Echte reden onthuld waarom Israël zich in 2005 terugtrok uit Gaza: Onder dwang van de Amerikanen

summit2003aAqaba, Jordanië, 4 juni 2003. Topmeeting in het kader van het vredesproces. Van links naar rechts: De Palestijnse premier Mahmoud Abbas, de Amerikaanse president George W. Bush, de Israëlische premier Ariel Sharon en de Jordaanse koning Abdullah. Een half jaar later, op 18 december 2003, zal Sharon voor het eerst de terugtrekking van Israël uit Gaza en het noorden van Samaria aankondigen tijdens de 4de Conferentie van Herzliya [beeldbron: Getty Images]

“Het kwaad dat mannen doen leeft verder na hun dood; Het goede blijft vaak begraven met hun gebeente”
[Marcus Antonius in ‘Julius Caesar’ van William Shakespeare, 1599]

Ariel Sharon, de bouwer van Joodse gemeenschappen in Gush Katif, Judea en Samaria was getransformeerd in Ariel Sharon, de vernietiger van Gush Katif, de man die zich opmaakte om meer dan tachtig Joodse gemeenschappen te ontmantelen in Judea, Samaria, de Jordaanvallei en de Heuvels van Hebron, ware het niet dat hij geveld werd door een slopende beroerte, exact acht jaar geleden,” schreef David Bedein van Israel Behind the News op 15 januari 2014 naar aanleiding van de dood van oud-premier Sharon enkele dagen voordien.

Shaar-Yashuv CohenVandaag kijkt David Bedein terug naar een donkere periode uit Israël’s recente verleden, dit naar aanleiding van het overlijden van de 89-jarige Shaar-Yashuv Cohen (plaatje rechts) op maandag 5 september ’16.  Cohen was Opperrabbijn Emiritus van Haïfa en de rabbijn die de echte reden vernam waarom wijlen Ariel Sharon Israël liet terugtrekken uit de Joodse gemeenschappen in Gaza en Noord-Samaria, één van de meest bewogen episodes uit de geschiedenis van Israël.

Een ander minder fraai licht op Ariel Sharon. Of, hoe de Held van de Zesdaagse Oorlog, de IJzeren Generaal van het IDF, de Laatste Leeuw van Judea, de conservatieve Havik van de Israëlische politiek, sidderend en bevend door de knieën ging voor de regering van de Amerikaanse Republikeinse president George W. Bush en er de zwaarste prijs voor betaalde, die met zijn leven.


“The rabbi who knew the real reason for Arik Sharon’s “Disengagement”
door David Bedein [bron: Arutz Sheva, 5 sep. 2016]

Rabbijn Shaar-Yashuv Cohen, gewond tijdens de slag om de Oude Stad in Jeruzalem, was de laatste Joodse burger die de Oude Stad verliet nadat ze gevallen was, weggedragen op een draagberrie in gevangenschap… En aan rabbijn Shaar-Yashuv Cohen, die in 1967 vice-burgemeester was van Jeruzalem, werd de eer verstrekt om als eerste burger de Oude Stad van Jeruzalem te betreden ten tijde van de bevrijding van de stad tijdens de Zesdaagse Oorlog.

Toch is er nog een andere missie naar Jeruzalem die weinig bekend is.

In augustus 2005 reisde rabbijn Shaar-Yashuv Cohen naar Jeruzalem om in een laatste smeekbede te trachten de toenmalige premier Ariel (Arik) Sharon ertoe te bewegen om zijn plan tot terugtrekking uit Gush Katif te heroverwegen, dat de ontmanteling inhield van de 21 Joodse gemeenschappan aldaar, waaronder 325 bloeiende Joodse boerderijen en 86 synagogen en Joodse studiecentra. Rabbijn Shaar-Yashuv Cohen vertelde mij destijds dat de verstandhouding tussen Arik Sharon en hemzelves had standgehouden sinds de dagen dat hij gevangen zat tijdens de oorlog van 1948 en dat rabbijn Shaar-Yashuv de enige rabbijn was die bereid was om toen met hem te spreken.

Sharon gaf een duidelijk antwoord aan de rabbijn: “Dit is wat de Amerikanen [van ons] eisen en ik moet het uitvoeren.”

Het maakte niets uit dat de helft van de 9.000 Joden die in Gush Katif leefden, nergens heen konden en dat hun plannen tot hervestiging nog steeds in het luchtledige hingen.

Het maakte niets uit dat de Israëlische regering niet meer dan twee containers ter beschikking kon stellen aan elke familie om hen te helpen hun bezittingen te verwijderen.

Het leek helemaal niets uit te maken dat de deskundigen inzake Israël’s beveiliging waarschuwden dat het resultaat van Israël’s overhaaste aftocht, de creatie zou betekenen van een nieuwe islamitische terreurbasis.

Rabbijn Shaar-Yashuv Cohen luisterde naar Sharon die duidelijk maakte dat hij onder druk werd gezet door de Amerikaanse regering en dat daar niks tegen te beginnen was, en dat in dat opzicht de mythe van een autonome Israëlische beleidsbeslissing niets te maken had met de realiteit.

Inderdaad, een van de gemeenschappelijke aannames was dat het plan van de regering-Sharon om de Joden te verdrijven uit de Gazastrook en Noord-Samaria, en vervolgens eenzijdig het gebied te overhandigen aan een onafhankelijke Palestijnse entiteit, een volledig autonome Israëlische beslissing was geweest.

Maar het was de Amerikaanse regering die er de hele tijd achter stak.

ayalon2In ontmoetingen met bezorgde Amerikaanse burgers, stelde Danny Ayalon (plaatje rechts), destijds Israël’s ambassadeur aan de Verenigde Staten, duidelijk dat Sharon’s Plan tot Terugtrekking [Disengagement Plan] deel uitmaakte van een algemeen Israëlisch-Amerikaanse overeenkomst. Eind juni 2005 had Ayalon een ontmoeting met vertegenwoordigers van de Orthodoxe Unie, één van de grootste contingenten van de Amerikaanse Orthodoxe Joden,  en hij maakte hen erg duidelijk dat “Premier Sharon geen andere keuze heeft. Hij doet precies wat de Amerikanen verwachten dat hij doet.”

In een interview met het Jewish Journal of Greater Los Angeles gepubliceerd op 22 juni 2005, draaide Ayalon eerdere verklaringen van de Israëlische regering terug, zeggende dat Israël niet verwacht dat de Palestijnse Autoriteit haar terroristische infrastructuur zal ontmantelen zolang de geplande aftocht niet is uitgevoerd. Hij zei dat het beëindigen van het terrorisme en de anti-Israel opruiing voorwaarden waren die Israël had gesteld aan de Palestijnse Autoriteit vooraleer het plan zou uitgevoerd worden; hoewel Ayalon had aangegeven dat de overeenkomst met de Verenigde Staten belangrijker was dan een overeenkomst met de Palestijnse Autoriteit.

De Israëlische ambassadeur zei: “Terugtrekking moet bekeken worden in het kader van de betrekkingen tussen Israël en de Verenigde Staten… Deze terugtrekking volgde niet op een overeenkomst met de Palestijnen, maar volgde op iets wat veel belangrijker is: een overeenkomst met de Verenigde Staten. Terugtrekking is iets dat een gemeenschappelijke agenda creëert tussen ons en de Verenigde Staten.”

In het laatste interview dat Benyamin Netanyahu gaf vóór zijn ontslag uit de regering Sharon [op 8 augustus 2005 uit protest tegen de terugtrekking; Brabosh], zei hij dat het huidige politieke beleid van de Israëlische regering moet beschouwd worden als een bedreiging voor de veiligheidsbelangen van de Verenigde Staten en van al de Westerse landen, omdat het een terreurbasis creëert in Gaza en sinds de Palestijnse Autoriteit Hamas en andere Palestijnse terreurorganisaties heeft opgenomen [in de PA-regering] in plaats van hen te ontmantelen.

Toch bleef het directief van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken ongewijzigd: Premier Ariel Sharon moet ontmantelen en elke Israëlische aanwezigheid van elke Joodse gemeenschap in het district Katif in Gaza medio augustus terugtrekken.

Toen Israël doorging met de terugtrekking van het IDF en de verdrijving van de Joodse gemeenschappen van Katif en Noord-Samaria, vertelde rabbijn Shaar-Yashuv Cohen mij dat hij de wereld wilde vertellen dat dit beleid werd geïmplementeerd als gevolg van een duidelijk dictaat dat aan Arik Sharon werd gegeven door de regering van de Verenigde Staten. Dit was niet bedoeld als rationalisatie voor het beleid van Sharon.

Slechts weinig mensen luisterden naar de waarschuwingen van rabbijn Shaar-Yashuv Cohen met name dat het Israëlische beleid vaak vanuit Washington wordt gedicteerd.

door David Bedein


Bron: in een vertaling van Brabosh.com naar een artikel van 6 september 2016 van David Bedein op de site van Arutz Sheva

Advertenties