Amerikaanse professor verbaasd over de weelde in Gaza Stad; 900 moskeeën en amper 2 bibliotheken

huwelijkHuwelijk in Gaza: “Wie het breed heeft laat het breed hangen.” Echter, als we de mensenrechtenorganisaties moeten geloven zouden er geen huwelijken meer plaatsvinden in Gaza omdat niemand zich dat financieel nog kan permitteren. Onzin natuurlijk. Overigens heb ik net de lijst van 5 armste landen van de wereld bekeken en Gaza komt daar niet in voor. Komen er wel in voor (in volgorde): Eritrea, Burundi, Zimbabwe, Liberië en de Democratische Republiek Congo. Maar daar wonen nergens Joden dus dat interesseert geen kat. [beeldbron: IsraelStreet.org]

Dr. Joel S. Migdal, een professor die doceert aan de Jackson School of International Studies aan de Universiteit van Washington, bracht enkele weken geleden een zes uren durend bezoek aan Gaza Stad en hij was verbaasd dat, na het lezen van vele jaren propaganda over hoe de armoede heeft toegeslagen in Gaza, het beeld van geen kanten klopt en of op z’n minst erg eenzijdig en onvolledig is:

Dr. Joel Migdal“Ik werd overspoeld met indrukken toen we door de oude stad Gaza reden. De eerste was, nogal onverwacht, dat het in niet leek op Indië. Gezien de ernstige armoede, zelfs humanitaire crisis, die Gaza als zodanig ervaart, had ik verwacht dat de voor zichzelf sprekende en hartverscheurende armoede die ik in sommige Indiase steden of in vele andere derde wereldlanden had gezien, gekenmerkt door instortende infrastructuur, gammele hutjes, een overdaad aan bedelaars, kinderen in lompen, volwassenen die  op de trottoirs slapen. 

Toch minstens in dit deel van de stad en andere delen die ik later op de dag te zien kreeg, was daar [van die vermeende armoede] integendeel helemaal niets van te merken.

In plaats daarvan zag ik hordes kinderen die naar school gingen, universitaire studenten die in en uit de poorten van de twee universiteiten lopen — zowel de kinderen als de universiteitsstudenten waren redelijk goed gekleed. Ik heb ochtend shoppers groenten en fruit zien kopen aan de marktkramen, winkeliers openen hun winkels en mensen lopen doelbewust naar waar ze moeten gaan om hun dag aan te vatten. Er waren overal kranen en bouwvakkers, met veel onvoltooide gebouwen waaraan volop wordt gewerkt. Een vuilniswagen, met het teken van de VN erop, deed zijn ronde.

Er was het occasionele gebombardeerde gebouw, uit de oorlog van 2014. Iemand had de hele top van het gebouw en verscheidene verdiepingen er gewoon af geblazen. Maar andere gebouwen dan dit, verkeerden in behoorlijke staat en enkele appartementsgebouwen waren ronduit aardig. Er waren zeker enkele juppies in de straat, maar de meeste auto’s leken recente modellen. Sommige van de zijstraten waren vol putten en opgebroken; maar de grote doorgangswegen waren in goede staat. Er waren bijna geen verkeerslichten en het verkeer verliep redelijk chaotisch. Ik moet opnieuw toevoegen dat ik enkel in Gaza-stad was (zowel de oude als de nieuwe delen van de stad) en niet naar de buitenste wijken en de vluchtelingenkampen ben geweest, waar de bombardementen in de oorlog van 2014 de zwaarste waren en waar, naar ik heb begrepen, de verwoesting massaal was.

A Palestinian woman looks on during a mass wedding ceremony in Gaza City, on April 11, 2015. Nearly 200 Palestinian couples were married in a ceremony funded by an Emirati governmental organisation. AFP PHOTO / MAHMUD HAMS (Photo credit should read MAHMUD HAMS/AFP/Getty Images)

Mensen waren zeker niet in lompen. Mannen waren meestal gekleed in een chino-type broek en geknoopte hemden. Op zeer enkele uitzonderingen na, waren alle vrouwen bedekt met de hijab en de burka. Misschien waren 10 à 20 procent van hen in zwart gekleed met hun gezichten volledig bedekt. Overigens, dit soort bedekken was vroeger geen traditionele praktijk in de Palestijnse samenleving; het is veel eerder een product van het ‘nieuwe fundamentalisme.’ (plaatje rechts, Gazaanse vrouw / beeldbron: Al Monitor) 

De fascinerende mensen die ik overdag ontmoette weren in feite erg gerelateerd aan Israël in wat ik beschouw als op een zeer interessante wijze. In het ene gesprek na het andere was er een soort onder-ons-gezegd erkenning van de vernielzucht van Israëls beleid en, zonder twijfel, een algemene haat tegen Israël. Maar wel opvallend was hoe snel iedereen die soort loosse opmerkingen wegwuifde en meteen de regering Hamas begon te bekritiseren of hoe de mensen zelf ook verantwoordelijk zijn voor hun huidige situatie. Er was geen obsessie tegenover Israël, wat ik wel interessant vond. Inderdaad, leefde er misschien wel een algemene aanvaarding van Israël, waarin zij leken te beseffen dat Israël wellicht nog heel lang zal deel uitmaken van hun toekomst. 

gaza12GMoskee pal naast de Islamitische Universiteit van Gaza (l.) in Gaza Stad. Op de voor- en achtergrond ziet u de Universiteitsgebouwen met achteraan rechts de bijhorende moskee (twee torentjes). De Islamitische Universiteit van Gaza [IUG] werd opgericht door wijlen sjeik Ahmed Yassin. De Universiteit werd door Steve Erlanger van The New York Times beschreven als “een van de belangrijkste middelen van Hamas om Palestijnen te ronselen voor haar islamistische zaak” en een “broeikas voor de vorming van Jihadleiders” [beeldbron]

Zelfs een professor in Internationale Studies had er volstrekt geen idee van dat Gaza, in tegenstelling tot wat onze locale media ook maar beweren, helemaal niet lijkt op de sterk verpauperde regio’s in de Derde Wereld landen. De macht van anti-Israël propaganda en eenzijdige berichtgeving door de media, is immens.

Gaza is één enorme moskee geworden
En Hamas is druk aan het bouwen, vooral dan veel moskeeëen (het grootste deel van de internationale gedoneerde hulpgelden gebruiken ze echter voor hun oorlogsinspanningen, bewapening en de uitbreiding van hun tunnelnetwerken)…:

… Mijn laatste ontmoeting was met een fascinerend karakter, Atef Abu Saif. Atef behaalde een doctoraat in politieke wetenschappen aan het Europees Universitair Instituut in Florence, die met een vriend van mij heeft gewerkt, met name met professor Phillipe Schmitter. Atef is ook een schrijver. Hij studeert thans politicologie aan de Universiteit van Al-Azhar van Gaza en hij schrijft vaak artikels waaronder voor The New York Times en voor Slate. Hij is openlijk lid van de Al Fatah partij, hoewel hij erg kritisch staat ten aanzien van het Fatah-leiderschap. Hij kwam bij verschillende gelegenheden in aanvaring met Hamas, waarvoor hij enkele keren voor korte tijd in de gevangenis belandde.

De belangrijkste vaststelling van Atef luidde dat er in feite twee Gaza’s zijn.

Een is datgene dat wordt bestuurd door Hamas met inbegrip van haar aanhangers. Hij merkte bijvoorbeeld op dat er sprake is van een hausse in de moskee bouw, die leidde tot een totaal van 879 moskeeën in de Strook tegen 2014, in vergelijking met slechts twee openbare bibliotheken. In zijn woorden: ‘Gaza is één enorme moskee geworden.’

Het tweede Gaza bestaat uit het Palestijnse publiek in de Gazastrook, dat zich bezighoudt met allerlei culturele en sociale activiteiten ver weg uit het zicht van Hamas. Zo het al niet lijkt op een maatschappelijk middenveld, liet hij doorschemeren, is er een heel een stuk dat zich afspeeelt onder de radar van Hamas.”

Het zou me niet verwonderen dat de enige twee bibliotheken die Gaza telt, destijds gebouwd werden toen Israël de Strook controleerde.

gazabeach2Een dag aan het strand in Gaza. Op zich wel opmerkelijk want volgens internationale ‘vredesactivisten’ hebben de meeste Gazanen nog nooit de zee gezien en zijn ze ook nooit op een strand geweest. [beeldbron: IsraelStreet.org]


Bron: naar een artikel van 14 maart 2016 op de website van de Jackson School in Washington en een artikel van EoZ van 23 maart 2016 op de pagina van The Algemeiner

Advertenties