De Verenigde Naties moeten een einde maken aan de wurggreep van Hamas en de PLO [David Singer]

Palestinian President Abbas gives letter of appointment to PM Haniyeh in GazaGaza Stad, 15 februari 2007, precies vier maanden voor het einde. PA-president Mahmoud Abbas (Al Fatah/PLO) overhandigt hier de nieuwe premier van de Palestijnse Autoriteit Ismail Haniyeh (Hamas) een volmachtbrief om een nieuwe coalitieregering te vormen. Helemaal rechts, Mohammed Dahlan, de leider van Al Fatah in Gaza. Vier maanden later was het sprookje van de “Fatah/PLO-Hamas verzoening” voorbij. Voor president Abbas had “de grap” lang genoeg geduurd. Op 15 juni 2007 ontsloeg Abbas de wettig verkozen premier Haniyeh waarna een bloedige revolte uitbrak tussen beide rivalen, die leidde tot de verdrijving van Al Fatah (de PLO én Abbas en Dahlan) uit de Strook en de installatie van de islamistische Hamasdictatuur in Gaza. [beeldbron: Al Monitor/Suhaib Salem]

De inspanningen van de Verenigde Naties om een tweede Arabische staat te creëeren in het voormalige Palestina – naast Jordanië – heeft weer een andere doodsteek gekregen nadat het Palestijnse Hooggerechtshof de lokale verkiezingen heeft opgeschort in Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever) en de Gazastrook, die gepland waren voor 8 oktober aanstaande.

Er werden geen parlementaire verkiezingen meer gehouden sinds de stemming van 2006, die toen door Hamas werden gewonnen maar die door de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) niet werden aanvaard. Een bloederige bittere strijd resulteerde dat Hamas het bestuur kreeg over de Gazastrook en de PLO de controle verkreeg over area’s “A” en “B” in Judea en Samaria.

Er werden geen Palestijnse presidentsverkiezingen meer gehouden sinds Mahmoud Abbas, de voorzitter van de PLO, op 5 januari 2005 werd verkozen. Hamas heeft de laatste Palestijnse gemeenteraadsverkiezingen in 2012 geboycot maar zou wel deelnemen aan deze van dit jaar. Bij gebrek aan een door het volk gekozen regering die de volledige gezaghebbende en wetgevende controle uitoefent over de Arabische bevolking in Gaza en de ‘West Bank’, blijven de vooruitzichten op het bereiken van een bindende overeenkomst met Israël ten aanzien van Gaza en Judea en Samaria, een onmogelijke en onwezenlijke droom.

palestina-map4De 4-statenoplossing: Israël, Jordanië, West-Palestina (Hamas in Gaza) en Oost-Palestina (Al Fatah in Judea & Samaria)

Zowel de PLO en Hamas hebben de slogan “Stop de Bezetting” gebruikt om van Israël te eisen dat het zich volledig zou terugtrekken uit Area “C” in Judea en Samaria waarover Israël, conform de Oslo Akkoorden, de volledige administratieve en veiligheidscontrole uitoefent en waar al de Joden van Judea en Samaria leven en waar slechts 4 procent van de bevolking Palestijnse Arabieren zijn.

De Verenigde Naties hebben bij herhaling die slogan versterkt door het gebrekkige standpunt dat Joodse woningbouw in area “C” illegaal is volgens het internationaal recht, waarbij het zij volledig negeren dat Joden het recht hebben om het Joodse Nationale Huis in Judea & Samaria te reconstrueren onder Artikel 6 van het Mandaat voor Palestina en Artikel 80 van het eigen Handvest van de Verenigde Naties.

De Verenigde Naties hebben de afgelopen tien jaren het conflict tussen Hamas en de PLO verder laten uitdijen, en zij stonden Hamas en de PLO toe om:

♦ hun machtsstructuren en politieke dominantie te consolideren binnen hun eigen afzonderlijke feodale rijkjes;

♦ toe te staan dat corruptie en nepotisme zich verankeren;

♦ een beleid van confrontatie met Israël te voeren dat rampzalige gevolgen heeft voor hun respectievelijke lang geteisterde bevolkingen.

De Verenigde Naties zijn er niet in geslaagd om aan te dringen dat er verkiezingen worden gehouden om deze wurggreep op de macht te beëindigen en toelaten dat de mensen inspraak krijgen omtrent door wie zij bestuurd willen worden – het  “zelfbeschikkingsrecht ” waarnaar de Verenigde Naties al lang om vragen, maar dat hen door Hamas en de PLO wordt ontzegd.

Ramzy Baroud – redacteur van The Palestine Chronicle – heeft de hopeloosheid van de politieke impasse tussen Hamas en PLO reeds op 12 november 2013 als volgt beschreven:

“In een initieel overbodige oefening die bijna een uur duurde, zapte ik tussen twee Palestijnse televisiekanalen, Al Aqsa TV van Hamas in de Gazastrook en Palestina TV van Fatah op de Westelijke Jordaanoever. Terwijl beiden beweren Palestina en de Palestijnen te vertegenwoordigen, leek elk van hen een andere plaats en een ander volk te vertegenwoordigen.  Het was allemaal zeer teleurstellend. De Hamas wereld is gefixeerd op hun haat voor Al Fatah en andere interne persoonlijke kwesties. Fatah TV zit vast tussen verschillende werelden in een archaïsche taal van nep-revoluties, fractionele rivaliteit en ongeëvenaarde zelf-aanbidding. De twee verhalen vervremen steeds meer en meer en zullen waarschijnlijk nooit boven hun onmiddellijk gevoel van zelfvoldoening en volslagen absurdsurditeit uitstijgen.”

Er is niets veranderd.  Deze onverzoenlijke verschillen tussen Fatah – de dominante factie in de PLO – en Hamas – geen lid van de PLO – zijn nog steeds alomtegenwoordig in 2016.  De Verenigde Naties moeten eisen dat Hamas en de PLO hun tien jaar durende bezettingsmacht posities moeten beëindigen door hun respectievelijke bevolkingsgroepen stemrecht te verlenen in internationaal gecontroleerde verkiezingen. Het “Stop de Bezetting ” zou vervolgens een zinvolle metafoor moeten worden in plaats van een zinloze wegwijzer die naar nergens blijft leiden.

door David Singer

area-c


Bron: in een vrije vertaling door Brabosh.com naar een artikel van David Singer van 11 september 2016 op de site van Arutz Sheva: arutz-logo

Advertisements