11de herdenking toen Israël zich terugtrok uit de Gazastrook: ‘Wij zullen nog terugkomen!’

geirushGush Katif, Gaza, augustus 2005: Nadat de Israëlische bewoners door IDF-soldaten manu militari werden verdreven uit hun huizen, werden met de bulldozers van het IDF al de Joodse huizen met inbegrip van de volledige infrastructuur platgewalst en werden nadien de ruïnes formeel overgedragen aan de Palestijnen.

De eenzijdige terugtrekking van Israël uit Gaza – zonder dat er iets tegenover stond en uiteindelijk slechts meer geweld tegen Israël genereerde – heeft diepe wonden geslagen in de Israëlische samenleving. Die Israëlische terugtrekking uit Gaza in de zomer van 2005, deze maand elf jaar geleden, is wellicht één van de grootste blunders geweest in de geschiedenis van de Joodse staat.

Exodus van Gush Katif anno 2005Exodus in Gush Katif

Op donderdagnamiddag, 11 augustus 2016, verzamelden honderden gezinnen, mannen vrouwen en kinderen, aan het veiligheidshekken rondom de Gazastrook, om er de catastrofe van 2005  te herdenken die hen destijds door kortzichtige Israëlische politici werd aangedaan. ’s Namiddags werd er gemanifesteerd en zij scandeerden: “We zullen nog terugkeren naar Gush Katif!” Het is duidelijk dat vele Israëliërs de Gaza nog niet hebben gelost.

De samenkomst begon aan de grensovergang van Kissufim, het punt dat het meeste nabij Gush Katif ligt waar vandaag Israëliërs nog toegang hebben. Honderden familieleden evenals publieke figuren, parlementsleden en rabbijnen, namen deel aan de herdenking. Parlementslid Moti Yogev (Joods Huispartij) zei dat:

“Nog steeds sinds wij het bloeiende Gush ‘disengaged‘, is het tot zand teruggekeerd en dient het als een terreurbasis. Enkel door onze controle [over het gebied] te herstellen, kunnen wij ook onze veiligheid herstellen. De band met de stad Gush Katif is springlevend. Wij zullen terugkeren met het hele volk van Israël naar elke stad en wij zullen ons leven en onze veiligheid herwinnen in de Gazastrook, alsmede contructie en landbouw.”

Vertegenwoordigers van de families zeiden:

“Wij werden door de staat gezonden om de Arabische vijand het hoofd te bieden die ons vermoordde, maar we werden nooit gebroken. Maar de dag toen de staat ons een verschrikkelijke klap uitdeelde, was hetr moeilijk om [hiervan] te herstellen. Ondanks dit, hebben we nieuwe wijken en nieuwe steden opgericht.. vanuit het noorden tot aan het zuiden, en met dit alles, hebben wij op geen enkel ogenblik het land van Gush vergeten en we zullen nog terugkomen.”

Parlementslid Yehuda Glick (Likoed) zei hierover, wellicht met de profetische woorden van Theodor Herzl in het achterhoofd (“If you will it, it is no dream”):

“Wij hebben geleerd dat je niet kan slagen zonder te dromen. En er zijn mensen zijn dromen om weer naar huis terug te keren naar Gush Katif, en ik ben ervan overtuigd dat, als deze mensen blijven dromen, en… dit initiatief blijven promten, is er een goede kans dat ze zullen slagen. Ik denk dat mensen moeten dromen, en dat is de enige manier om dit land, het land van Israël, op te bouwen.”

Gush Katif in Gaza, augustus 2005: voor en na de ontruiming door het IDFgush

Advertisements