoeg dat Ahmad Shuqayri (oorspronkelijke oprichter van de PLO) en zijn opvolger Yasser Arafat, uit waren op de totale vernietiging van Israël, terwijl Jordanië de “bezette gebieden” van de “West Bank”, en Egypte de “Gazastrook” al in handen hadden.

Voor hen en voor de PLO (of PA van vandaag), is “ Palestina” slechts een deel van het “Arabische Moslim nationale thuisland” dat van de “ongelovige” Joden bevrijd moet worden. Nog in 1967, verwees zelfs de VN niet naar “Palestijnen”, maar noemt ze “vluchtelingen.” (Resolutie 242 van 22-11-1967.) Echter, toen de late jaren 1960 overgingen in de jaren 1970, werd de historische terminologie van “Palestina” compleet omgedraaid en gekaapt door de Arabieren. De term werd nu synoniem met Arabieren, maar in werkelijkheid was het slechts een wapen in de strijd om Israël uit te roeien van de wereld.

De feiten zijn onmiskenbaar. “Palestina” heeft geen betekenis in het Grieks, Latijn, Arabisch of Engels. Het is een algemeen feit dat een volk hun naam geeft aan een land en niet omgekeerd. Zo noemen de Arabieren hun vaderland “Jazirat al-Arab” of “Eiland van de Arabieren .“ De Joden noemen hun land Israël, omdat ze Israëlieten werden genoemd, Israël in het Hebreeuws betekent “zich inspannen met God.” Evenzo heette het Juda of Judea, naar de stam van Juda (“lof” in het Hebreeuws). Ironisch genoeg er is slechts één taal waarin de term “Palestina” een betekenis heeft en die taal is Hebreeuws. De naam vertaald als “Filistijnen” in de Heilige Bijbel komt van het Hebreeuwse “Peleshet”, die niets anders betekent dan “het land van de Filistijnen.” In tegenstelling tot Arabische propaganda, waren de Filistijnen een niet-Semitische, Indo-Europees volk dat migreerde naar het huidige Gaza. Historici gaan ervan uit dat deze “Zeevolken” oorspronkelijk uit het Egeïsche gebied rond Kreta komen.

Concluderend, moet men zich de situatie voorstellen alsof Hadrianus de naam van Israël nooit had veranderd van Judea naar Palestina. We kunnen dan net zo goed spreken van een “Judea Liberation Organization” in plaats van een “Palestine Liberation Organization” en we kunnen dan goed spreken van de mantra van de “onvervreemdbare rechten van het Joods-Arabische volk.” Tegelijkertijd, indien Hadrianus de naam van Judea had veranderd in Mars, dan zouden we spreken van het “Mars-Arabische volk.” Natuurlijk klinkt dit absurd, maar niet absurder dan het fictieve mythische land en volk van “Palestina.”

Israël zou er goed aan doen lering te trekken uit het wrede lot van de geschiedenis die zichzelf schijnt te herhalen. Na de vernietiging door Hadrianus in de 2e eeuw existeerde er geen “Palestina” naast Judea. Ook nu, in de 21e eeuw, is het voor Israël onmogelijk om “naast elkaar in vrede” met een “Palestina” te leven, dat tot doel heeft Hadrian’s oorlog tegen de Joden na te bootsen en te voltooien. De ene of de andere kan bestaan, maar nooit beide. Israël is een historische realiteit. Arabisch “Palestina” is een kunstmatige uitvinding. Onvermijdelijk zal een “twee-staten-oplossing” leiden tot niets minder dan een definitieve oplossing voor de staat Israël en misschien ook voor de Joden van de wereld. Het is echter tijd voor Israël om een moedig standpunt in te nemen en de pijnlijke feiten van de realiteit – en de geschiedenis – in aanschouw te nemen.

door Steven Simpson


Bronnen: naar een artikel van 18 juli 2010 van Steven Simpson op de website van Islam Watch in een vertaling van DISSA.

Advertenties