Is de Brexit ‘goed voor de Joden’? [Simon Wiesenthal Centrum]

brexit3Cartoonist Chappatté in The New York Times omtrent de Brexit [beeldbron]

Als een geschrokken wereld reageerde op de onverwachte exit van Engeland uit de Europese Unie, hield de Palestijnse president Abbas een toespraak voor het Europees Parlement. Abbas, die nu in het 11de jaar is van zijn termijn van vier jaar, beschuldigde Israël ervan om een fascistische natie te zijn. Dan haalde hij er een vicieuze middeleeuwse antisemitische kwakkel bij van (niet-bestaande) rabbijnen die de Joden zouden opgeroepen hebben om de Palestijnse watervoorziening te vergiftigen.

Wat was de reactie van de vertegenwoordigers van de 28 Europese landen wiens eigen geschiedenis bezaaid is met de verschrikkelijke gevolgen van dergelijke anti-semitische bloedsprookjes? Een daverende 30 seconden durende staande ovatie.

Dus vergeef ons, terwijl iedereen de economische impact van de Britse exit analyseert en experten de sociale en generatiekloof ontleden binnen de Britse kiezers, durven we een parochiale vraag te stellen: is een verzwakt EU goed of slecht voor de Joden? Ten eerste is er de geopolitieke calculus van een drievoudige tangbeweging te overwegen: de Russische president Vladimir Poetin die vanuit het Oosten voor permanente onrust zorgt, de massale migranten-vluchtelingen instroom in Europa vanuit het Zuiden en nu de afscheiding van het Verenigd Koninkrijk van het Westen met onvoorziene gevolgen voor de wereldwijde economie en politiek.

Voor Israël, is het wereldwijde dilemma van de EU een allegaartje. Aan de ene kant zou het, in ieder geval tijdelijk, de intense druk van de EU op Israël kunnen doen ontsporen door – zelfs zonder rechtstreekse onderhandelingen met de Palestijnen – een eenzijdig Frans vredesinitiatief te accepteren dat een onverdedigbare grens aan de Joodse staat zou opleggen. Aan de andere kant zouden er, terwijl leidende Israëlische bedrijven en de Israëlische beurs dit reeds erkennen, nieuwe problemen kunnen ontstaan voor de economische motor van de EU die ook een bedreiging kunnen vormen voor de economische banden van de Joodse staat met haar leidende handelspartner.

Maar de omvang van de huidige crisis is ook in sterke mate het resultaat van het interne morele en politieke falen van de eigen transnationale elites van de EU en het politiek leiderschap, om de confrontatie met de problemen op eigen boden aan te gaan. Deze problemen hebben ook een invloed op veel van de 1,4 miljoen Europese Joden.

Het is alweer 25 jaar geleden dat de Berlijnse Muur is gevallen. Dit betekent dat de EU een hele generatie voorspiegelde een nieuw Europa te creëren, dat zou doorgaan met het uitbreiden van de vooruitgang die werd gemaakt sinds de Tweede Wereldoorlog, door het instellen van een gemeenschappelijke munt en het stimuleren van de economische integratie en het vrije verkeer tussen de lidstaten, terwijl het wederzijds respect zou bevorderen onder de vrije burgers van de nieuwe Verenigde Staten van Europa.

In plaats daarvan, hebben de Europese elites in Brussel de macht over-gecentraliseerd door het instellen van wat neerkomt op ‘taxation without representation’, en – na het instellen van de open grenzen over het hele continent – er niet in geslaagd zijn om te komen tot samenhangende strategieën hoe om te gaan met het ontluikende terrorisme en opeenvolgende golven van Midden-Oosten migranten.

Plotseling zijn oproepen – (meestal) van extreem-rechtse origine – om ‘de controle over hun land terug te nemen’, ‘herstel van de nationale soevereiniteit’ en ‘herstellen van de nationale grenzen’ beginnen te resoneren in de mainstream van niet alleen het Verenigd Koninkrijk, maar ook Duitsland, Nederland, Scandinavië en Frankrijk.

Met de Duitse bondskanselier Angela Merkel als belangrijkste voorbeeld, zijn de politieke leiders van de EU er tot nu toe niet in geslaagd om te gaan met de legitieme zorgen van hun onderdanen zodat thans de democratie zelf bedreigd wordt door de ongecontroleerde toestroom van mensen uit het Midden-Oosten en Afrika, die niet worden geassimileerd in de fundamentele waarden en instellingen van de westerse samenlevingen.

Tot op heden zijn de voornaamste profiteurs van deze politieke mislukking, de extreem-nationalistische partijen – waaronder het Front National van Le Pen in Frankrijk, Geert Wilders’ Nederlandse Partij voor de Vrijheid, de Oostenrijkse Vrijheidspartij en Fidesz en Jobbik in Hongarije – die thans de mainstream politieke en maatschappelijke actoren zijn in de sociale netwerken van hun respectievelijke bevolkingsgroepen. Velen zijn de trotse dragers van xenofobe, populistische platforms die onder meer de misdaden van het nazi-tijdperk witwassen of minimaliseren. De Joden mogen terecht bang zijn van het antisemitisme onder de oude en nieuwe islamitische buren in Europa, en putten weinig troost in het schrikbeeld van een gefragmenteerd continent onder leiding van bewegingen wiens leden uitvaren tegen moslims, maar ook Joden verachten.

We begonnen met president Abbas’ morning-after-Brexit bloedsprookje toespraak voor een perfide Europees Parlement. Zijn smaad en het applaus dat hij daarvoor mocht ontvangen weerklinken nog steeds door, ondanks de daaropvolgende terugtrekking van Abbas. Deze episode wijst op het gebrek aan morele verantwoordelijkheid die de EU elites heeft geïnfecteerd die zich genesteld hebben in de ivoren torens van het bureaucratische hoofdkantoor in Brussel.

We kunnen alleen maar hopen en bidden dat de Europese kapiteins van de industrie, politici, media en NGO’s de stemming binnen het Verenigd Koninkrijk zullen opnemen als een wordt-wakker oproep voor hen allen. Want als ze niet daadwerkelijk de economische en sociale crisisissen aanpakken met werkelijke oplossingen, dan zullen het niet langer enkel de Joden in Europa zijn die op zoek zijn naar de dichtstbijzijnde uitgang.

door rabbijn Abraham Cooper en Harold Brackman [SWC]


Rabbi Abraham Cooper is associate dean of the Simon Wiesenthal Center and Museum of Tolerance. Dr. Harold Brackman, a historian, is a consultant to the Simon Wiesenthal Center.

Bron: in een vertaling van Brabosh.com van een artikel van Abraham Cooper en Harold Brackman van 27 juni 2016 in The Jerusalem Post

Advertisements