Het antisemitisme zit niet in de lift, het is er altijd al geweest [Milad Doroudian]

paris-is-burningDonderdag, 19 juni 2014. Parijs staat in brand. Een demonstrant op een pro-Palestijnse betoging gooit een steen naar de oproerpolitie. “Mort aux Juifs!” (Joden dood) galmde het doorheen de straten van de Franse hoofdstad. [beeldbron: Thibault Camus/A.P. Images]

De BDS beweging heeft een integrale rol gespeeld in het aanwakkeren van het bestaande anttisemitisme op college campussen. De betrokken mensen denken dat zij opkomen voor een morele kwestie, maar begrijpen in feite niets van de haat die zij promoten. Dit is niet de manier om de dialoog tussen mensen aan te sporen. Zoals Martin Luther King ooit zei: “Wanneer zij Zionisten bekritiseren, bedoelen zij de Joden. U praat antisemitisch.” Of om het misschien wat eenvoudiger uit te drukken: haat jegens Israël is niets anders dan pure Jodenhaat.

Antisemitisme, zij het dat het in recente jaren de nieuwe vorm van anti-Zionisme heeft aangenomen – zo luidt de retoriek – is geenszins zwaarder gaan doorwegen. In feite is het hier altijd al geweest. Het verschil blijft in feite dat het zich op veel verschillende manieren presenteert zoals ook de tendenzen doorheen de tijden veranderen. Waarom is er sprake geweest van een toename van het antisemitisme op sommige Amerikaanse en Canadese campussen? Het heeft wellicht iets te maken met een heleboel ‘progressieve’ studenten, die zichzelf niet informeren omtrent specifieke kwesties, zoals Israël, er hun sociale media mee volstouwen.

bds-logoToch, wanneer swastikas op campussen opduiken, volgend op de haatpropaganda van BDS, en zelfs pro-Israël sprekers te maken krijgen met geweld, wordt het tijd dat we ons de vraag stellen: waarom komt het antisemitisme van het volk weer aan de oppervlakte en wat maakt het zo aanvaardbaar?

De Boycott Divestment and Sanctions beweging (BDS), die opnieuw gestut wordt in recente nieuwsberichten, werd door talrijke politieke figuren veroordeeld en belangrijker, ook door Justin Trudeau, de premier van mijn eigen land (Canada). De BDS-beweging is niet alleen fel antisemitisch, maar hoort niet huis op de campussen van hogescholen, noch op de politieke vloeren van liberale naties. Het is de materialisatie van haat, grondig doorwrocht en geworteld in het antisemitisme dat al eeuwenlang bestaat.

De nogal laconieke en flagrante doelstellingen van de BDS-beweging, die opgeroepen heeft tot het boycotten van de academische wereld, evenals bedrijf, handels- en culturele uitwisseling met Israël, verschilt in feite in niets met het patroon en kader van de middelen waarmee het antisemitisme in de jaren 1930 opgang maakte in plaatsen zoals Roemenië en Duitsland. De uiterlijke realiteit is dat, hoewel individuen kunnen zeggen wat ze willen, het feit dat zij lobbyen bij regeringen om hun xenofobe beleid te handhaven, volkomen absurd is.

De boycot van Joodse handelszaken, de verwijdering van Joden uit academische panels, hun ontslag uit een rist jobs, hun culturele en religieuze isolatie als een volk, zijn allemaal zaken die plaatsvonden in de meest virulente antsimitische vooroorlogse naties. Het verschil is dat BDS steevast dezelfde doelstellingen  eist, behalve dan dat het deze keer gericht is tegen één enkele natiestaat: Israël.

under-construction6

The BDS movement wishes to apply pressure on Israeli academia by promoting for all academics to cut off Israeli universities, thus inhibiting the essential process of academic of transmission, building relations, and sharing ideas and knowledge. It is in my stringent opinion, that to block academic extrapolation and development between disciplines and different universities around the world is the materialization of backward thinking, and it is the first step to totalitarianism.

It is also in their objectives to make it a normal thing for businesses and individuals around the world to stop buying Israeli products and services. The exceptionally ironic thing is however, that Israel is one of the leading innovators of technology and products, the myriad of which is far reaching.

The proponents of the BDS movement in fact wish to equate Israel with the apartheid-era South Africa, which is not only an erroneous comparison, but one indicative of the fact that BDS supporters are trying to re-frame Israel and Jews as oppressors. Not so different from how Romanian and German fascists framed all Jews as the harbingers of oppression.

You might have heard that this is the new antisemitism. The truth is that here is nothing new about the discourse behind this movement. It is essentially the same form of hatred, just disguised under new pretenses. What the BDS movement is promoting is the exclusion of a people based on the fact that they belong to an nationality/ethnicity/religion and the leftists in the West who have bought into their xenophobia, disguised as ‘moral’ rhetoric should try and learn something about the history of antisemitism.

With utmost honesty, does the academic and cultural boycott of a nation sound like the objectives of a peaceful organization and movement? Does it seem to be in line with the virtues of liberalism and democracy?

Although you have heard this a great deal over the course of 11 years, It must be said that the root of this movement is not different from what Hannah Arendt called the “failure to think.” It is undoubtedly the failure to take into account that what one is doing, leads to evil. It plays into a collectivism, a group-think that devalues individual thought and action. The BDS movement will not get its way given the importance of Israeli business and academia in the world.

The BDS movement has played an integral role to spark existent antisemitism amid college campuses. The people involved think that they are following a moral cause, but in fact do not understand the hatred that they are promoting. This is no way to spark conversation between people. Martin Luther King once said: “When they criticize Zionists, they mean Jews. You’re talking antisemitism.” Perhaps to put it in more simple terms a better way to say is that the hatred of Israel, is the hatred of Jews.

Am Yisrael Chai.

door Milad Doroudian [bron: J-Post]


Milad Doroudian is a writer, historian, and the senior editor of The Art of Polemics.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Advertenties