De ontwortelde Palestijnen tijdens en na de Zesdaagse Oorlog van 1967

allenby2Tienduizenden Arabieren in Judea & Samaria (aka de West Bank), die sinds 1948 onder Jordaans bestuur leefden en na de herovering door Israël van het gebied in 1967 besloten om niet onder Joods bestuur te leven, vluchten over wat nog restte van de Allenbybrug over de Jordaanrivier naar Jordanië [beeldbron: JVL].

Negenenveertig jaar geleden stond voor korte tijd het Midden-Oosten in vuur en vlam toen van 5 tot 10 juni 1967 de Zesdaagse Oorlog werd uitgevochten. Geholpen door een tiental andere Arabische landen en mits de militaire, logistieke en financiële steun van de toenmalige Sovjet-Unie geleid door president Leonid Brezhnev, bereiden Egypte, Syrië en Jordanië andermaal een offensief voor om Israël van de kaart te vegen.

Echter Israël zag bijtijds de donderwolk aankomen en sloeg hard terug. Nauwelijks zes dagen later waren de rollen omgekeerd, maar wel ten koste van ca. 900 gedode Israëliërs en meer dan 5000 gewonden en vermisten waaronder vele burgers. Die korte oorlog genereerde, net zoals dat in 1948 het geval was, een stroom Arabische vluchtelingen vanuit Gaza en de Westbank richting Jordanië, Egypte Syrië en andere landen.

In het artikel ‘Vanishing Palestine: The making of Israel’s occupation’ van 5 juni 2016 vat Al Jazeera (een Arabisch en pro-Hamas televisienetwerk gevestigd in Qatar) de Zesdaagse Oorlog op de volgende wijze samen:

“Op 5 juni 1967 viel een niet-uitgedaagd Israël tegelijk Palestijnse, Egyptische en Syrische gebieden binnen. Zes dagen en meer dan 300.000 Palestijnse vluchtelingen later, had [Israël] het  Sinaï Schiereiland bezet, evenals de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever en de Golan Hoogte.”

Palestijnse gebieden
Die eerste zin zou om te lachen zijn als die niet geloofd zou worden door een of twee miljard mensen in het Midden-Oosten, het Westen en elders. En, als het over Israël gaat, is historisch revisionisme nooit ver weg.

In 1967 bestonden er namelijk geen Palestijnse gebieden. Gaza werd sinds 1948/49 bezet door Egypte en de Westelijke Jordanoever (met inbegrip van Jeruzalem) werd bezet door Jordanië en in 1950 illegaal geannexeerd, een annexatie die overigens enkel door G-B (!) en haar toenmalige vazalstaat Pakistan werd erkend.

Dit wordt eveneens bevestigd in de eerste versie van het Charter van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) uit 1964 waar met geen woord gerept over de eis om Palestijnse soevereiniteit over de ‘Palestijnse gebieden’ (in Gaza en Westbank), maar enkel over de herovering door de Arabieren van het grondgebied van Israël om daar een Palestijnse staat op te richten in de plaats van de Joodse staat en niét ernaast.

Pas in de herwerking van het PLO Charter van 1967 – nà de Zesdaagse Oorlog dus – zal die eis om Palestijns Arabische soevereiniteit over het grondgebied van Israël, worden uitgebreid tot Gaza en de Westbank toen deze gebieden in juni 1967 in Israëlische handen waren gekomen.

Palestijnse “vluchtelingen” van 1967
In de tweede zin in het artikel van Al Jazeera wordt gewag gemaakt van “300.000 Palestijnse vluchtelingen”. Ook dat klopt niet. Bijna al de Palestijnen [lees: Arabieren] die vluchten tijdens de gevechten, maar vooral nà het einde van de Zesdaagse Oorlog, kan je moeilijk “vluchtelingen” noemen vermits het merendeel van hen vrijwillig vertrok en zelfs openlijk aan de media vertelden dat de reden daarvoor was omdat ze simpelweg niet wilden leven onder Joods (Israëlisch) bestuur.

Nadat op 5 juni 1967 Israël de volledige Egyptische luchtmacht had vernietigd, dreigde Jordanië Egypte bij te springen en Israël aan te vallen vermits het vooraf een alliantie met Egypte was aangegaan. Ondanks de vele waarschuwingen van Israël aan Jordanië om uit de oorlog te blijven, begon Jordanië onder koning Hoessein I Israël’s hoofdstad Jeruzalem te bombarderen. Dat was voor Israël de aanleiding om de Westbank binnen te vallen en Jeruzalem te heroveren op de Jordaniërs. Vandaag 6 juni precies 49 jaar geleden werd Jeruzalem bevrijd.

De Palestijnse vluchtelingenorganisatie UNRWA, een politieke creatie van de Verenigde Naties in 1950, schat dat tijdens de gevechten ca. 175.000 van de door haar als “vluchteling” geregistreerde vluchtelingen van 1948 voor een tweede keer vluchten en een 350.000 andere Arabieren die voor het eerst op de vlucht sloegen, lees: vrijwillig verhuisden. Ongeveer 200.000 verhuisden naar Jordanië, 115.000 naar Syrië en ongeveer 35.000 verlieten het Sinaïgebied en trokken naar Egypte. De meeste Arabieren kwam van de Westelijke Jordaanoever.

De redenen voor de initiële vlucht ligt in bijna twee decennia van anti-Israëlische indoctrinatie in de media en in de door Jordanië beheerde scholen. Arabieren werden gewaarschuwd om “uit te kijken naar horens op de hoofden van Israëlische soldaten“. In rekenkundige oefeningen werden bv. gevraagd “hoeveel Joden er zouden overblijven als vijf van hen werden gedood in een groep van acht“. Een man vertelde: “Al jaren had ik verhalen gehoord over wat de Israëli’s met ons zouden doen als ze ons hadden veroverd. De verhalen vertelden dat zij [de Israëliërs] al de mannen zouden vermoorden en alle vrouwen zouden verkrachten als ze daar ooit de kans toe kregen.”

Israël stond een aantal Arabieren toe om “terug te keren” naar de Westelijke Jordaanoever. Tegen het einde van 1967 werden meer dan 9.000 families herenigd en tegen 1971 had Israël ongeveer 40.000 Arabische “vluchtelingen” laten terugkeren.  Toch bleven velen uit de Westbank wegtrekken richting Jordanië. In september 1967 trokken nog dagelijks 400 Arabieren de Jordaan over en in de loop van november gingen er nog dagelijks 200 à 300 Arabieren de pas herstelde Allenbybrug over. Uiteindelijk zal Jordanië zelfs blokkades oprichten om de vluchtelingenstroom stil te leggen.

Deze vakkundig en systematisch geïndoctrineerde Arabische “vluchtelingen”, die 19 jaar lang – van 1948 tot 1967 – onder de Jordaanse bezetting hadden geleefd, verkozen om zo verder te blijven leven, eerder dan zich te onderwerpen aan Joods Israëlisch bestuur.

Advertenties