Nooit geziene islamistische terreur in Europa: Wij zijn allemaal Israëliërs

macheteDuitsland, 24 juli 2016. In Reutlingen heeft een 21-jarige Syrische asielzoeker een vrouw met een machete vermoord (plaatje hierboven) en drie anderen verwondt. Enkele uren later in Ansbach nabij Neurenberg blaast een 27-jarige Syrische asielzoeker zichzelf op en verwondt 12 mensen op een festival. Drie dagen eerder had een Iraans/Syrische migrant in München 9 mensen doodgeschoten en 27 verwond. In het Franse Nice bekomen ze nog toen een Jihadist op ‘Quatorze Juillet’ met zijn vrachtwagen 84 mensen van de weg had gemaaid.

Hoewel het teken aan de wand al lange tijd zichtbaar was dat de islamistisch religieus geïnspireerde terreur ooit de Europese steden en dorpen zou treffen, komt de schok van de bestialiteit van het geweld en de aard van de gebruikte methodes toch nog hard aan bij de Europeanen.  Deze vorm van geweld hadden ze blijkbaar helemaal niet verwacht.

De ontkenningsfase waaraan de mainstream media en hun murw geslagen troetelpolitici lijden sinds het begin van de asielcrisis in de zomer van 2015, begint stilaan lelijke bebloede scheuren te vertonen. Het gefingeerd medelijden voor die “arme-asielzoeker-wiens-religie-wij-niet-vernoemen” van najaar 2015 heeft plaatsgemaakt voor ontzetting en angst voor wat door vele sceptici was aangekondigd, maar door Europa’s leiders lange tijd werd (en nog steeds wordt) genegeerd. In haar oprecht gespeelde onnozelheid en naïeviteit heeft Europa zelf haar poorten opengezet voor de Jihad, correctie: er waren niet eens poorten aanwezig in het ‘Fort van Europa’ als gevolg van opgelegde ‘besparingen’ door de EU.

Het heet dan nog steeds verbazingwekkend om te zien dat zelfs een rabiaat anti-Israëlische weekeindkrant zoals de Noorse krant Aftenposten, thans openlijk toegeeft wat reeds  lange tijd bekend was:

“Of je vecht tegen terreur, of je bezwijkt voor terreur.”

“Dialoog heeft geen enkele waarde.”

En inderdaad is debat met gehersenspoelde geradicaliseerde moslims compleet zinloos en werkt in de meeste gevallen zelfs contraproductief. Iemand die dreigt met een machete of een kalashnikov of zich wil opblazen in drukbevolkte plaatsen, café’s, restaurants en bisocopen, die wil niet meer praten. Daar stopt het verhaal. Trouwens, wie wil dan nog zijn motieven kennen? Maakt het dan uberhaupt nog wat uit? Tenslotte wil zo iemand uiteindelijk slechts doden om het genot van het doden zelf… in de naam van Allah en zijn profeet Mohammed..

Laat ons van harte hopen dat de Europeanen niet moeten lijden en bloeden op hun bruiloftsfeesten, religieuze feestdagen, het openbaar vervoer, schoolreizen, slaapzalen voor studenten, aanvallen en aanslagen in particuliere woningen of iets anders dat aan gort wordt gestoken, geschoten en of gebombardeerd, dingen die sinds de Palestijnse eerste en tweede intifada’s in Israël haast dagelijkse kost zijn maar waar Europa zoveel jaren haar ogen voor heeft gesloten gehouden tot aan het punt… dat het er vandaag zélf mee geconfronteerd wordt.

“Wij zijn allen Israëliërs”
Het jarenlange systematisch en bewust wegkijken door Europa van de islamistische terreur in het Midden-Oosten en in het bijzonder in Israël en de Palestijnse gebieden maakt stilaan plaats voor kille ontnuchtering. Het begint stilaan te dagen dat islamitische migranten en asielzoekers hun locale religieuze vetes en stammentwisten mee naar Europa hebben gebracht en de eeuwige oorlog van Islam  tegen Joden en niet-moslims importeren naar de landen van de EU. Aldus is het automatische kwaadaardige verhaal omtrent dat ‘boze’ Israël eindelijk toe aan een serieuze herziening.

jesuisJournalist Klaus Wivel van de Noorse krant Aftenposten in zijn essay “Vi er alle israelere” (‘Wij zijn allemaal Israëliërs’) van 20 juli 2016:

“Of we dat nu leuk vinden of niet maar het islamitische terrorisme creëert een soort verbroedering tussen Israël en Europa. Hoe kan Europa daar op antwoorden? Ik dacht daar dikwijls aan toen ik als journalist in de jaren 2000 tot 2005 verslag moest brengen over de zogeheten Al Aqsa Intifada. In die jaren kwamen bijna 1000 Israëliërs om het leven en meer dan 5000 werden gewond in terreuraanslagen. En dat in een klein land ter grootte van Jutland en met iets meer inwoners dan Denemarken. Nagenoeg alle Israëliërs kenden wel iemand [die slachtoffer van de terreur was].

Hoe zou Europa antwoorden als hun cafés, bussen, restaurants, universiteiten, voetpaden, clubs en private bedrijven werden opgeblazen? Hoe zouden wij omgaan met het feit dat om het even wie op straat en ja, zelfs in hun eigen woningen, voortdurend met uitroeiing wordt bedreigd en dat van het ene moment op het andere? Zouden wij antwoorden met  soberheid en terughoudendheid waarvan de westerse media en politici voortdurend de Israëliërs beschuldigen dat ze dat niet doen?

Ik twijfelde op dat moment en ik twijfel nog steeds, na twee meer terreuraanslagen van de afgelopen week die Frankrijk en Duitsland hebben getroffen. We hebben meer gemeen met de Israëli’s dan we willen toegeven. Dit zal waarschijnlijk niet naar de zin zijn van veel Europeanen die Israël altijd al beschouwd hebben als een schurkenstaat met een drang om wreedheden te begaan. Maar tijdens de laatste paar decennia kreeg ik de kans om over onze eigen toekomst te lezen uit die kleine staat die in 1948 werd gesticht. Zowel in termen van wanhoop lijden we thans al enkele jaren onder terreuraanslagen en de elementaire, rauwe gevoelens van wraakzucht die we bij onszelf herkennen en die tot uiting komen in steeds harder rakende politieke voorstellen vanuit de Europese rechtervleugel.

Traag maar zeker raken we gewend aan het zicht van verminkte lichamen van vermoorde burgers. Het algemene gevoel dat overheerste na de massamoord in Nice was minder uit shock maar eerder uit frustratie. Normaliteit is veranderd, het grotesque is minder grotesque geworden terwijl we hunkeren naar oplossingen. Niemand heeft een idee hoe we [de terreur] moeten beantwoorden. En om het even welke besluiten onze politici ook nemen, ze zullen ofwel hopeloos inefficiënt zijn of vernietigend werken voor onze beschaving. Het is tegelijk almacht en onmacht in een enkele adem. Wanneer wij in de spiegel kijken, ontdekken wij dat we allemaal Israëliërs zijn.”

“Europa! We zijn hier en we blijven hier. Buigen of sterven. Allahu Akhbar!” machete

door Brabosh.com

Advertisements