De Staat Israël werd niet gesticht omwille van de Holocaust; dat is een fabel

kind08aJeruzalem, 1898. Joodse vrouwen en kinderen aan de Klaagmuur op de Tempelberg in Jeruzalem. [beeldbron: Felix Bonfils/The J. Paul Getty Museum]

“Vandaag heb ik de Joodse staat opgericht”
(Theodor Herzl, Bazel, 3 september 1897)

Dat de Joden een volk zijn staat buiten kijf. De Joden worden als een natie beschouwd, zowel door het Joodse volk zélf evenals door alle andere naties, los van het feit of die naties het Joodse volk al dan niet gunstig gezind zijn, en dat sinds de tijd van Koning David. In Kronieken I 17:21 stelt de Bijbel zelf de retorische vraag aan G’d: “En wie is als Uw volk Israël, een enig volk op de aarde?”

Zelfs alvorens de term Zionisme werd vastgelegd, keerden de vele Joden doorheen de eeuwen terug naar hun voorouderlijke gronden in het Land van Israël. Soms individueel, vaak in groepen, waagden de Joden hun leven om terug te keren naar hun Land. Velen onder hen, in het bijzonder de gemeenschappen van Jeruzalem en Hebron, zijn in feite nooit weggegaan.

Deze terugkeer naar Zion kwam halverwege de achttiende eeuw in een versnelling toen de Joden in hun nationalisme zich beter begonnen te organiseren. Vele Christenen steunden eveneens deze beweging, decennia vóór Theodor Herzl of het Eerste Zionistische Congres.

needs04Een hoogtepunt voor deze nationalistische beweging kwam in 1917, toen Lord Balfour uit Groot-Brittannië verklaarde dat de Britse overheid het volgende goedkeurde: “favour[s] the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people” [de oprichting in Palestina van een nationaal huis voor het Joodse volk]. In de decennia die volgden, bouwden de Joden van Palestina letterlijk uit het niets alle instituten van een natie op.

Dit vond allemaal plaats vóór de verschrikkingen van de Holocaust.

Terwijl de Holocaust een aansporing voor de naties van de wereld kan zijn geweest om te begrijpen waarom een Joodse staat noodzakelijk was, was het niet dàt wat tot de oprichting van staat Israël heeft geleid. Zelfs de V.N.-resolutie die om een tweede verdeling van Palestina verzocht (de eerste gebeurde toen Trans-Jordanië, het voormalige Oost-Palestina, werd afgescheiden van het land dat gelegen was op de westelijke oever van de Jordaan), was geen wettelijke basis voor [de stichting] van de staat Israël, net zomin dat deze het juridisch bindend was en de Arabische naties het niet accepteerden.

Israël bestaat vandaag zowel wegens het tweeduizend jaar oude verlangen van het Joodse volk om terug te keren naar Zion en omdat de Palestijnse Joden erin slaagden om zich met succes te verzetten tegen een vernietigingsoorlog die door elk van zijn Arabische buren werd gelanceerd. De Joodse staat werd niet gecreëerd; hij werd herboren.

Aldus is het zeer misleidend en inderdaad zelfs beledigend om het ontstaan van de Staat Israël te omschrijven [als een gevolg] van de afslachting van zes miljoen Joden; het begon allemaal meer dan drie duizend jaar geleden en de terugkeer naar het land van Israël is de focus geweest van elke Jood, de ene generatie na de andere.

De staat Israël is geen staat die gebouwd werd uit schuld of medelijden. Het is een staat die gebouwd is op eeuwen van dromen, duizenden levens en miljoenen tranen.

door Elder of Ziyon


Bron: in een vrije vertaling door Brabosh.com van een kort essay van 10 juli 2012 op EoZ.

Advertenties