VN-chef Ban Ki-moon noemt zijn uitspraak ‘Marokko bezetter van Westelijke Sahara’ een ‘misverstand’

bankimoonVluchtelingenkamp van Tindouf, Algerië, 5 maart 2016. Secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-moon spreekt met enkele vrouwelijke leden van de  Sahrawi. 165.000 Sahrawi wonen al sinds 1975 in erbarmelijke leefomstandigheden in vluchtelingenkampen. Het wordt ook wel eens het ‘vergeten’ vluchtelingenprobleem genoemd omdat het zelden de media haalt en blijft mede daardoor één van de oudste humanitaire problemen van de wereld.  [beeldbron: Reuters/Zohra Bensemra]

Er is een grote diplomatieke rel ontstaan omtrent uitspraken van VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon  die hij deed naar aanleiding van zijn bezoek aan de vluchtelingenkampen van de Sahrawi, eerder deze maand. In het kader van de United Nations Mission for the Referendum in Western Sahara (MINURSO) bracht Ban Ki-moon een bezoek aan de vluchtelingenkampen in de hoop om een oplossing te vinden voor het vergeten vluchtelingenprobleem.

Ban Ki-moon valt van zijn paard
Het bezoek van Ban Ki-moon werd door de Sahrawi gemeenschap vooraf aangekondigd als “een sterke boodschap aan de Marokkaanse bezetter die doorgaat met de pogingen te ondermijnen van de internationale gemeenschap om een rechtvaardige en  finale regeling te bereiken voor het 40-jaren durende conflict.”

UN+Islam1Ban had gewaagd het woord “bezetting” te gebruiken om de annexatie te beschrijven van de Westelijke Sahara door Marokko in 1975 toen het dat gebied overnam van de voormalige koloniale macht Spanje. Marokko verdreef de oorspronkelijke bevolking (de Sahrawi) en bouwde een 2700 km lange muur [‘Mur de la Honte’ of ‘Muur van Zand’] rondom het betwiste gebied (zie verder).

Marokko reageerde woest op de uitspraken van Ban Ki-moon en beschuldigde hem van het verzaken van het neutrale standpunt van de Verenigde Naties aangaande het dispuut om de Westelijke Sahara. Prompt werden dozijnen stafmedewerkers (ca. 73 diplomaten en medewerkers!) het land uitgezet en werd door Marokko het kantoor van de militaire verbindigsofficier van MINURSO gesloten, de vredesmacht van de VN die conform  Resolutie 690 van de VN-Veiligheidsraad van 29 april 1991, de vrede bewaart in het betwiste gebied.

Marokko noemde haar besluit onomkeerbaar maar zei dat haar regering militair blijft samenwerken om de vrede te bewaren, opmerkende dat “wat [Ban] deed en zei tijdens het  verloop van zijn reis, bedoeld was om het Koninkrijk Marokko te beledigen of vijandigheid uit te drukken, dat nochtans een gewaardeerd lid is van de Verenigde Naties.

Secretaris-generaal Ban Ki-moon leek erg geschrokken en haastte zich om zich te verontschuldigen voor zijn uitschuiver. Zijn woordvoerder, Stephane Dujarric, kreeg de opdracht om de plooien tussen de VN en Marokko weer glad te strijken en vertelde op maandag 28 maart ’16 aan de pers dat:

Stephane Dujarric“….Ban Ki-moon een “misverstand” betreurt omtrent het gebruik van het woord “bezetting” in zijn beschrijving van de annexatie door Marokko van de Westelijke Sahara, die ertoe leidde dat dozijnen stafmedewerkers van de VN werden uitgezet. Zijn gebruik van het woord was helemaal niet gepland, evenmin gebeurde het bewust, het was een spontane, persoonlijke reactie. Wij betreuren de misverstanden en de gevolgen die deze persoonlijke expressie van bekommernis heeft uitgelokt.” 

Tja, de ene “bezetter” is duidelijk de andere niet en zeker niet als het om een islamitisch Arabisch land zoals Marokko gaat. De Verenigde Naties bewaren al sinds 1991 het stilzwijgen omtrent het dispuut om de Westelijke Sahara en beweert van zichzelf dat het een neutraal standpunt handhaaft, behoudens dan de recente uitschuiver van Ban Ki-moon. Die neutraliteit omtrent betwiste gebieden geld bv. niet in het Israëlisch-Arabisch conflict. Daar kan Ban Ki-moon ‘gelukkig’ voluit van leer trekken tegen de Joden en hun staat, en zich daarbij gesteund weet door de volledige Arabische én de moslimwereld.

‘Een tweede Israël-Palestina conflict?’
Nadat Spanje zich in 1975 terugtrok uit de Westerse Sahara, veroverde Marokko het gebied en verdreef de oorspronkelijke  bewoners, ca. 200.000 Sahrawi, uit het gebied die sindsdien in een vijftal vluchtelingenkampen overleven.

Er volgde een langdurige guerillaoorlog tussen Marokko en het Polisariofront dat opkwam voor de rechten van de Sahrawi en in 1991 werd onder bemiddeling van de Verenigde Naties een staakt-het-vuren bereikt tussen de strijdende partijen in afwachting van een onderhandeld vredesakkoord. Het dispuut over het gebied loopt nog door tot vandaag.

De situatie in de Westelijke Sahara wordt over het algemeen beschouwd als een massief wegkijken van activisten en media die zich bekommeren om bezetting en mensenrechten  Marokko werd bij herhaling beschuldigd van het schenden van de mensenrechten op een massieve schaal, arresteren en opsluiten van demonstranten zonder aanklacht noch proces, en het stelen van de natuurlijke rijkdommen. Het gebied is al jaren verboden gebied voor de internationale pers.

Sommigen beschrijven de situatie als een tweede Israël-Palestina conflict, maar dan wel zonder de (disproportionele) aandacht van de internationale en westerse media. Sommigen beweren zelfs dat Marokko “erger is dan Israël”. De hele wereld spreekt steun uit aan de Palestijnen, maar over de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara hoor je bijna niemand.

Marokko en het Polisario onderhandelen al jaren over een definitieve vrede. Een missie van de Verenigde Naties probeerde een referendum te organiseren voor onafhankelijkheid van het gebied, maar door slinkse sabotage van Marokko is dat nooit van de grond gekomen. De Verenigde Naties zijn echter niet bereid om strafmaatregelen af te kondigen, en met uitzondering van Algerije uiten ook de individuele landen zelden kritiek. Israël lijkt een makkelijker doelwit.

‘De Muur van de Schande’
De Westelijke Sahara, met zijn grote fosfaatmijnen en visrijke kustwateren, is een oude kolonie van Spanje. Toen dat land het woestijngebied in 1975 onafhankelijk wilde maken, viel Marokko binnen. De bevrijdingsbeweging Polisario reageerde met gewapende strijd, maar werd verdreven naar buurland Algerije.

Om nieuwe aanvallen te voorkomen bouwde Marokko een circa 2.700 kilometer lange wal van aarde, die het gebied – in combinatie met landmijnen en radarapparatuur – moet beschermen, lees: het Sahrawi volk en het Polisariofront de terugkeer naar hun gebied te beletten. De Israëlische Veiligheidsbarrière, door Israëlbashers en andere antisemieten de Apartheidsmuur genoemd, ligt internationaal permanent onder vuur. Al die andere “Muren” in de wereld zijn dat niet. De ene Veiligheidsmuur is duidelijk de andere niet.

Hieronder enkele plaatjes van “De Muur van de Schande” waarvan de wereld niks wil weten en die door de internationale media en de westerse pers straal wordt genegeerd:

mur-de-la-honte

mur-de-la-honte02

mur-de-la-honte03

 

Advertenties