Laure Ferrari: ‘Toen de moslimgemeenschappen in de jaren 1960 en 1970 erg klein waren, was Europa pro-Israël’

keep-calm-and-go-to-israel-4Hoe een eenvoudig bezoek aan Israël soms verlichting kan brengen…

“Europese landen hebben hun houding tegenover Israël gewijzigd als gevolg van de toenames van de moslimbevolkingen in Europa. In de jaren 1960 en 1970, toen de moslimgemeenschappen erg klein waren, was Europa pro-Israël.” [Laure Ferrari, 30 juni 2016 in J-Post]

Terwijl Europa zich in toenemende mate begint te moeien in Israëlisch-Palestijnse aangelegenheden, twijfelen sommigen aan de motivatie van dergelijke acties, zeggende dat “het “allemaal locale politiek” is. Laure Ferrari, een Franse staatsburger van Corsicaanse afkomst, heeft zich lange tijd beschouwd als een deel van het anti-Israël kamp. “Mijn visie is altijd geweest dat Israël een kolonialistische, regionalistische en bezetters entiteit was,” vertelde zij aan The Jerusalem Post.

Laure FerrariOpgegroeid in de Elzas in Frankrijk en woonde in Londen, Brussel en Straatsburg, blikt Ferrari terug op hoe haar anti-Israël meningen werden gevormd:

“Telkens wanneer de kwestie Israël ter sprake komt wordt je onmiddellijk beoordeeld. Als iemand pro-Israël is, dan is hij duidelijk een slechterik. Als je tegen Israël bent, dan ben je een goede persoon. Per slot van rekening is pro-Israël of anti-Israel zijn, een sociaal instrument.”

Maar vorig jaar, trok Ferrari voor een twee-daagse reis naar Israël om een conferentie in Jeruzalem te wonen en zei dat die ervaring haar ogen opende. “Ik besefte dat mijn visie erg benepen was. Mijn mening veranderde 180 graden.” Ferrari, die de directeur is van het Instituut voor Directe Democratie in Europa, zei dat ze in verlegenheid werd gebracht door de manier waarophaar opvattingen over Israël geïndoctrineerd waren.

Het bevinden van Israël en haar beleid dat zeer verschilde van haar oorspronkelijke perceptie, begon Ferrari aan een reis van inkeer tijdens haar terugkeer naar Europa:

“Ik begon mij af te vragen wat de reden was voor de anti-Israel mentaliteit waaraan ik mij had vastgehouden. Wat is er aan de hand met Israël, dat wij het benaderen op een wijze zoals we niet naar andere landen kijken? Ik kwam tot de conclusie dat de Europese anti-Israël houding simpelweg irrationeel is.”

Waarnemers van een escalatie van de Europese vijandigheid tegenover Israël, wijzen op een aantal redenen. Aan de ene kant, sinds de ondertekening van de Oslo-akkoorden in 1993, hebben de Europese landen en de EU aanzienlijk geïnvesteerd in de Palestijnse Autoriteit. Het geweld dat volgde op de akkoorden bracht Europa ertoe om haar financiering van NGO’s verder te verhogen die Israël contra-terreur operaties controleren.

Aan de andere kant, beweren sommige mensen dat Europa’s strenge opinies een product zijn van de groeiende gevoeligheid op het continent omtrent mensenrechtenkwesties; terwijl nog anderen beweren dat hun bezorgdheid voortspruit uit frustratie voor een eeuwenoud conflict dat nog moet worden opgelost. Echter, twee alternatieve perspectieven suggereren dat de Europese anti-Israël escalatie wordt aangedreven door interne Europese omstandigheden.

Ferrari, die het onderwerp heeft bestudeerd, geloofd dat locale Europese dynamieken het gevoerde beleid aandrijven:

“Europese landen hebben hun houding tegenover Israël gewijzigd als gevolg van de toenames van de moslimbevolking in Europa. In de jaren 1960 en 1970, toen de moslimgemeenschappen erg klein waren, was Europa pro-Israël.”

Ferrari zegt dat dit heeft bijgedragen aan Europa’s politiek correcte cultuur en is van mening dat dit ernstige gevolgen heeft:

“In toenemende mate is het antisemitisme inherent geworden aan veel van de nieuwe islamitische gemeenschappen in Europa. Er staat druk op de Europese moslims om het gevoel dat als je moslim bent, je de Joden moet haten. Door onze politiek correcte houding, werd na verloop van tijd hun stem, onze stem. Ze mogen dingen zeggen die wij niet zeggen. Dus toen de Europese moslims verklaarden: “Israël is een moordzuchtige staat,” is dat binnengesijpeld en overgenomen door de bredere Europese stem.”

Ferrari voelt dat er een verandering is aan de grond en dat andere Europeanen, net als zij, beginnenin te zien dat hun anti-Israël neigingen irrationeel zijn en dat ze te ver zijn gegaan:

“Meer Europeanen beginnen zich af te vragen: ‘Waar zijn we verdorie toch mee bezig?’ Net zoals velen in Europa ben ik het niet eens met vele van Israël’s beleidslijnen, maar ik ben ervan overtuigd dat Israël onze belangen dient en een belangrijke strategische rol  heeft te spelen in de wereld.”

Ferrari kwalificeert dergelijk sentiment als niet pan-Europees, maar een een pakket overeenkomst wordt:

“Het draait erop uit dat je ofwel rechts bent, Christen, anti-homo-huwelijk, klimaat-scepticus en pro-Israël, of dat je links, socialistisch, pro-homohuwelijk, klimaat-alarmerend en anti -Israël bent.”

door Gol Kalef


Bron: naar een artikel in The Jerusalem Post van 30 juni 2016

Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Europa met de billen bloot. Niets anders dan jaloerse, afgunstige kleine geesten die zich verschuilen achter Moslims & ‘Human rights’.”

Advertisements