Conferentie van San Remo – 96 ste verjaardag: Joden mogen zich vestigen van de rivier tot aan de zee

sanremo2010Bij de 90ste verjaardag van de Conferentie van Remo. De 3de persoon van links vooraan, op het plaatje rechts, is Danny Danon, tegenwoordig ambassadeur voor Israël aan de Verenigde Naties; naast hem Eli Hertz (midden) [beeldbron: CILR]

Tijdens dat historische weekeinde van 24-25 april 2010, heeft de Europese Coalitie voor Israël een aantal educatieve seminaries gehouden die werden geleverd door Eli Hertz uit de Verenigde Staten en Salomo Benzimra uit Canada. Zij werden gevolgd door een ceremonie die gehouden werd in San Remo in het zelfde huis (Villa Devanche), waar de ondertekening van de verklaring van San Remo in 1920 plaatsvond. Het evenement trok zowel politici als activisten aan uit heel Europa, de VS en Canada. Lid van de Knesset en vice-voorzitter van het parlement Danny Danon was present en bracht de groeten uit Jeruzalem.

Aan het einde van de herdenking, werd de volgende verklaring uitgegeven:

  • Bevestigt het belang van de Resolutie van de Resolutie van San Remo van 25.04.1920 – die de Balfour-verklaring in haar geheel opneemt – die vorm geeft aan de kaart van het moderne Midden-Oosten, zoals overeengekomen door de Supreme Council of the Principal Allied Powers (Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië, Japan en de Verenigde Staten als waarnemer), en die later met eenparigheid van stemmen werd goedgekeurd door de Volkenbond, de resolutie blijft onherroepelijk juridisch bindend en geldig tot op de dag van vandaag;
  • Onderstrepend dat de Resolutie van San Remo van 1920 de exclusieve nationale Joodse rechten erkent op het Land van Israël op grond van het internationaal recht, alsmede de sterkte van de historische band van het Joodse volk met het grondgebied voorheen bekend als Palestina;
  • Eraan herinnerend dat een dergelijke rudimentair evenement als de San Remo conferentie van 1920 totaal werd vergeten of genegeerd door de gemeenschap der naties, en dat de rechten die zij verleend aan het Joodse volk onrechtmatig werden afgewezen, gekortwiekt en ontkend;
  • Benadrukkend dat een rechtvaardige en duurzame vrede, leidt tot de acceptatie van veilige en erkende grenzen tussen alle staten in de regio en die alleen kan worden bereikt door de erkenning van de reeds lang bestaande rechten van het Joodse volk krachtens het internationaal recht.

De uitkomst van deze verklaring gaf gestalte aan het ‘Mandaat voor Palestina,’ een historisch document van de Volkenbond, dat het Joodse wettelijk recht vastlegde om zich overal in het westen van Palestina te vestigen, een gebied ter grootte van 10.000 vierkante mijl tussen de Jordaan en de Middellandse Zee.

Op 24 juli 1922 stelde de Volkenbond het Mandaat voor Palestina vast. Door dit mandaat werd destijds een gebied, Palestina genoemd, toegewezen aan het Joodse volk. De voltallige Volkenbond (opgericht op 25 januari 1919 en de directe voorloper van de Verenigde Naties), verklaarde unaniem op 24 juli 1922 aldus [bron]:

“Onder de overweging dat de historische band van het Joodse volk met Palestina wordt erkend, is er daarom reden voor het herstel van hun nationale tehuis in dat gebied.”
“Whereas recognition has been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine and to the grounds for reconstituting their national home in that country.”

De 51 lidstaten van de Volkenbond op 24 juli 1922 waren:

Albanië, Argentinië, Australië, België, Bolivië, Brits Indië (Indië), Bulgarije, Canada, Chili, Colombia, Costa Rica, Cuba, Denemarken, El Salvador, Estland, Finland, Frankrijk, G-H Luxembourg, Griekenland, Guatemala, Haïti, Honduras, Italië, Japan, Koninkrijk van Servië, Kroaten en Slovenen (thans aparte staten), Letland, Liberia, Litouwen, Nederland, Nieuw-Zeeland, Nicaragua, Noorwegen, Oostenrijk, Panama, Paraguay, Perzië (Iran), Peru, Polen, Portugal, Republiek China (Volksrepubliek China), Roemenië, Siam (Thaïland), Spanje, Tjecho-Slowakije (thans aparte staten Tsjechië en Slowakije), Unie van Zuid-Afrika, Uruguay, Venezuela, Verenigde Koninkrijk, Zweden en Zwitserland.

Palestina is geen staat, het is de naam van een geografisch gebied
Palestina is een naam die door de Romeinen werd bedacht omstreeks 135 na Chr. en was afgeleid van een zeevolk dat leefde rondom de Egeïsche zee – de Filistijnen – en dat zich in de oudheid vestigde aan de kusten van Kanaän. De naam werd gekozen om de oude naam Judea te vervangen en Philistia stond aldus symbool voor het uitroeien van de Joodse soevereiniteit na de Joodse Opstanden tegen Rome (o.a de Revolte van Bar Kochba 132–136 na Chr.)

Toelichting bij het kaartje hieronder

In de San Remo Conferentie van 1920 besloeg het aan de Joden toegewezen woongebied (rode streepjes grens) zowel Israel, de West Bank (Cisjordanië) als het huidige Jordanië. Groot-Brittannië zal even later het grondgebied opnieuw illegaal verdelen tussen links: het Britse Mandaat voor Palestina met inbegrip van Gaza en de West Bank (Cisjordanië).

Het gebied rechts: in 1921 creëerde Groot-Brittannië het Emiraat van Transjordanië (1921–46) onder Emir Abdullah I bin al-Hussein die in 1946 zichzelf zal opvolgen als de eerste koning van het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië. In 1948 veroverde Jordanië Jeruzalem en de West Bank (Cisjordanië) en annexeerde het in 1950. Israël behield enkel de buitenwijken ten westen van Jeruzalem; echter de hoofdstad zelves (tegenwoordig ‘Oost’-Jeruzalem genoemd) viel in Jordaanse handen. Egypte veroverde in 1948 de Gaza en bezette de Strook tot in 1967.

In 1967 heroverde Israël beide gebieden terug op Jordanië en Egypte conform de San Remo Conferentie, met uitzondering van Jordanië.

britsmandaat02


Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Voor iedereen die last heeft van vergeetachtigheid of ignorantie!”

Advertenties