Na maanden Palestijnse terreur beseft Israël dat het opnieuw in oorlog is [Missing Peace]

Har-Nof-terror

Na ruim drie maanden van voortdurende Palestijnse aanslagen begint Israël tot het besef te komen dat dit geen ‘terreurgolf’ is, maar een vorm van oorlog.

Israëlische media noemen de huidige terreuroorlog al geruime tijd ‘de Intifada van het individu’. Sommige commentatoren in Israël zijn tegen het gebruik van het Arabische woord ‘Intifada‘ dat letterlijk ‘afschudden’ betekent.

De Palestijnse Arabieren zien het gebruik van alle vormen van geweld en terreur als een legitiem middel om de ‘Israëlische bezetting af te schudden’. Tegenstanders van het gebruik van het woord Intifada zeggen dat het overnemen van de terminologie van de Arabieren legitimatie geeft aan de terreur.

De huidige terreuroorlog – want dat is het juiste woord – zadelt Israël op met een ernstig probleem.

“De IDF en de veiligheidsdiensten in Israël hebben niet de mogelijkheid en de middelen om preventief in te grijpen of om te weten waar en wanneer de volgende aanslag zal komen.”

De Tweede Intifada die van september 2000 tot 2004 Israël terroriseerde via voornamelijk zelfmoord- en schietaanslagen die door de Palestijnse terreurbewegingen werden georganiseerd, werd door Israël beantwoord met een grote militaire actie die de IDF terugbracht in de gebieden onder PA-bestuur. Het doel van die actie was om de zogenaamde terreurinfrastructuur te ontmantelen.

In de praktijk betekende dit dat de IDF een einde maakte aan de georganiseerde aanwezigheid van Hamas en andere Palestijnse terreurbewegingen in de door de PA bestuurde gebieden.

De vijand was dus een groep terreurbewegingen en het Israëlische tegenoffensief (Defensive Shield) slaagde erin om een eind te maken aan de terreur en om een nederlaag toe te brengen aan de Palestijnse terreurbewegingen.

Andere situatie
De situatie is nu totaal anders. Individuele Arabieren die in de meeste gevallen niet tot een terreurbeweging behoren, pakken hun auto of een mes uit de keukenlade en proberen Joden te vermoorden die op hun weg komen. De IDF en de veiligheidsdiensten in Israël hebben niet de mogelijkheid en de middelen om preventief in te grijpen of om te weten waar en wanneer de volgende aanslag zal komen.

De terroristen worden aangezet tot moord door een ophitsingcampagne in de Palestijnse media en door het Palestijnse leiderschap. Deze week bijvoorbeeld werd in Gaza een manifestatie gehouden die was georganiseerd door Hamas en waar de leiders van de terreurbeweging toespraken hielden waarin zij de Palestijnse Arabieren opriepen tot meer individuele terreuracties. Khaled Mashal de Hamasleider die nu in Abu Dabi leeft was ook ‘aanwezig’ via een Skype videoverbinding.

Maar ook PA leider Mahmoud Abbas hitst de Palestijnse bevolking op en zei deze week dat de terreur die al aan 21 Israëli’s het leven heeft gekost een legitieme volksopstand is die werd veroorzaakt door ‘gebrek aan toekomstperspectief onder de Palestijnse jeugd’. De Palestijnse president voegde eraan toe dat ook de ‘invasie’ van de el-Aqsamoskee en de voortdurende bouw in nederzettingen het geweld hadden veroorzaakt.

Invloed van ISIS
Andere factoren die een rol spelen bij de keuze voor individuele terreur en het gebruik van auto’s en messen als moordwapens is een campagne op de Palestijnse sociale media en de invloed van de Islamitische Staat.

In feite is de huidige individuele terreur een middel dat werd gepropageerd door de ISIS-ideoloog Musab al-Suri. Deze ideoloog schreef een manifesto van 1600 pagina’s waarin hij de strategie van ISIS uiteenzette en uitlegde dat Westerse samenlevingen via individuele terreur op de knieën konden worden gedwongen. Verder zijn de videos met onthoofdingen en andere barbaarse daden door ISIS populair in de Palestijnse maatschappij. Ook dit speelt een rol voor de keuze voor messen om zoveel mogelijk Joden te vermoorden.

Tot nu toe heeft Israël op de hernieuwde Palestijnse terreur gereageerd door meer beveiliging van openbare plaatsen en allerlei andere fysieke maatregelen die de burgers moeten beschermen bij bushaltes en liftplaatsen.

Een andere maatregel die al eerder werd genomen is het versoepelen van richtlijnen voor het gebruik van kogels om terroristen uit te schakelen die dreigen met messen en die stenen gooien. De meeste terroristen die nu met messen een aanslag plegen worden doodgeschoten om het aantal slachtoffers te minimaliseren.

Internationaal is het doodschieten van deze terroristen bekritiseerd als het gebruik van excessief geweld het is echter uit video-opnamen duidelijk geworden dat de terroristen niet stoppen totdat ze worden uitgeschakeld door kogels.

“De steun voor de huidige ‘opstand’ in de Palestijnse maatschappij is overweldigend, tweederde van de bevolking steunt de terreur.”

Het opnieuw afsluiten van gebieden waar Palestijnse Arabieren wonen is overwogen maar achterwege gelaten omdat Israël vreest dat juist dit middel een massale volksopstand zal veroorzaken en dat dan de situatie volledig uit de hand zal lopen. Hamas en de andere Palestijnse terreurbewegingen hebben een direct belang bij escalatie van het geweld en zullen op termijn proberen om meer ‘effectief’ geweld te organiseren. De strategie van de IDF is erop gericht om een dergelijk scenario te voorkomen en om Hamas niet in de kaart te spelen. Of dat zal lukken is maar zeer de vraag, een grote aanslag kan het beeld volledig veranderen.

De steun voor de huidige ‘opstand’ in de Palestijnse maatschappij is overweldigend, tweederde van de bevolking steunt de terreur. Onderzoeken wijzen uit dat de Palestijnse bevolking steeds verder radicaliseert en af wil van het bewind van PA leider Mahmoud Abbas. Het feit dat de meeste terroristen zeer jong zijn wijst ook de toenemende radicalisatie. De effecten van de voortdurende ophitsing worden nu pijnlijk duidelijk.

Politiek gezien lijkt er geen oplossing voor de situatie. Het Palestijnse leiderschap is verenigd in de opvatting dat onderhandelingen met Israël geen zin hebben en dat ‘verzet’ de weg is om de doelen te verwezenlijken. Aan Israëlische zijde is slechts een minderheid nog altijd bereid om over de zogenaamde tweestatenoplossing te praten zoals dat jaren is geprobeerd. De Israëlische bevolking gelooft in meerderheid niet meer in een dergelijk compromis en lijkt zich in toenemende mate te verzoenen met het idee dat Israël een natie is die altijd’ bij het zwaard’ zal moeten leven.

In Israël hoort men nu in toenemende mate dat de situatie lijkt op die van de Joden tijdens de verbanningen en dan met name op de situatie in Europa waar Joden moesten vrezen voor hun veiligheid en zelfs voor hun leven in de plaatsen waar zij zich ophielden. De voorgestelde oplossing is nu dat Israël haar soevereiniteit zal moeten herstellen, bijvoorbeeld door annexatie van delen van Judea en Samaria.

Dat zal het probleem van de eindeloze terreur tegen Joden in Israël echter niet oplossen. Het echte probleem is immers het feit dat de Palestijnse en Israëlische Arabieren na bijna bijna 70 jaar nog altijd niet bereid zijn om het bestaan van een Joodse staat in het grondgebied van de Islam (dar al-Islam) te erkennen.

Onder de Arabische Israëli’s bijvoorbeeld wijst meer dan veertig procent de legitimiteit van de staat Israël nog altijd af en slechts 11 procent zegt dat zij er voor zouden kiezen om in Israël te leven zoals de staat nu is ingericht (Joods), aldus een onderzoek van de Hebreeuws-talige krant Maariv op 15 October jl.


Bron: een artikel van 28 december 2015 van Missing Peace

missing

Advertenties