Jihadi Terrorisme: ‘Denkt u nu werkelijk dat ze alleen maar voor de Joden komen?’ [Giulio Meotti]

Europe! Here we come! Europa! We komen eraan en we komen voor jullie!

Afgelopen nacht zijn er minstens 84 mensen vermoord, en nog tientallen slachtoffers gewond geraakt, door een islamitische terrorist van Tunesische afkomst in de Franse stad Nice. De terrorist reed met een vrachtwagen van 19 ton een grote menigte in. De menigte was de bestorming van Bastille aan het vieren, de nationale feestdag van Frankrijk. Met deze aanslag reed hij mannen, vrouwen, en kinderen omver op een afstand van 2km, op straat en op de stoep.

Op 2 juli zijn er negen Italiaanse burgers geslacht door islamisten tijdens de aanslag in een restaurant in Dhaka, Bangladesh. Ze werden gemarteld en vermoord met ‘enorm scherpe messen die gebruikt werden door lachende terroristen, die het leven spaarden van mensen die de Koran kenden.

Voor inmiddels bijna een jaar hebben de arme Bengalezen te maken gehad met gelijksoortige schokkende bloedbaden. Maar die slachtoffers waren geen rijke niet-islamitische buitenlanders – het waren anonieme moslimbloggers, die beschuldigd werden van ‘godslastering en uitgemoord zijn met ‘scherpe messen’ – vijf slachtoffers in 2015 en een rechtenstudent in 2016, daarnaast nog een hindoe-priester die in mootjes is gehakt.

In Syrië en Irak gaat het er hetzelfde aan toe, waar de beulen van de Islamitische Staat als eerst veel westerse journalisten als doelwit hadden, later christenen in Mosul wegdreven en vermoordden, waarna ze uitkwamen in Parijs om westerse burgers uit te roeien.

Twee weken geleden werd een 13-jarig Israëlisch meisje doodgestoken in haar slaap. Net zoals in Bangladesh gebruikte de Palestijns-Arabische terrorist een mes om Hallel Yaffa Ariel te vermoorden. Dit is geen simpele moord; het is een slachting van een kind. Italiaanse nieuwsbladen hebben haar zelfs beroofd van haar identiteit. Il Corriere della Sera, het op één na grootste nieuwsblad van Italië, schreef: “Westoever: 13-jarige Amerikaan vermoord.”

Toen er vorige maand vier Israëliërs zijn vermoord in het restaurant Max Brenner in Tel Aviv, had de hele buitenlandse media zich ‘vergist’ in hun titels. Van Le Monde tot Libération, de hele Franse pers gebruikte het woord “schietpartij” in plaats van terrorisme. CNN bracht verslag uit over ‘terroristen,’ letterlijk tussen aanhalingstekens. La Repubblica, het grootste nieuwsblad in Italië, noemde de Palestijns-Arabische terroristen ‘agressoren.’

Wat betekenen deze vervormde titels? Het betekent dat wij in het westen heel naïef geloven dat er twee soorten terreur bestaan: ‘internationale terreur’ die westerlingen in Nice, Parijs, Dhaka, Raqqa of Tunesië als doelwit heeft; en ‘nationaal terreur,’ tussen Arabieren en Israël, waarbij de Israëlische joden zich terug zouden moeten trekken en zichzelf over moeten geven. Ook is er ‘gezichtloze terreur.’ Zoals in Orlando, waar een Afghaans-Amerikaanse moslim 50 Amerikanen heeft afgeslacht en iedereen, zoals altijd in Amerika, weigerde de ‘islam’ te benoemen.

Het is een soort reactie uit de geruststelling: ‘men die de krokodil voert, hoopt dat hij als laatst gegeten wordt,’ volgens Winston Churchill. Het probleem is dat of je nou pacifistisch bent of een oorlogsstoker, homo- of heteroseksueel, atheïst of christen, een godslasteraar of vroom, Frans of Irakees, jihadistisch terreur doet niet aan discriminatie. Allemaal zijn we doelwitten: islamitisch terreur is genocidaal.

Behalve de makkelijke slogans als ‘Je Suis Charlie,’ hebben heel weinig mensen in het westen medeleven getoond met de Franse cartoonisten van Charlie Hebdo. De meeste Europeanen vonden dat die journalisten problemen aan het uitlokken waren, en die dus ook kregen. Of nog erger, zoals de redacteur van Financial Times zei, dat ze ‘dom’ waren. Maar na 7 januari kwam 13 november. Tegen die tijd gaf niemand nog de cartoonisten die Mohammed hebben afgebeeld de schuld van de terroristische aanslagen in Parijs.

Terwijl de Islamitische Staat honderden Yazidi-meisjes tot slavernij dreef en verkrachtte, waren onze gedurfde westerse feministen heel druk bezig met hun strijd voor een referendum voor het homohuwelijk. Het interesseerde ze duidelijk niet wat het lot zou zijn van hun Yazidi en Koerdische ‘zusters.’ Die slachtoffers werden weggestopt in het verafgelegen en exotische oosten, samen met de vermoorde seculiere moslimbloggers in Bangladesh.

Het is vandaag de dag tijd om het beroemde gedicht van Martin Niemöller omhoog te halen, een Duits-christelijke pastoor die 7 jaar gevangen zat in een concentratiekamp van het Duitse naziregime:

Toen de nazi’s de communisten arresteerden, heb ik gezwegen; ik was immers geen communist.

Toen ze de sociaaldemocraten gevangenzetten, heb ik gezwegen; ik was immers geen sociaaldemocraat.

Toen ze de vakbondsleden kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd; ik was immers geen vakbondslid.

Toen ze de Joden opsloten, heb ik niet geprotesteerd; ik was immers geen Jood.

Toen ze mij kwamen halen was er niemand meer, die nog protesteren kon.

Dit geldt ook voor ons, Wanneer islamitische terroristen bloggers met een islamitische afkomst als doelwit hebben, of Yazidi en Israëlische meisjes – die tot slaven worden gedreven, afgeranseld worden, en verkracht of vermoord worden – zou het ons moeten interesseren hier in het Westen. Islamisten gebruiken hen om hun messen te slijpen voordat ze ons komen halen.

Als we ons vandaag niet laten horen, zullen we morgen gestraft worden voor ons gemakzucht.

door Giulio Meotti


Bron: een artikel van 15 juli 2016 van Meotti op de site van The Gatestone Institue


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Advertisements