Naar jaarlijkse gewoonte is ’t weer tijd voor ‘Nakba Dag’ nonsens uit de toverdoos van Pallywood

nakba1948“Nakba??? Israël gaat niet rouwen omdat jullie poging
om ons
uit te roeien in 1948 compleet de mist inging!”

Terwijl we ons andermaal schrap zetten voor de jaarlijks weerkerende Nakba Dag “viering” – dat wil zeggen massaal rellen en boosaardige anti-Israël demonstraties zogenaamd ter herdenking van de Palestijns-Arabische uittocht uit het land van Israël – is het belangrijk om te begrijpen wat deze dag écht vertegenwoordigt.

De Nakba, die in het Arabisch “catastrofe” betekent, is het oudste instrument in de goed geoliede Palestijns Arabische propaganda machine (aka ‘Pallywood‘) die dient om Israël te delegitimeren en het bestaanrecht van de Joodse Staat te ondergraven.

Ondanks de beweringen van het tegendeel, is de Nakba niet bedoeld om een persoonlijke tragedie van ontworteling uit te drukken. Integendeel, zij wil een valse politieke mythe poneren en verspreiden van een ongekende en ongegeneerde onjuiste voorstelling van de geschiedenis. De Nakba is een poging om zowel de verantwoordelijkheid van de Arabieren vrij te pleiten voor de resultaten van hun eigen agressie en tevens de misdaden van de Palestijnse nationale beweging te vergoelijken.

Er was, en blijft, slechts één partij die schuld heeft aan de zogenaamde Nakba: de Arabieren. Het waren de Arabieren die op 29 november 1947 de tweestatenoplossing  van de Verenigde Naties afwezen (het zogeheten Verdeelplan aka VN Resolutie 181, de ‘moeder’ van alle VN Resoluties die daarna zullen volgen)  en een vernietigingsoorlog begonnen tegen de Joodse Yishuv, wat ironisch genoeg ‘Palestina’ werd genoemd, en het waren de Arabieren die Israël zijn binnengevallen met de bedoeling de Joodse staat van de kaart te vegen. Alsof dat niet genoeg was, werden na de Israëlische onafhankelijkheid circa 850.000 Joden uit Arabische landen vervolgd, ontdaan van hun eigendom en uit hun huizen verdreven: de Joodse Nakba.

israel-map1Boven alles, dient de Nakba Dag ook als een belangrijke herinnering omtrent de ultieme kwestie, dat met name het Israëlisch-Palestijnse conflict impregneert: de oprichting en het voortbestaan van de Joodse staat. Ongeacht naïeve pogingen om het op een andere wijze uit te leggen, is de schepping van Israël in wezen de échte ‘catastrofe’ waarom in de Palestijns Arabisch wereld wordt gerouwd op Nakba Dag.

Het is geen toeval dat Nakba Dag wordt herdacht op 15 mei, de Gregoriaanse kalenderdag toen de Britten hun Mandaat voor Palestina beëindigden en aldus de weg vrijmaakten voor het nieuwe tijdperk van Joodse soevereiniteit.

Gemakshalve werd Nakba Dag niet gekozen om de verjaardag van een massieve Palestijns-Arabische exodus te herdenken, zoals in Jaffa, Haifa of Safed, die allen plaatsvonden vóór 15 mei en die belangrijke gebeurtenissen markeren in de Palestijns-Arabische geschiedenis.

Zo’n datum zou dan ook niet te rijmen zijn met de doelstelling van de Nakba en zou vragen rondom de omstandigheden van dergelijke “uitdrijvingen” kunnen opwekken. Want, zoals uitgebreid werd gedocumenteerd, is een groot deel van de Palestijnse Arabieren vrijwillig vertrokken na orders van het Arabisch Hoger Comité. Op sommige plaatsen, zoals bijvoorbeeld in Haïfa, smeekten de Joden zelfs de Arabieren om te blijven. Maar waarom de feiten een “goed verhaal” laten verstoren?

En hierin schuilt het probleem: de feiten die in de weg staan van het Nakba verhaal. Aan de andere kant stelt de verzonnen mythe, die door de Palestijnse nationale beweging werd gesponnen, hen in staat om door te gaan met het rechtvaardigen van hun ontkenning van het recht van Israël om te bestaan. Het stelt hen tevens in staat om verder te gaan met behulp van valse voorwendselen om de sympathie van de internationale gemeenschap op te wekken, en het stelt hen ook in staat om door te gaan met hun volk op te ruien tot geweld op grond van een nationaal sprookje.

Ironisch genoeg, maar ondanks al zijn leugens en bedrog, mag Nakba Dag niet worden vergeten. Het dient als een belangrijke herinnering van de moorddadige poging van de Arabieren om het Joodse volk in Israël uit te roeien, slechts drie jaar na de Holocaust; iets dat we ons niet kunnen veroorloven om te vergeten.

door Eytan Meir (Im Tirtzu)


Bron: vrij vertaald naar een artikel van 11 mei 2016 op de site van Arutz Sheva


Israel68

Advertenties