VN Mensenrechtenraad: Pogingen van dictatuurstaten om UN Watch te muilkorven mislukt +video

Rel in Mensenrechten Raad van de VN

Op 11 maart 2016 kreeg Hillel Neuer, directeur van de Israëlische ngo UN Watch, het zwaar aan de stok met de vertegenwoordigers van de gekende dictatuur- en schurken staten (Venezuela, China, Rusland, Pakistan, Cuba, Saoedi-Arabië enz.) die om onbegrijpelijke redenen een zetel verkregen in de Raad voor Mensenrechten van de Verenigde Naties.

Aanleiding was de volgende interventie van Hillel Neuer van UN Watch:

“Over vier dagen gedenkt de Raad voor Mensenrechten haar 10de verjaardag, opgericht om de universele rechten van de mens te beschermen en grove en systematische schendingen van die rechten aan de kaak te stellen.”

Vervolgens citeerde Hillel Neuer uit een indrukwekkende reeks getuigenissen die werden gedaan tijdens de 8th Geneva Summit for Human Rights and Democracy, die werd georganiseerd door UN Watch en meer dan 20 andere NGO’s.

Hij begon met het getuigenis te citeren van Darya Safai uit Teheran (Iran) die getuigde dat “het leven voor vrouwen in de Islamitische Republiek van Iran is doordrongen van discriminatie. Een vrouw mag niet werken, studeren of reizen zonder de toestemming van haar man.”

In het jaar 2014-2015 alleen al heeft de VN ongeveer 20 resoluties aangenomen die kritisch waren over Israël, terwijl anderzijds Iran, Syrië en Noord Korea slechts één enkele maal werden genoemd. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de vicevoorzitter van UN Woman inzake vrouwenrechten, dat jaar een vertegenwoordiger was van het Iraanse regime. Iran voert namelijk het blok aan van moslimlanden en ongebonden landen. Iran staat op plaats 137 van de 142 in the Global Gender Gap Index for 2014 van het World Economic Forum.

Waarna Hillel verder ging met beknopt getuigenissen te citeren van schendingen van de mensenrechten in Saoedi-Arabië, China, Venezuela, Cuba, Irak, Rusland en Turkije. Neuer vervolgde zijn betoog:

“En aldus Mr. President, vragen wij: Waarom zijn er helemaal geen resoluties – zero, nulkommanul – voor de slachtoffers van schendingen van de mensenrechten in China, Rusland, Cuba, Saoedi-Arabië en Venezuela? Waarom zijn, integendeel, hebben deze regeringen verkozen leden in deze Raad?  Waarom zijn er geen dringende sessies omtrent grove en systematische schendingen van de rechten in Iran, Irak, Syrië of Turkije?”

Op dit ogenblik kregen een aantal door UN Watch geviseerde landen het behoorlijk op hun heupen en volgden onvermijdelijk een reeks boze onderbrekingen door o.m. Cuba, Venezuela, China, Rusland en Pakistan, die de voorzitter van de Raad aanmaanden om UN Watch te laten ophouden met de regeringen uit te dagen omtrent hun lidmaatschap van de Raad.

Dictatuurstaten riepen naar de voorzitter van de Raad: “Hij moet gestopt worden met het in vraag stellen van ons lidmaatschap van de Raad voor Mensenrechten van de V.N.!“, protesteerden aldus de grootste mensenrechtende landen China, Rusland, Pakistan, Cuba en Venezuela in een poging om Hillel Neuer van UN Watch het zwijgen op te leggen.

Echter, zij kregen de wind van voren toen in antwoord de Verenigde Staten, Nederland, het Verenigd Koninkrijk en Canada het voortouw namen en het recht verdedigden van UN Watch om de Raad toe te spreken.

Met nog amper 3 seconden spreektijd over op de klok, gaf de Voorzitter van de Raad opnieuw het woord aan UN Watch. Dat was voldoende voor Neuer die zijn betoog eindigde met: “Zij kunnen ons thuis censureren maar zij kunnen ons niet censureren in de Verenigde Naties. Dank u mijnheer de Voorzitter.”

Voor één keer moesten de dictatuurstaten in de Verenigde Naties in het stof bijten.

Advertenties