Politiek correct ‘LINKS’ samen met islamisten en jihadis op ramkoers tegen Israël

codepink2Vrouwen van de linkse Israëlbashende organisatie  CodePink manifesteren halfnaakt voor de boycot van Israëlische Dode Zee-schoonheidsproducten van AHAVA. Uiteraard kunnen zij in de Pal-Arabische gebieden van Gaza, Judea & Samaria, niet halfnaakt manifesteren waar Palestijnen niet eens het woord “vrouwenrechten” kunnen uitspreken. De zedenpolitie van Hamas in de Gazastrook zal – getrouw aan een eigen variant van de sharia – deze “obscene” vertoning met veel genoegen hardhandig uit elkaar geselen, maar wel nadat ze eerst besmeurd en verkracht werden door het islamistisch schorem van de straat. Niet-moslima’s die in het Midden-Oosten willen opkomen voor vrouwen- en mensenrechten zouden beter moeten weten.

Sinds de oprichting van Israël, zijn de Palestijnen, Arabieren en moslims de steunpilaren van het anti-Zionisme geweest en dat samen met de politieke linkerzijde, geholpen door professoren in de literatuur uit de voormalige Sovjet-Unie. Maar dit is misschien een proces dat verandert: terwijl de moslims langzaam, met tegenzin, en er ongelijk toe komen om de Joodse staat als een realiteit te accepteren, wordt politiek links steeds luidruchtiger en obsessief in haar afwijzing van Israël.

Veel bewijzen wijzen in die richting: Peilingen in het Midden-Oosten vinden barsten in de oppositie tegen Israël, terwijl een grote Amerikaanse enquête voor het eerst aantoont dat linkse democraten meer anti-Israël zijn dan pro-Israël. De Saoedische en Egyptische regeringen onderhouden echte betrekkingen met Israël inzake veiligheid, terwijl een figuur zoals (de Joodse) Bernie Sanders verklaart dat “in de mate dat [de Israëliërs] met ons een positieve relatie willen hebben, denk ik dat zij [eerst] hun relatie met de Palestijnen moeten verbeteren”.

Maar ik zou graag willen concentreren op een klein illustratief voorbeeld van een instelling van de Verenigde Naties: De Wereld Gezondheid Organisatie [WHO] kerfde op 24 mei jl. een rapport uit – A69/ B/CONF./1 – met de verleidelijke titel: “Gezondheidsomstandigheden in het bezette Palestijnse gebied met inbegrip van Oost-Jeruzalem en in de bezette Syrische Golan: Ontwerpbesluit ingediend door de delegatie van Koeweit namens de Arabische groep en Palestina.”

Het drie pagina’s tellende document roept op tot “een onderzoek op het terrein dat moet uitgevoerd worden door de Wereld Gezondheid Organisatie (WHO)” met speciale aandacht voor onderwerpen zoals “incidenten met vertraging of het weigeren van toegang van de ambulance dienst” en het “toegang weigeren tot adequate gezondheidszorg voor Palestijnse gevangenen.” Uiteraard wordt in het hele document enkel en alleen Israël eruit gelicht als de weigeraar van onbelemmerde toegang tot de gezondheidszorg [voor Palestijnen].

Dit geldt als een aparte absurditeit gezien het feit dat de WHO een consultant ging inhuren in het naburige Syrië, die verbonden is met de absolute top van het Assad-regime, zelfs als dat regime wreedheden begaat met naar schatting een half miljoen doden en 12 miljoen ontheemden (op een totale vooroorlogse bevolking van 22 miljoen zielen) op haar geweten. Omgekeerd, zowel de echtgenote en de schoonbroer van Mahmoud Abbas, de leider van de Palestijnse Autoriteit, waarvan hun status en rijkdom hen verzekert van een behandeling overal in de wereld, kozen ervoor om in Israëlische ziekenhuizen te worden behandeld, net zoals dat ook de zuster, dochter en kleindochter van Ismail Haniyeh deden, de leider van Hamas in Gaza en Israël ’s gezworen vijand.

Ondanks deze feiten, stemde de WHO op 28 mei voor de acceptatie van het voorgestelde veldonderzoek door de WHO met de voorspelbare uitkomst van 107 stemmers voor, 8 tegenstemmen, 8 onthoudingen en 58 afwezigen. Tot zover was dit de gewone vervelende routine.

Maar de samenstelling van deze stemmers blokken maakt de beslissing wel opmerkelijk. Diegenen die voor het voorstel stemden, omvatten elke staat in Europa behalve twee, Bosnië-Herzegovina (dat voor de helft bevolkt wordt door moslims) en San Marino (totale bevolking: 33.000), die beiden de stemming misten om redenen die me niet bekend zijn.

Nogmaals: Elke andere Europese regering, behalve dan de twee genoemde, ondersteunde een bevooroordeelde evaluatie die onvermijdelijk zal leiden tot een veroordeling van Israël. Om precies te zijn, waren inbegrepen de autoriteiten die regeren in Albanië, Andorra, Oostenrijk, Wit-Rusland, België, Bulgarije, Kroatië, Cyprus, Tsjechië, Denemarken, Estland, Finland, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Hongarije, IJsland, Ierland, Italië, Letland, Litouwen, Luxemburg, Macedonië, Malta, Moldavië, Monaco, Montenegro, Nederland, Noorwegen, Polen, Portugal, Roemenië, Rusland, Servië, Slowakije, Slovenië, Spanje, Zweden, Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk.

Het maken van deze Europese bijna-unanimiteit is des te opmerkelijker door de vele afwezige regeringen met een grote overweldigende moslimmeerderheid in hun bevolking: Burkina Faso, Tsjaad, Ivoorkust, Eritrea, Ethiopië, Gabon, Gambia, Kirgizië, Libië, Mozambique, Sierra Leone, Soedan, Tadzjikistan, Tanzania, Togo en Turkmenistan.

Dus, IJsland (met effectief geen moslims) stemde voor het amendement tegen Israël, terwijl Turkmenistan (dat voor meer dan 90 procent moslim is) dat niet deed. Cyprus en Griekenland, die kritische nieuwe betrekkingen onderhouden met Israël, stemden tegen Israël, terwijl de historisch vijandige Libiërs de stemming hebben gemist. Duitsland, met zijn kwaadaardige geschiedenis, stemde tegen Israël, terwijl Tadzjikistan, een partner van het Iraanse regime, afwezig was. Denemarken, met zijn nobele geschiedenis, stemde tegen Israël, terwijl Soedan, geleid door een islamist, dat niet deed.

Dit onwaarschijnlijke patroon suggereert dat de monolithische islamitische vijandigheid [jegens Israël] barsten vertoont, terwijl de Europeanen, die zich voor het overgrote deel vastklampen aan de politieke linkerzijde, tot aan het punt dat zelfs rechtse partijen een afgezwakt links beleid volgen, in toenemende mate Israël gaan verachten. Erger nog, zelfs degenen die het niet eens zijn met deze houding sluiten er zich toch bij aan, zelfs in een obscure WHO stemming.

Moslims, niet de linksen, ondersteunen nog bijna alle gewelddadige aanvallen op Israël; en het islamisme, en niet het socialisme, blijft de regerende anti-Zionistische ideologie. Maar deze veranderingen wijzen op een verkoeling van de betrekkingen tussen Israël en het Westen en de opwarmende in haar directe omgeving.

door Daniel Pipes


Bron: in een vertaling van Brabosh.com van een artikel van 30 mei 2016 op de site van Mr. Daniel Pipes

Advertenties