De Grote Verwarring: ‘De schandalige vergelijking tussen islamofobie en antisemitisme’ [L. Vander Taelen]

Brussel, 11 januari 2009. Bijna 100.000 mensen van ca. 80 organisaties manifesteerden tegen het verdedigingsoffensief van Israël in Gaza tegen de rakettenterreur van Hamas [Operation Cast Lead.] De manifestatie ging uit van organisaties uit de Derde Wereldbeweging, politieke partijen, de vakbonden en de culturele wereld. De goed geoliede Anti-Israël Lobby van België was tevreden over de opkomst en de meegedragen antsemitische spandoeken.

“Uit Duits onderzoek blijkt dat Belgische moslims na de Oostenrijkse het meest fundamentalistisch en xenofoob zijn van alle Europese moslims.”
[Bron: Ruud Koopmans in Knack/De Morgen van 11 mei 2015]

Joden = Moslims ???

(door Luckas Vander Taelen)

Wie de vermeende islamofobie van nu linkt aan de jodenhaat van de jaren dertig, heeft een historische kennis van bedenkelijk niveau en wakkert bovendien het bij de allochtone bevolking zeer aanwezige antisemitisme aan. Daar is de verwarring in de geesten zo groot dat niemand nog opkijkt van hatelijke uitspraken over Joden.

De schandalige vergelijking tussen islamofobie en antisemitisme is ondertussen al zo vaak gemaakt – onder meer Bert Anciaux ratelt ze al jaren als een mantra af – dat ze door veel Brusselse jongeren voor waar aangezien wordt. Het grote succes van de antisemitische Franse komiek Dieudonné, die een paar illegale optredens gaf in Brussel voor volle zalen, hoeft dan ook niet te verbazen. Vreemd toch dat het Ziekelijke antisemitisme van Dieudonné allochtone jongeren zo aanspreekt. Publiceer één antimoslimcartoon en het hek is van de dam maar maak smakeloze grapjes over de Holocaust (‘Shoahananas’ luidt een van de degoutante titels van Dieudonné ) of maak een omgekeerde Hitlergroet zoals de Franse komiek dal zo vaak doet en daar wordt hartelijk mee gegniffeld en gelachen.

60-luckas-vander-taelenDie tolerantie van antisemitisme heeft ook geleid naar hatelijke slogans tijdens betogingen tegen Israël of de reusachtige spandoek in mijn buurt met daarop ‘Gaza = Auschwitz’.

Tijdens een betoging in Antwerpen werd een pop verbrand die een jood voorstelde. Drie jaar later stierven vier mensen in een aanslag op het Brusselse Joods Museum. Een verband is er niet, maar wel is een klimaat geschapen waardoor aanslagen op Joden op veel begrip kunnen rekenen bij Brusselse jongeren. Eens te meer: een jammerlijke verwarring.

In dit verband is het niet onbelangrijk om het even te hebben over de obsessie die in linkse milieus bestaat over alles wat met Israël te maken heeft. Ik heb het te vaak meegemaakt: als het woord ‘Israël’ valt tijdens een etentje met vrienden, slaat de vlam meteen in de pan. Een kalme discussie is niet mogelijk, een vreemde passie neemt meteen bezit van alle disgenoten. Dat heb je met geen dnkel ander land. Burgeroorlogen, slachtpartijen of genocides in andere delen van de wereld krijgen nauwelijks een fragment van de aandacht die elke opflakkering van het conflict in het Midden-Oosten krijgt. Je mag het hebben over Soedan, met zijn miljoenen slachtoffers van de burgeroorlog, of de aanslagen van Boko Haram of Islamitische Staat: nooit laait een meningsverschil zo op als bij Israël. Het lijkt wel of iedereen een mening heeft over Israël en het land meteen overlaadt met alle zonden van, inderdaad, Israël.

Zal ik meteen maar zeggen dat ook ik vind dat Israël maar beter snel de bezette gebieden zou verlaten en de kolonies opdoeken? En dat ik Netanyahu niet meteen de grootste staatsman van de Israëlische geschiedenis vind? Want als ik dat niet elke tien minuten herhaal tijdens een discussie, word ik meteen gebrandmerkt als zionist, overigens een woord dat antisemieten gebruiken in de plaats van ‘jood’ om niet beschuldigd te worden van antisemitisme.

Nog iets wat je merkt als het over Israël gaat: hoe gemakkelijk een discussie over een regionaal conflict afglijdt naar heftige stellingnames over de macht van de Joden. En voor je het weet, heeft iemand het over hoe de Joodse lobby alles controleert. Het begint met Israël en het eindigt met een Joodse samenzwering om de wereldmacht, zoals dat nauwkeurig beschreven is in de ‘Protocollen van de Wijzen van Zion’, een misselijkmakende antisemitische vervalsing van meer dan een eeuw oud, die evenwel in heel de Arabische wereld nog voor echt wordt aangezien en vrij te verkrijgen is.

delaatsteDe media houden er ook een specifieke manier op na om te berichten over Israël. Wie een krantentitel ziet zoals ‘Israëlisch leger schiet Palestijn neer’ en niet de moeite doet om het artikel te lezen, zal nooit weten dat de neergeschoten Palestijn eerst een zwangere vrouw met messteken om het leven had gebracht. Wie dat laat opmerken in een discussie krijgt meteen te horen dat de Palestijnen geen andere keuze hebben, omdat ze in de ‘openluchtgevangenis’ van Gaza leven. Wat hun eigen verantwoordelijkheid en die van Hamas is, wordt dan altijd genegeerd.

Dat extremisten het steeds meer voor het zeggen krijgen in Israël, is bijzonder betreurenswaardig maar helaas perfect verklaarbaar. Want steeds meer wordt het bestaan van de staat door steeds fanatiekere tegenstanders in vraag gesteld. Omar Barghouti, de leider van BDS, een wereldwijde actiegroep die oproept tot een harde boycot van Israël, verklaarde meermaals dat niet de bevrijding van de bezette gebieden het einddoel is. Het gaat voor hem over het bestaan van de ‘zionistische entiteit’ die hij weg wil uit het Midden-Oosten. Geen onderhandelingen dus, gewoon opkrassen en deel worden van Groot Palestina. Dat kan voor niet één Israëlische jood een optie zijn, gezien het virulent antisemitisme dat in zowat alle Arabische landen heerst.

Maar dat zal de volgelingen van BDS een zorg zijn. Zij verstoorden de optredens in Londen en Parijs van Basheva Dance Compagny, een Israëlische balletgroep. Dat die onder de leiding stond van Ohad Naharin, die zich herhaaldelijk uitsprak voor een Israëlische terugtrekking uit de bezette gebieden, was voor de activisten van BDS ondergeschikt aan hun afkeer van alles wat met Israël te maken heeft. Dat mocht ook topau teur David Grossman ondervinden, een uitgesproken criticus ter van Netanyahu. Hij werd door filosoof Lieven De Cautcr in een open brief geëxcommuniceerd. Het is voldoende om Israëliër te zijn om de banvloek van de inquisiteurs van BDS over zich te krijgen.

Ook Abou Jahjah slaagt er maar moeilijk in om zijn antisemitisme te verstoppen. Hij heeft het over ‘lsra-hell’. Op zijn Facebockpagina was op een dag een slogan te lezen die aan de inwoners van Israël de keuze liet tussen ‘la valise ou Ie cercueil’, de valies of de doodskist. Hij beweerde nadien dat zijn pagina die dag gehackt was. Maar die slogan had tenminste één verdienste: die van de duidelijkheid. Dat bij een verdwijnen van Israël er een fundamentalistisch kalifaat in de plaats zou komen, is blijkbaar de minste van de zorgen van de antisemieten.

In Gaza wordt het antisemitisme ook zorgvuldig gecultiveerd: Hamas-TV zendt er kinderprogramma’s uit waarin kleuters vertellen dat ze later ‘politieman willen worden om de Joden te kunnen doodschieten’. En het is niet moeilijk om op y ouTube hallucinante uitspraken te vinden over de vermeende ware aard van de Joden. Vorig jaar verklaarde een leider van Hamas zonder verpinken dat de Israëlische soldaten vooral kinderen neerschoten om hun bloed te vermengen in het deeg voor hun matses, Joodse broodjes. Khaled Al-Mughrabi, een vooraanstaande sjeik die islamitische les geeft in de Al-Aqsamoskee herhaalde deze stuitende onzin in mei 2015 en ging voor een groot gehoor minutenlang door met de meest waanzinnige beschuldigingen: de Joden drinken graag bloed van kinderen om het eeuwig leven te krijgen en de Holocaust was de straf van God daarvoor. De Joden waren natuurlijk ook verantwoordelijk voor 9/11 en de duivel is één van hun goden.

Groteske wartaal, maar Palestijnse jongeren krijgen dit van jongs af zo vaak te horen dat ze het zijn gaan geloven.

En die waanzinnige leugens overjoden en over Israël circuleren natuurlijk op het internet. Zonder enige twijfel worden die ook bekeken en voor waar aangenomen, ver van het Midden-Oosten, meer bepaald in Brussel. Want wat onwaarschijnlijk klinkt in onze rationele oren, lijkt dat niet voor wie opgegroeid is met de Koran. Dat heilige boek, dat niet in vraag gesteld mag worden, heeft iets van een magisch sprookjesboek, waarin verteld wordt hoe Mohammed op een paard naar de hemel ging. Of hoe maagden op de martelaren wachten in de hemel. Dan kun je helaas net zo goed geloven dat Joden brood maken met kinderbloed.

Onze media hebben het nauwelijks over de antisemitische onzin die de geesten in Palestina vergiftigt. Het zou de tegenstanders van Israël sieren als ze voor dit duidelijke fundamentalistische gevaar ook enige aandacht zouden hebben maar in hun geschriften is daar blijkbaar geen plaats voor. In het beste geval kun je dat toeschrijven aan een verregaande naïviteit, het oprechte geloofdat alles wat fout loopt in de bezette gebieden te wijten is aan Israël. In het slechtste geval is er sprake van een politieke stellingname die vanuit een ideologische verblinding en een verregaand antisemitisme de realiteit niet onder ogen wil zien.

de-grote-verwarringOf zoals ik iemand aan mijn eettafel hoorde zeggen: als Hamas tegen Israël is, ben ik voor Hamas. Dat Hamas een wreedaardige fundamentalistische terreurgroep is die elke economische ontwikkeling van Gaza tegenhoudt, is dan blijkbaar van minder belang.

door Luckas Vander Taelen


Bron: uit het boek “De grote verwarring”; hoofdstuk 2 ‘Moslims=Joden?’ blz. 28-32; uitgegeven in 2016 bij uitgeverij Houtekiet; ISBN 978-90-8924-067-5; 120 bladzijden

Advertenties