Israël, het enige land dat verhindert dat het Midden-Oosten vervalt in complete chaos

israel-iranIraanse demonstranten verbranden Israëlische vlaggen tijdens een betoging in Teheran in 2014 [beeldbron: Behrouz Mehri/AFP/Getty Images]

In de hele Arabische wereld veroordelen dictators Israël als een manier om de aandacht van de massa’s weg te leiden van hun ellendige toestand. Verrassend genoeg werkt deze slinkse strategie nog steeds in 2016, net zoals zij dat ook deed in de jaren 1950. En het houdt opgeleide westerlingen net zo gemakkelijk voor de gek als het de hongerende Arabieren beduvelt.

“Er bestaat een grote campagne om de Palestijnen te terroriseren,” zegt Mudar Zahran. “Al van zolang de Palestijnen vechten tegen de Israëliërs, kijkt niemand om zich heen om te zien wat de Arabieren de anderen aandoen.” Hij gelooft dat de Palestijnse kwestie een noodzakelijkheid is voor de Arabische regimes, de hoeksteen van hun programma.

Maar wie is Mudar Zahran om dat argument te uiten? Hij is een nogal eigenaardig karakter in het Midden-Oosten, een scherpe criticus van de standaard aannames. Hij is een Arabische Palestijnse Jordaniër van 42 jaar, die vanuit zijn ballingschap in Groot-Brittannië de Jordaanse oppositiegroep Jordanian Opposition Coalition [JOC] aanstuurt.

Mudar ZahranZijn welgestelde ouders zijn geboren in Jeruzalem en verhuisden later naar Jordanië. Zij stuurden hem naar de Verenigde Staten om te studeren en hij kwam thuis met twee diploma’s van de Universiteit van Southern New Hampshire. In de Jordaanse hoofdstad Amman werkte hij in beleidsbanen voor de Ambassade van Australië, en vervolgens voor de Amerikaanse ambassade. Deze posities hielpen hem bij het worden van een zelfverzekerde en bespraakte journalist. In dat groeiproces veranderde dit hem in een politicus met een ongebruikelijke agenda.

Hij is een moslim die gelooft in seculier bestuur en burgerrechten in westerse stijl. Hij gelooft niet in het Hasjemitisch Koninkrijk en noch in de huidige Jordaanse heerser, Koning Abdullah II. Zijn kritiek maakte hem impopulair voor het regime, en hij besefte dat hij in gevaar was. In 2010 heeft hij met succes asiel aangevraagd in het Verenigd Koninkrijk. Hij is daar altijd gebleven, onderhoudt zijn contacten met de oppositie en is aan de slag als onderzoeker aan de Universiteit van Bedfordshire en is bijzonder actief online aanwezig via het internet.

Zijn opvattingen over Israël zijn altijd verrassend. Hij is ervan overtuigd dat de meeste Palestijnen het Israëlische burgerschap verkiezen boven het Jordaanse burgerschap met inbegrip van Bedoeïenen:

“De Bedoeïenen in het zuiden van Jordanië kunnen geen voedsel voor hun kinderen vinden. Ze sterven van de honger terwijl onze koning Ferrari’s verzamelt.”

Het wagenpark van koning Hoessein II van Jordanië [beeldbron]
ferrari

Zahran zal waarschijnlijk niet kunnen terugkeren naar zijn land vooraleer het regime verandert. In 2013 werd hij door ren militaire rechtbank gedagvaard voor het “aanzetten tot haat” en het beledigen van de koning, de natie en de veiligheidsdiensten. Indien hij wordt veroordeeld riskeert hij een straf van minstens 15 jaar in de gevangenis.

Het is duidelijk dat Zahran een groot publiek heeft gekregen voor zijn toespraken en artikelen. Met één bepaald stuk in het bijzonder, met name een artikel van 9 juli 2015 op Israel Hayom met als titel “If Israel Disappears, others will too“, flitste in sneltreinvaart over het internet. Daarin schreef hij ondermeer: “Sinds 1948 denken wij Arabieren dat, eens dat we verlost zijn van de Joodse staat, alles wel zal goed komen voor ons.”

Saddam Hussein, toen hij president van Irak was, had de Palestijnse vlag geadopteerd en liet ze naast zijn eigen vlag wapperen. “Wij, Arabieren, trappelen al 70 jaar ter plaatse, in afwachting van de glorieuze dag wanneer we Israël verslaan en de Joden aan de vissen kunnen voederen”. Maar die moet nog altijd komen. Zahran citeert een collega Jordaanse oppositionist, Emad Tarifi, die opmerkte: “Het schijnt dat de vissen niet op ons wedden dat we hen ooit zullen voederen met Joden”.

In plaats daarvan hebben de Arabische het volk verarmd en geterroriseerd, in naam van de anti-Zionistische strijd. “Terwijl Israël 10 nieuwe doorbraken bereikte inzake het behandelen van kanker en hartaandoeningen en dat enkel nog maar in de afgelopen twee jaar, hebben wij Arabieren slechts onze executie methodes ontwikkeld,” zoals bv. de ‘dood door verdrinking in een kooi’ die door ISIS (Daesh) werd gedemonstreerd.

Als de vijanden van Israël erin zouden geslaagd zijn om het land te vernietigen, zegt Zahran, zou Iran thans reeds over atoomwapens beschikken. In plaats daarvan heeft Iran geleerd van Iraks ervaring in 1981, toen Israël’s bommenwerpers de kernreactor in Osirak, Irak, tot puin herleidde.

Zahran betoogt dat indien Israël thans zou verdwijnen, Iran haar invloed in Jordanië, Koeweit en Bahrein reeds de volgende dag zou uitbreiden, omdat het dat niet zou hoeven te vrezen voor een onvermijdelijke Israëlische reactie. Met Israël van de kaart geveegd, zou ISIS (Daesh) ook Jordanië in haar greep krijgen: “ISIS durft Jordanië niet binnen te vallen om slechts één reden: schrik dat Israëlische gevechtsvlkiegtuigen het 15 minuten later zou onderscheppen.”

Zahran gelooft dat Israël elke dag sterker wordt door democratie en innovatie, terwijl de Arabische landen steeds  meer verzwakken door dictatuur en chaos. Sprekend als een Jordaniër, zei hij: “Wij mogen Israël nog zoveel haten als we willen, maar we zouden ons moeten realiseren dat zonder [Israël], wij eveneens zullen verdwenen zijn”. Het is erg verfrissend om dit te horen van iemand die de harde waarheid onder ogen ziet, die weet dat het gevaarlijk is om uit te spreken, maar het desondanks toch luidop durft te zeggen.

door Robert Fulford


♦ Bron: naar een artikel van 18 maart 2016 in The National Post.

♦ Met dank aan Tiki S. voor de hint: “…én de EU!”

Advertenties