Rondom de grenzen van de Joodse staat brouwt zich weer wat tesamen

israel-paranoia2“Vergeef het ons als we een beetje paranoïde overkomen…”
[beeldbron: cartoon van de Canadese tekenaar Graeme MacKay]

De situatie in het Nabije Oosten is uitermate gespannen. Het offensief van IS heeft de broze veiligheidsstructuur van de regio aan het wankelen gebracht. Ook Hezbollah en Hamas zijn zich enorm aan het bewapenen.

In het Nabije oosten begint deze dagen de heetste tijd van het jaar. Politiek en militair gezien staat de regio op sommige plaatsen in lichterlaaie. In andere delen heerst een bedrieglijke rust. Dat geldt verrassend genoeg ook voor Israël. Afgezien van de mes-aanvallen van enkele radicaalislamitische fanatici en raketaanvallen zonder succes, gevolgd door luchtaanvallen door het Israëlische leger, is het de afgelopen maanden rustig gebleven tussen de Jordaan en de Middellandse Zee.

Daarentegen escaleerden de gevechten in de buurt. Ondanks herhaaldelijke verzekeringen van de Verenigde Staten dat de “Islamitische Staat” (IS) ten dode opgeschreven zou zijn en militair aan zijn einde, pakten de radicale islamieten zich samen voor een uniek en zeer succesvol offensief in Irak en in Syrië. Deze gebeurtenissen gaan ook Israël aan. Gaat het dus op dit moment alleen maar om de stilte voor de storm?

Delen van de Israëlische veiligheidskringen schijnen dat te geloven en hebben hier hun redenen voor. Langs alle grenzen van Israël staat namelijk de zaak in brand. Echte rust heerst er deze dagen alleen nog in het oosten, in richting Jordanië. Daar functioneert het kleine grensverkeer. Auto´s met Jordaanse nummerborden zijn in Israël onderweg en christelijke pelgrims kunnen ongehinderd de plek van de doop bij de slechts vijf meter brede rivier de Jordaan bezoeken, in het midden waarvan de grens verloopt.

Nervositeit in het noorden
In Egypte, het buurland in het zuiden, heeft de chaos al een nieuwe naam: het schiereiland Sinaï. Gingen er voor de “Arabische Lente”, de machtsovername van de Moslimbroeders en hun val, nog veel Israëlische toeristen naar de stranden van de Rode Zee, dat is nu voorbij. Het risico is gewoon te groot. In de woestijnregio voeren Egyptische troepen, radicale islamieten en autochtone stammen oorlog met elkaar. Gijzeling en het aftroggelen van losgeld is een lucratieve zaak geworden.

Nog is Israël niet de dupe van dit falen van de staat. Dat kan echter heel snel veranderen wanneer de radicale islamieten besluiten de joodse staat op de korrel te nemen en de Egyptische regering de regio niet onder haar controle kan krijgen.

terrormiliz

In het noorden en noordoosten van Israël is de situatie echter extreem hachelijk. Weliswaar probeert de joodse staat om zich buiten de Syrische burgeroorlog te houden. Des te langer deze echter duurt, hoe moeilijker dit wordt. Gevluchte burgers proberen over de grens in veiligheid te komen. Er slaan granaten op Israëlisch territorium in. Daarom heeft het leger een lazaret in de Golanhoogten opgebouwd, beantwoordt bij beschieting het vuur, maar grijpt niet op een andere manier in.

Bij een bezoek aan de Golanhoogten is de nervositeit echter constant voelbaar. Transporten met zwaar materieel rollen door de straten, het leger is in het hele gebied overduidelijk aanwezig. Dat ligt ook aan het feit dat men de gevechten in Syrië vanaf de Golanhoogten kan zien. Achter de VN-bufferzone stijgt dagelijks rook op, zijn militaire voertuigen te zien en ook schoten te horen.

Bezorgde strategen
In de Israëlische publieke opinie – tot ver in politiek links – is men nu blij dat Israël de in 1967 veroverde Golanhoogten controleert. De “Islamitische Staat” zou anders aan de oevers van het Meer van Galilea staan, een dichtbevolkt gebied dat tot het kernland van Israël behoort.

Op de Golanhoogten en verder in het noorden aan de Libanese grens bereiken de zorgen van de Israëlische veiligheidsstrategen hun hoogtepunt. Het is niet zozeer de crisis in de “bezette gebieden” op de “Westelijke Jordaanoever” die als uiterst problematisch wordt beschouwd. Openlijk en minder openlijk gaat men er van uit dat daarvoor op zeker moment een oplossing, vermoedelijk een twee-staten-oplossing, zal komen. In Syrië en in Libanon en ook in de Gazastrook, die zich onder controle van de radicaalislamitische Hamas bevindt, ziet men echter bedreigingen die gevaarlijk kunnen worden voor de joodse staat.

In Syrië vecht het Assad-regime met ondersteuning van de Libanese sjiitische Hezbollah-militie (“De Partij van Allah”) tegen IS en andere radicale islamieten. Hezbollah en de Assad-regering worden door Iran gesteund. Al deze krachten hebben de vernietiging openlijk als hun doel benoemd, dat geldt ook voor Iran. Op dit moment neutraliseren ze elkaar.

Maar wat gebeurt er als één kant de burgeroorlog wint? “Dan nemen ze ons op de korrel”, zei een Israëlische officier. Er zou aan de andere kant van de grens geen samenwerkingspartner bestaan. Mocht Israël van daaruit worden aangevallen, dan zou dit “een vreselijke oorlog” worden.

In werkelijkheid zijn zowel Hezbollah als Hamas in de Gazastrook zich enorm aan het bewapenen. Israëlische bronnen gaan er van uit dat Hezbollah in Libanon over ongeveer 20.000 man beschikt en over een arsenaal van 100.000 raketten, die deels het hele territorium van Israël kunnen raken. Ook Hamas in de Gazastrook, die in toenemende mate vriendschappelijke contacten met de ooit vijandige Hezbollah onderhoudt, bewapent zich.

De Israëlische oppositieleider Isaac Herzog zei vorige week dat een nieuwe confrontatie met Hamas slechts “een kwestie van enkele maanden” zou zijn. Hamas zou alweer tunnels graven om Israëlisch grondgebied binnen te dringen en de productie van raketten zou op volle toeren draaien. Herzog riep de EU op om dringend te zorgen voor de demilitarisering van de Gazastrook. Brussel reageerde tot op de dag van vandaag niet.

De Assad-Hezbollah-alliantie in Syrië en in Libanon wordt in Israël ook daarom als extreem gevaarlijk beschouwd, omdat zij door Iran wordt gesteund. Het is Iran dat het, ondanks Europees-Amerikaanse sancties, voor Hezbollah mogelijk maakte het zuiden van Libanon te controleren en als uitvalsbasis te gebruiken.

Angst voor atoomwapens
In Jeruzalem wil men er helemaal niet aan denken wat er gebeurt als de Iraniërs door de opheffing van de sancties nog meer geld kunnen besteden aan hun bondgenoten. Het is behalve de atomaire begeerte van de moellahs vooral deze plaatsvervangende oorlog die in Israël voor angst zorgt. Deze angst wordt bovendien nog vergroot, omdat noch de Amerikanen noch de Europeanen bereid waren om zulke bedenkingen serieus te nemen.

Nóg is de situatie tussen de Jordaan en de Middellandse Zee dus rustig. Maar deze zomer zullen weer weer “solidariteitsflottieljes” met “hulpgoederen”, gefinancierd door radicaalislamitische organisaties en goedbedoelende Europese “vrienden van de vrede”, via de Middellandse Zee naar Gaza opstomen. Het zijn precies zulke aanleidingen die het in zich hebben tot een oorlog in de hele regio te voeren. Misschien deze zomer al.

door Alexander Will


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel uit Heck Ticker blog van 29 mei 2015.
bron-logo