Ja natuurlijk hebben de Joden teruggevochten tegen de nazi’s tijdens WOII en nog geen beetje!

partisanenTot de tanden toe gewapende Joodse partizanen hielden zich tijdens WOII schuil in de Joegoslavische bossen en moerassen om van daaruit aanslagen te plegen tegen de Duitse nazi-machinerie [beeldbron: Jewish Partisan Educational Foundation]

Een veel gehoorde opmerking dat “de Joden tijdens de Holocaust zich als gewillige schaapjes naar de slachtbank lieten leiden” is compleet ongegrond. Gewapende Joodse strijders inde vele verzetsgroepen, Joodse opstanden en revoltes zoals in het Bialystok Getto, het Vilna Getto, in de doodskampen van Treblinka, Sobibor, Auschwitz en in vele andere nazi-bolwerken en bezette gebieden, tonen een heel ander beeld.

Het klopt dat velen, zo niet de meeste van die dappere Joodse strijders brutaal werden afgeslacht en slechts weinigen overleefden en de kans kregen om hun kant van het verhaal na te vertellen. De Joodse opstandelingen in het Warschau Getto beschikten over machinegeweren, revolvers en geweren, die door het Poolse verzet het getto waren binnengesmokkeld. Echter, zij stonden tegenover 3.000 Duitse elite soldaten met tanks, zware artillerie en 7.000 reservesoldaten. Vijftienduizend Joodse opstandelingen werden gedood en en de overlevenden naar de doodskampen gedeporteerd.

Een Holocaust herdenkings activist vertelde donderdag 5 mei aan The Algemeiner dat hij over een aantal documenten beschikte die recent werden ontdekt door zijn organisatie en waarin ooggetuigenverslagen werden geciteerd van Joden die terug vochten. Jonny Daniels, stichter en directeur van From the Depths, die samenwerkt met Holocaust overlevenden, Joodse gemeenschappen in Oost-Europa en de Poolse regering om de herinnering aan de Holocaust te behouden, zei dat een van de verschillende projecten waarmee hij bezig is, handgeschreven getuigenissen bevatten die jarenlang onaangeroerd achterbleven in de archieven van de Poolse regering.

kovnerDe toen 23-jarige partizanenleider Abba Kovner van de Joodse verzetsgroep FPO in Vilnius, Litouwen, verspreidde begin 1942 zijn manifest: “Laat ons niet als lammeren naar de slachtbank voeren!”

Daniels vertelde dat zijn organisatie “merkwaardige documentatie ontdekte waarin zich duizenden ooggetuigenissen bevinden van ‘terugvechters‘” doorheen de hele periode van de Holocaust. Momenteel is hij aan de slag om alles te catalogiseren, vertalen en publiceren. Zo bijvoorbeeld botsten Daniels en zijn onderzoeksteam op een document uit de oude communistische tijd dat werd geschreven eind jaren 1940.

Bleek dat het document een ooggetuigenverslag was van een Joodse man in zijn twintiger jaren en waarin deze een emotioneel overlevingsverhaal vertelde in het Warschau Getto “dat zich bijna dag op dag 73 jaar geleden afspeelde”, zei Daniels en “is dit verhaal misschien wel het meest schrijnende van al de getuigenissen die we hebben gevonden.” Daniels deelde dit verhaal uit mei 1943 voor het eerst in het openbaar met The Algemeiner:

“Een groep Joodse jongens barricadeerden zich in een gebouw in het getto en vuurden op passerende nazi’s. Een van de minder bekende manieren waarop nazi’s de gebouwen van het getto wilden binnengaan was door een menselijk schild te gebruiken, met een Jood dus. Een van de overlevenden vertelde over die tijd dat ze zich in de kamer verborgen hielden, toen zij plots iemand op de deur hoorden kloppen.

Stilletjes gezeten hoorden de jongens de zoete stem van een oudere joodse man die hen rustig in prachtig, dichterlijk Jiddisch aansprak: ‘Mijn kinderen, de tijd is gekomen. Ik klop op deze deur om een veilige doorgang te vragen. Helaas, staat achter mij een groep van Amalek (slechte mensen). Schiet mij neer en doodt vervolgens hen. Beter dat ik sterf door de kogel van Joodse helden dan door de kogel van het kwaad.’

De jonge mannen deden precies zoals hen was gevraagd. Door het geven van zijn leven, redde die oude vrome Jood de strijd van die jonge Joden, zodat ze weer een dag langer konden leven.”

Een ander opmerkelijk getuigenis dat werd ontdekt door de organisatie From the Depths geeft aan hoeveel Joden werkten om ervoor te zorgen dat hun laatste momenten op aarde niet tevergeefs waren besteed. “In één geval, vertellen ooggetuigenverslagen over ondervoede en onderdrukte Joden die van de treinen sprongen die hen naar het concentratiekamp van Treblinka reed nadat hen verteld werd dat dit ‘een betere plek’ zou zijn,” vertelt Daniels. “Ze realiseerden zich dat dit hun laatste halte zou zijn en vochten terug, waarbij het helaas een zinloze plek was vooraleer ze werden vermoord.”

In andere gevallen, gaat Daniels verder “weigerden Joodse vrouwen zich helemaal uit te kleden, te paraderen en zich vaak te laten verkrachten door hun nazi-beulen. In plaats daarvan vielen zij de nazi’s aan en volgens getuigenissen slaagden sommigen enkel van die nazi-bastaarden te doden vooraleer ze zelf werden vermoord.”

“Een van de vragen die ik altijd hoorde tijdens het opgroeien en die mij eveneens werd gevraagd in een van mijn eerste interviews in Polen meer dan twee jaar geleden is ‘Waarom hebben niet meer Joden teruggevochten? Waarom lieten ze zich als gewillige schapen naar de slachtbank voeren?’ Na een paar jaar met het onderwerp te leven, in gesprekken met overlevenden, redders en ooggetuigen, kan ik u ondubbelzinnig zeggen dat de Joden terugvochten,” zei Daniels.

Het onthullen van deze verhalen van Joodse heldenmoed en overleving van From the Depths belicht een belangrijk probleem waarmee de toekomst van de Holocaust herinnering te maken heeft, aldus Daniels. “Op dezelfde manier zoals we de overlevenden van de Holocaust zijn aan het verliezen, zo ook overlijden de ooggetuigen in een snel tempo,” zei hij. “We hebben slechts een handvol jaren meer over om deze mensen te interviewen en te spreken vooraleer het te laat is.”


Bron: in een vrije vertaling door Brabosh.com van twee artikels in The Algemeiner: een eerste artikel van Lea Spyer van 5 mei 2016 en een tweede artikel van Bernard Starr van 28 oktober 2015 

Advertenties