Waarom de Europeanen nog niet klaar zijn om te leven zoals de Israëliërs [Hugh Ash]

brussel-security2Brussel, 21 november 2015. Gewapende soldaten en politie patrouilleren in de hoofdstad na de aanslagen in Parijs. Hoe onzichtbare kleine terreurcellen bestrijden, daar hebben ze in België (en in de rest van de EU) duidelijk geen kaas van gegeten. Ze zouden veel kunnen opsteken van Israël, maar inherente haat jegens de Joodse staat en zijn volk verduistert de geesten. Intussen beginnen de lijken zich op te stapelen, reigen de blunders zich aan elkaar, mort het volk en neuzelen vooraanstaande politici zich een weg richting uitgang. Bloed-hunkerende Belgische jihadis scoren keer op keer en wanen zich ongenaakbaar. [beeldbron: BBC]

Ik herhaal: veel mensen in Europa die ervoor gekozen hebben om deel te nemen in de waanzin om Israël aan de kaak te stellen, het etiketteren van haar producten en tot een boycot, (terwijl op) datzelfde moment, onder de neus van de burgers van het continent, duizenden terroristische cellen van islamitische extremisten groeiden. [Ofir Akunis, Israël’s minister voor Wetenschap, Technologie & Ruimtevaart; 22 maart ’16 – bron]

DE vraag die zich opdrong, was diegene die geen van de twee Belgische politici wilde beantwoorden. Niettemin, Evan Davis, presentator van Newsnight, het vlaggenschip van de BBC, stelde ergens tussen de lijnen door de vraag: “Kunt u leven met een beveiligingsniveau zoals dat in Israël bestaat, ’s werelds meest belaagde land?”

Nog verdoofd door de gebeurtenissen van eerder die dag – de wrede zelfmoordacties met bomexplosies in de luchthaven van Zaventem (Brussel) en in het metrostation Maelbeek waarbij (op het moment van dit schrijven) 31 mensen werden gedood en honderden verwond – beide locale politici mompelden dat het nog te snel was om dergelijke extreme veiligheidsmaatregelen te bespreken; de rouwenden moeten op de eerste plaats komen en het onderzoek naar het bloedbad uitgevoerd.

Afkomstig van een bron zoals de BBC, met haar lange staat van dienst van antipathie jegens de Joodse staat, smeekt de vraag zelf om toetsing. Leidde Davis eruit af dat het leven voor de Belgen ondraaglijk zou worden als ze moesten leven zoals de Israëliërs? Of was dit een dubbelzinnig compliment naar Israël, waar het handhaven van een mentaliteit van belegering hoort bij het leven van alledag van mensen die [ondanks alle terreur en geweld] er toch voor kiezen om gewoon hun dagelijkse leven verder te zetten?

Misschien – ten behoeve van de Europeanen in het algemeen en de Belgen in het bijzonder – kan een handige gids soelaas bieden over hoe landen omgaan met tegenslag, gevonden worden in de World Happiness Index 2016, samengesteld door de Sustainable Development Solutions Network van de Verenigde Naties [UNSDSN], die onlangs haar 2016-rapport publiceerde. Deze lijst wordt aangevoerd door Denemarken als de gezelligste plek van 158 landen, met Israël dat op de 11de plaats volgt, zeven plaatsen boven België (18de pl.).  Voor de goede orde noteren we dat de Verenigde Staten op 13de plaats stonden, terwijl de meeste landen van de Europese Unie nauwelijks de Top-20 haalden (Nederland op de 7de plaats en Groot-Brittannië op een beschamende 23ste plek).

Blijkbaar is het toch meer dan mogelijk om gelukkig te leven, zelfs wanneer u omringd wordt door vijanden die erop uit zijn om u te liquideren, op voorwaarde dat er waakzaamheid is en een regering die haar burgers opvoedt met een zee aan veranderingen om alzo de bedreigingen voor hun welzijn het hoofd te bieden. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, over meer dan zeven decennia, vooraleer Israël haar verdediging heeft kunnen slijpen naar de huidige geavanceerde niveaus, omdat de natie weet dat ze hun afscherming voor geen ogenblik milderen voor wat heet – in wisselende mate en graden – een permanente staat van oorlog is.

molenbeek2Er bestaat nog geen dergelijke mentaliteit in Europa en dat verklaart waarom een disfunctioneel land zoals België – dat de leverancier is van meer rekruten per inwoner dan elders in de Europese Unie voor de naar terreur-hunkerende groepen in het Midden-Oosten – een sitting duck is voor rekruten van Islamitische Staat (ISIS/Daesh), die de verantwoordelijkheid voor de bomaanslagen in Brussel heeft opgeëist.

Idem wat betreft de aanslagen in Parijs in november vorig jaar die werden gepleegd door jihadis uit Molenbeek, de voorstad van Brussel die een toevluchtsoord is voor gewelddadige extremisten.

Het probleem voor de EU, om nog niet te spreken over de 28 lidstaten afzonderlijk, is dat zij geen vergelijking herkennen of toegeven tussen haar eigen benarde situatie en Israëls precaire situatie. Wij, beweren de vrome Europeanen, zijn slachtoffers; Israëls “bezetting” van Palestijns land, haar “ontkenning van Arabische mensenrechten” en de weigering om een ‘tweestatenoplossing’ te accepteren, maakt van de Joodse staat een paria en vandaar dat aanslagen tegen Israëliërs kunnen verschoond worden als een “begrijpelijk gevolg”.

En terwijl wij, benadrukt Europa, geconfronteerd worden met het reële en huidige gevaar van terrorisme, heeft Israël ‘slechts’ problemen met ‘militanten’. Daarom negeren wij alle lessen die (Israël) de Jood onder de Naties ons zou kunnen leren over veiligheid en overleving, om trouw te blijven aan ons moreel kompas, ongeacht hoe scheef dit staat en onze inheemse bevolking hierop reageert.

Dus, zoals het rouwt om de groeiende dodentol, beleeft de EU nog steeds haar illusionaire droom, waarin het geen-grenzen beleid de deur wagenwijd openzet voor terroristen en het begrip van eenheid geschiedenis is, thans achterhaald wanneer de basis barsten begint te vertonen en het hele bouwwerk dreigt te bezwijken onder druk van een lawine van ongezochte immigratie, naakt eigenbelang en een financieel virus dat alles verziekt.

Erger nog, diegenen die aan het roer staan van de Europese Unie, weigeren keihard te geloven dat er een oorlog woedt binnen hun grenzen – een bloedige, volmondige botsing van beschavingen tussen de waarden van de 21ste eeuw en het onnoemelijk aantal voorstanders van een 1400-jarig credo, die tegen geen enkele prijs kunnen gekalmeerd worden tenzij door totale onderwerping.

Niemand heeft daar nog aan gedacht, sinds de EU zich had voorgenomen om eeuwen van bloederige conflicten te beëindigen en voortaan enkel nog welvaart zou bloeien. Aldus blijft Europa vastzitten in die standaardinstelling. Zich verschuilend achter een goed gevoel van rechtvaardige politieke correctheid, spelen de leiders van de EU op hun viool terwijl Europa brandt, opgesloten in de waan dat degenen die streven naar haar vernietiging, tijdig zullen ontwaken en de verworvenheden van vrijheid, kansen en democratie die het Westen hen biedt, met beide handen zullen aangrijpen, eerder dan ze te willen neerhalen.

Diegenen die tegen beter weten in blijven ‘geloven’ dat “op een dag de varkens zullen kunnen vliegen(when pigs fly), zullen nog hard schrikken…

vliegend-varken

door Hugh Ash


Bron: in een vrije vertaling van Brabosh.com van een artikel van 23 maart 2016 in The Jerusalem Post.

♦ Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Zolang de arrogante EU wil blijven geloven in het sprookje van integratie & samenleven met mensen die ons intens haten… was Brussel 1 nog maar het begin van een lange reeks. Als je de duidingsprogramma’s ziet waar de Abu Jahjah’s & ‘begrijpende experts’ onze moraalridders zijn geworden is het maar een treurige bedoening.”

Advertenties