Het beschamende kleine geheim van de EU bij het labelen van Israëlische producten

kulanuMichael Oren, parlementslid voor de Kulanu partij, toont zijn label ‘Made in Europe‘ dat hij enkele weken geleden voorbereidde, in antwoord op de Europese beslissing om bepaalde Israëlische producten apart te labelen die werden gemaakt in de gebieden die Israël veroverde tijdens de Zesdaagse Oorlog van juni 1967. [beeldbron: Michael Oren/Times of Israel]

Op 11 november 2015 heeft de Commissie van de Europese Unie, de “definitieve” versie uitgegeven van zijn “Verklarende Mededeling over de aanduiding van de oorsprong van goederen uit de door Israël bezette gebieden sinds juni 1967”. Zij beveelt de etikettering aan van al deze goederen met een oorsprong in een “Israëlische nederzetting”. De beslissing wekte verbijstering en woede, niet alleen van de partijen die de huidige Israëlische regering vormen, maar ook bij de meesten van de parlementaire oppositie in de Knesset.

Immers, het oorspronkelijke nederzettingenprogramma in al deze gebieden was het Allon Plan. Dit plan werd kort na 1967 goedgekeurd door het toenmalige ‘Labour Alignment’, dat de directe voorouder is van de belangrijkste huidige oppositiepartij. Zodat de Europese Commissie erin is geslaagd zich te vervreemden ook van degenen waarvan men zou willen dat die de regering-Netanyahu gaan vervangen.

made-in-sauStraks Saoedi-Arabië boycotten? Ben je gek geworden, Onze petroleum komt van daar!

Het huidige Knesset-lid Michael Oren reageerde op de “Verklarende Mededeling” met een foto (plaatje bovenaan) van zichzelf in een Israëlische supermarkt waar hij “Made in Europe”-etiketten op producten plakte. Zijn duidelijke doel was om de Israëli’s ervan te weerhouden deze te kopen.

Oppervlakkig gezien, voldoet Orens reactie aan één van de vier anti-boycot strategieën die deze auteur onlangs bepaalde, namelijk om boycots tegen boycotters te organiseren. Maar Orens haastige reactie, indien deze zou slagen, zou het tegenovergestelde van zijn doel bereiken.

Oren is correct in zijn perceptie dat Israël weinig macht heeft om besluiten van de Europese Unie (EU) te beïnvloeden, maar het heeft alle macht om zijn eigen etiketteringsvoorschriften op te leggen. Wat hij over het hoofd ziet, is het fundamentele feit dat momenteel slechts drie leden van de EU deze etikettering eisen: België, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk.

lees hier verder het artikel van Malcolm Lowe van 4 januari 2016 in een vertaling van Willem Jan Jongman