In het spoor van het Uitgevonden Volk – Gezocht: authentieke Palestijnen of voorouders

jqreview1804
Er bestond geen Palestijnse Arabische staat of politieke entiteit onder het Ottomaanse Imperium of om het even welke vorige heerser van dit gebied. Inderdaad, voorafgaand aan de 20ste eeuw, is er namelijk geen bewijsmateriaal of dat daar ooit een bewustzijn onder de inwoners heeft geleefd om een afzonderlijke politieke identiteit te hebben die verschilde van de rest van de Arabieren in het gebied.

Ook EoZ blijft naarstig speuren naar sporen van ‘Palestijnen’ en af en toe vindt hij ze ook:

content2Bij het plaatje hierboven: “We have already several times noticed dat de Babylonian teachers were always guided bij the Palestinians in their decisions concerning the Torah readings”, schrijft The Jewish Quarterly Review in 1894, Volume VI.

Deze antieke Palestijnen lazen elke sabbat in de Thora en Haftara! Terwijl het woord “Palestijn” erg moeilijk te vinden is in 19de eeuwse boeken (en onveranderlijk verwijst naar Joden in Palestina) is het meervoudig gebruik van “Palestijnen” nog moeilijker terug te vinden. Dit is één van de weinige, schrijft EoZ.

Het Uitgevonden Volk
Toen de Joden een eeuw geleden in grote getale naar het land van oorsprong begonnen terug te keren, ontmoetten zij er Arabieren en Ottomanen maar geen Palestijnen. Inderdaad zou het kunnen dat diegenen die zich thans Palestijnen noemen, de nakomelingen zijn van Arabische immigranten in het land afkomstig uit de omringende landen die op zoek naar werk dat beschikbaar werd nadat de Joden het land begonnen het land herop te bouwen.

Dit werd onderstreept in het controversiële boek van Joan Peters, From Time Immemorial [Uit onheugelijke tijden], wiens wetenschappelijkheid ronduit werd gekritiseerd toen het door liberalen werd gepubliceerd die niet van haar conclusies hielden. Het feit blijft dat de Arabische immigratie in Palestina plaats heeft gevonden. Het is tegelijk ook een denkfout te beweren dat, zoals sommigen dat doen, dat het Zionisme een moderne uitvinding zou zijn, net zoals de Palestijnse identiteit dat is.

Het enige volk dat zichzelf ‘Palestijnen’ heette, voorafgaand aan de stichting van de staat Israël, waren de Joden de eerste en tot aan die tijd de enige groep die het land in ontvangst namen als zijnde het thuisland van een apart volk of een nationale identiteit. Dat was geen toeval sinds het land dat thans Israël heet – of Palestina – slechts voor één enkel volk geheiligde grond was. Eeuwenlang was het een Arabisch binnenwater, maar voor de Joden is het tweeduizend jaar lang het voorwerp van gebeden geweest die nooit de hoop hebben opgegeven op de restauratie van hun soevereiniteit maar ook, zoals maar zelden wordt vermeld, nooit volledig het grondgebied hebben verlaten. Het Zionisme was slechts een nieuwe naam voor een oud maar niettemin nog levend geloof van mensen over hun geboorteland en hun lot.

In tegenstelling tot het Palestijnse nationalisme dat een uitvinding is van de 20ste eeuw. Het ontstond en bloeide zuiver als reactie op het Zionisme, een factor die de zoektocht naar vrede fataal heeft gecompliceerd sinds de Palestijnse eigenheid meer op de wens steunt om de Joodse staat te laten uitdoven en de Joodse aanwezigheid te delegitimeren dan dat het een recreatie is van een Arabische politieke cultuur is die voor deze plaats specifiek is.

Zelfs 50 jaar geleden, was er maar weinig te merken van een afzonderlijke Palestijnse politieke identiteit. Tussen 1949 tot 1967 bestuurde Jordanië immers de West Bank en de helft van Jeruzalem en Egypte controleerde de Gazastrook. Tijdens die 19 jaar bestond er internationaal geen aandrang om een Palestijnse staat op te richten in die bewuste gebieden. Dat zou pas gebeuren wanneer tijdens de Zesdaagse Oorlog van juni 1967 Israël de controle over die gebieden in handen nam en het ontbreken van een Palestijnse staat vanaf dan onverdraaglijk werd geacht.

Dit gezegd zijnde, moet men toegeven dat ook al hebben de Palestijnen zichzelf pas in de laatste honderd jaar uitgevonden, het onzinnig is te ontkennen dat zij thans bestaan. Miljoenen beschouwen zich als deel uit te maken van een onderscheiden Palestijns Volk met een gemeenschappelijke geschiedenis en lotsbestemming. De Verenigde Staten en Israël begrijpen allebei dat hun wens voor zelfbestuur in zoverre moet worden aangepast zolang zij hiermede de rechten en de veiligheid van Israël niet in gedrang brengt. Een tweestatenoplossing die zou toestaan dat er een Palestijnse naast de Israëlische staat zou bestaan, wordt thans door de meest Israëliërs als een aanvaardbaar idee geacht, zelfs indien dit pijnlijke territoriale compromissen zou impliceren.

Het knelpunt ligt hierin dat de Palestijnen onbekwaam lijken om het idee te accepteren van de legitimiteit van een Joodse staat, ongeacht waar zijn grenzen zouden getrokken worden. En dat is het punt waar hun ‘uitgevonden’ geschiedenis naar binnen sluipt. Sinds de Palestijnen slechts op het wereldtoneel zijn verschenen als resultaat van hun afkeer voor het begrip van Joodse soevereiniteit over om het even welk deel van het grondgebied, is het moeilijk zo niet voor hen onmogelijk om te denken in termen van vrede als dat de permanente aanwezigheid van Israël zou impliceren.

De rol van de Verenigde Staten in deze knoeiboel is niet zozeer om op de mythen omtrent de Palestijnse geschiedenis te wijzen, ondanks de koppigheid eigen aan mythen, om indruk te maken op de Arabieren en hun aanhangers dat zij moeten afzien van hun verwerping van het Zionisme.

Om een oordeel te vellen over Gingrich om wat hij verklaarde, moet gezegd worden dat het verfrissend was om een dergelijke belangrijke Amerikaanse politieke figuur te horen spreken over de waarheid over de geschiedenis van de Palestijnen en dat de mythen die zij hebben gecreëerd, slechts één doel voor ogen hebben namelijk de vernietiging van Israël. Dit doende zal geen voedsel geven aan het anti-Amerikaanse terrorisme net zomin dat het de Palestijnen uit hun droom zullen helpen die zij zo lang hebben gekoesterd, met name dat de Verenigde Staten vroeg of laat Israël in de steek zullen laten.

door Jonathan S. Tobin [bron: Commentary]

staat327 april 2009. Mahmoud Abbas (l.), de president van de PA en Saeb Erekat (r.), zijn toponderhandelaar voor de vrede, tonen aan pers en publiek een kaart van “hun” Palestina. Bemerk bovenaan de benaming in het Engels ‘Palestine’. Israël is op deze kaart nergens meer te bespeuren. Ook Gaza en de Westoever zijn verdwenen van de kaart, het heet nu allemaal Palestina. Deze provocatie volgde nadat hij enkele minuten eerder andermaal het bestaansrecht van Israël als Joodse staat had verworpen. [bron].

 

Advertenties