Historische propaganda als wapen in delegitimering van Israël [Missing Peace]

media-lies

Een artikel uit 1947 dat geschreven is door de eerste koning van het huidige Jordanië, koning Abdullah I, circuleert in 2010 opnieuw op het internet. Het artikel dient nu als basis voor bepaalde claims van groeperingen die zich tot doel hebben gesteld om de legitimiteit van de staat Israël te bestrijden.

Een Nederlandse redacteur van een bekende actualiteitenrubriek verzocht Missing Peace daarom om een analyse van de beweringen in het artikel van Abdullah. Uit die analyse bleek dat Abdullah, net als de bovengenoemde groeperingen en sommige kerkgenootschappen, de geschiedenis op vele punten herschreef en informatie die niet paste bij zijn politieke opvattingen, verdraaide of achterwege liet.

Demonisatie en delegitimering van Israël nemen schrikbarend toe de laatste tijd. Deze campagne is voor een groot deel gebaseerd op halve en hele onwaarheden. Vele onwaarheden hebben betrekking op de actuele situatie, een aanzienlijk deel heeft echter te maken met historische propaganda.

Een treffend voorbeeld is deze video waarop de moefti van de Palestijnse Autoriteit glashard beweert dat Jezus geen Jood was maar een Palestijn:

Veel mensen zijn daardoor volledig het zicht kwijt geraakt op de oorzaken en de geschiedenis van het Arabisch Israëlische conflict. Deze analyse van “how Arabs see the Jews” is bedoeld voor die mensen.

Historische connecties
Het eerste dat opvalt aan het artikel “As Arabs see the Jews”, is dat Abdullah schrijft over Palestina als “ours”. Het uit 1947 stammende artikel was waarschijnlijk bedoeld om invloed uit te oefenen op de Amerikaanse positie ten opzichte van de stemming over het verdelingsbesluit in de VN op 29 november 1947.

Koning Abdullah IAbdullah was toen echter de leider van Trans Jordanië, een land dat ontstaan was nadat de Britten – feitelijk in strijd met het San Remo verdrag – ruwweg 78% van het grondgebied van het mandaatgebied Palestina afscheidden ten behoeve van de vorming van een geheel nieuwe staat Trans Jordanië. Hij schrijft hier echter over “onze staat” waarmee hij Palestina bedoeld onder Brits bestuur. Het kenmerkt waarschijnlijk het Pan Arabische denken van die tijd maar het is natuurlijk feitelijk onjuist, hij was immers de koning van een ander land.

Abdullah had overigens geen enkele historische connectie tot het gebied waar hij later koning over werd. De afsplitsing van Trans Jordanië van het Britse mandaatgebied was het gevolg van een beloning voor zijn samenwerking met de Britten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Abdullah werd geboren in Mekka waar hij later de functie had van Shariff (gouverneur)

Moslim antisemitisme
Zijn claim dat de Arabieren veel minder antisemitisch zijn geweest – historisch gezien – dan ieder ander volk op aarde is compleet bezijden de historische waarheid. Een voorbeeld van Arabisch antisemitisme is de slachtpartij onder Joden in Tzefat (Palestina) gedurende het bewind van Ibrahim Pasha, in het begin van de negentiende eeuw. Er was toen er nog amper sprake van zionistische immigratie.

Maar ook Andrew Bostom in zijn standaardwerk over het Moslim antisemitisme (The legacy of Islamic anti-semitism) presenteert overweldigend bewijs materiaal over het anti-semitisme in de Arabische wereld, lang voordat er sprake was van het moderne Zionisme.

Een ander bewijs, daterend uit de dertiende eeuw, zijn de brieven van Maimonides (Rambam) aan de Joodse gemeenschap in Jemen (Iggeret Te’eman) In die brieven gaat hij o.a. in op het lijden van de Joodse gemeenschappen ten gevolge van het Islamitische antisemitisme.

Nog een bewijs voor de rol van antisemitisme in het Arabisch Israëlische conflict is de wijze waarop de Palestijnse leider uit die tijd, Al-Husseini, collaboreerde met Hitler. Dit resulteerde in een plan voor de “Endlösung” van het “Joodse probleem” in Palestina, gebaseerd op het Europese model van vernietigingskampen. De nederlaag van Rommel in El Alamein voorkwam dat dit plan werd uitgevoerd.

De wijze waarop de Joden in de Arabische landen werden behandeld na het aannemen van het VN verdelingsbesluit verteld de rest van het verhaal over het Arabische antisemitisme (meer dan 800.000 Joden werden stateloos en verdreven in vele gevallen).

Historische Joodse claim op Israël
Wat betreft zijn opmerkingen over de Joodse claim op het land Israël, valt op dat Abdullah het doet voorkomen alsof er plotseling belangstelling kwam van Joden voor een vergeten vaderland.

Niets is verder verwijderd van de waarheid, wie de Joodse geschiedenis heeft bestudeerd – vanaf het jaar 135 tot aan ruwweg 1850 – begrijpt dat Joden door de eeuwen heen geprobeerd hebben om terug te keren naar het land Israël. Zionisme is geen uitvinding van Herzl geweest, het bestond al vanaf de tijd dat de Romeinen een einde maakten aan de Joodse onafhankelijkheid in het land Israël.

In de zevende eeuw bijvoorbeeld, vochten grote aantallen Babylonische Joden in het Perzische leger dat de Byzantijnse overheersing van Palestina probeerde te beëindigen. Daarnaast zijn er verslagen van (groepen) Joden die lang voor 1850 terugkeerden naar Israël.

Onder hen enkele van de meest vooraanstaande Joodse geleerden. Maimonides (Rambam), Nachmanides (Ramban), Yehuda HaLevi,  Yoseph Karo en Yitzchak Luria keerden allen terug uit de Europese diaspora gedurende het tweede millennium.

Joden hebben nooit afstand gedaan van hun claim op Israël, de opmerkingen van Abdullah, die koning was van een recent “uitgevonden” land, kunnen daarom het beste worden begrepen vanuit de intolerantie voor niet-moslims in het gebied van de Oemah, de Dar Al Islam.

Buitenlandse bezetters
Palestina was geen naam die afkomstig was van de Filistijnen zoals Abdullah beweert, de Romeinen gaven tijdens hun overheersing en na de vernietiging van de staat Israël de naam Syria Palaestina aan het land. Daarna was het land onafgebroken in handen van buitenlandse bezetters tot aan de oprichting van de moderne staat Israël.

Joodse religie en het land Israël
Ook zijn opmerkingen over de Joodse religie in relatie tot het land Israël zijn volkomen misplaatst en onjuist. Ten eerste is de Joodse religie niet te vergelijken met het christendom, noch Islam.

De Joodse religie is in de eerste plaats een manier van leven gebaseerd op een wet (Thora). De uitvoering van die wet is echter voor het grootste deel afhankelijk van de aanwezigheid van het Joodse volk in het land Israël. Vele geboden in die wet zijn gerelateerd aan het land Israël en kunnen buiten Israël niet gehouden worden.

Andere geboden die gehouden werden buiten Israël, zoals het feest van de nieuwe maan waren afhankelijk van de uitspraak van een rabbinale rechtbank in Israël. De Joodse liturgie is vol verwijzingen naar de betekenis van Jeruzalem en het land Israël. Hoofdgebeden bevatten standaard de bede voor de wederopbouw van Jeruzalem en de terugkeer naar Sion.

Dit is de reden dat de Joden altijd bleven verlangen naar het moment van terugkeer naar Israël. Zelfs seculiere Joden hadden dit verlangen, zoals bleek uit de afwijzing van bijv. Oeganda als mogelijk thuisland door de Zionistische leiders. Het Zionisme mag dan in een versnelling zijn gekomen door de wijze waarop Joden in Europa werden behandeld vanaf het begin van de eeuwenlange ballingschap, het was echter niet de basis van deze beweging.

Islam en Jeruzalem
Abdullah was natuurlijk op de hoogte van het volledige verhaal over de relatie van Islam t.o.v. Jeruzalem, ondanks het feit dat hij dat achterwege laat in dit artikel. Jeruzalem heette in de beginjaren van Islam, Al Maqdis. Dat komt overeen met het Hebreeuwse Ha Miqdash: Het Heiligdom. Dit is de naam van de Joodse Tempel.

Arabische teksten op de muren van de moskee van Omar op de Tempelberg (geen moskee feitelijk) verwijzen naar de heiligdommen van de Joodse koningen David en Salomo. Deze dingen zijn terug te vinden in de Hadith, het commentaar op de Koran. Jeruzalem wordt in de hele Koran niet éénmaal genoemd.

Abdullah suggereert in het artikel dat de Joodse religieuze claim op “Palestina” zou betekenen dat de toegang tot de heilige plaatsen voor de drie grote monotheïstisch religies in gevaar zou komen. De geschiedenis van de Jordaanse overheersing van 1948 tot 1967 leerde juist dat onder dat beheer Christenen en Joden geen toegang hadden tot hun heilige plaatsen en dat heiligdommen werden verwoest. Na 1967 bleek dat juist Israëlisch beheer van Jeruzalem tot vrijheid van godsdienstuiting leidde.

In feite geeft Abdullah toe dat de Moslim overheersing van Palestina een gevolg was van een imperialistische claim op het gebied, hij noemt het “the great Moslem expansion”.

Stuitende vergelijking
De vergelijking tussen de Naziterreur en de pressie die het Joods Agentschap zou hebben uitgeoefend op de overlevenden van de Shoah, om naar Israël te emigreren is stuitend. Vele Joden kozen bijvoorbeeld voor de VS als nieuwe woonplaats, wat aangeeft dat mensen uiteindelijk zelf de keuze maakten om naar Israël te gaan of om daar te blijven.

Het verlaten land
Abdullah noemt Palestina even verderop een “barren land” (verlaten land). Dit komt overeen met beschrijvingen van onderzoekers die in de negentiende eeuw het gebied bezochten (o.a. Mark Twain). Andere onderzoeken hebben uitgewezen dat onder invloed van de Joodse immigratie stroom er nog een andere immigratie stroom plaatsvond, namelijk die van Arabieren uit de Arabische wereld.

Ook in de jaren na de tekening van de Oslo akkoorden heeft er een dergelijke immigratiestroom richting de West Bank en Gaza plaatsgevonden. Zijn claim dat het land in 1947 al vol zou zijn en geen nieuwe Joodse vluchtelingen kon opnemen komt daardoor in een ander daglicht te staan en benadert de kern van het voortdurende conflict.

Deling van het land
De Zionisten hebben vanaf het begin ingestemd met ieder plan om het land te delen. De Arabieren hebben vanaf het zelfde begin ieder delingscompromis verworpen en beantwoordt met geweld. Dit is de kern van het conflict, die te maken heeft met wat Abdullah zelf schrijft over de status van Joden in de Moslim wereld.

Het Hamas charter is over dit onderwerp in de huidige tijd het duidelijkst: er is geen ruimte voor een zelfstandige Joodse staat in het Midden Oosten, die staat moet vernietigd worden.

Abdullah schreef zijn artikel nauwelijks dertig jaar nadat buitenlandse mogendheden nieuwe staten in het Midden Oosten hadden gecreëerd. Al deze staten werden getolereerd door de Islamitische massa’s. De heroprichting van een Joodse staat in het zelfde gebied was en is echter te veel gevraagd voor de zelfde massa’s en hun leiders.

De nieuwe wereldorde die ontstond door de twee wereldoorlogen bood de Joden voor het eerst in 1800 jaar de kans op het corrigeren van historisch onrecht. In dezelfde periode werden vele dromen op onafhankelijkheid van diverse andere volkeren omgezet in realiteit ( India en Indonesië zijn slechts twee voorbeelden). De besluiten van de Volkerenbond en de VN over de Joodse rechten op Israël zijn volstrekt legaal en legitiem.

Arabisch geweld in een religieuze oorlog
De Arabieren reageerden vanaf het begin met geweld op de Joodse immigratie lang voordat er duidelijkheid was over de vestiging van de staat Israël. Al in 1921 schreef een hoge vertegenwoordiger van de Britse regering (Sir Alex Shuckburgh) een brandbrief aan Londen over het Arabische geweld tegen de Joden in Palestina.

In die brief waarschuwt hij de Britse regering voor de mogelijke Joodse reactie op de Arabische terreur, namelijk zelfverdediging. Shuckburgh die niet bekend stond als vriend van de Joden in Palestina adviseerde de Britse regering om de bewapening van de Joden in Palestina te legaliseren.

In feite heeft de geschiedenis bewezen dat de beschrijving van het conflict door Abdullah nog altijd actueel is en de grondoorzaak is van het voortduren van het conflict, dat ook door de huidige Palestijnse leiders (inclusief de PA) wordt omschreven als ribat, een religieuze oorlog voor Allah. Uit een recent rapport van Palestinian Media Watch blijkt dat ook in 2010 veel Palestijnse leiders nog altijd het bestaan van Israël en zelfs de historische Joodse claim op de Tempelberg ontkennen.

De Arabische moslims werden aangetast in hun eer door de aanwezigheid van een Joodse staat in het Midden Oosten en het verliezen van vier conventionele oorlogen sinds 1947. Niet de Joodse immigratie noch de bouw van Joodse steden en dorpen in Israël voor en na 1948 zijn de oorzaak van het voortdurende conflict, maar het Arabische onvermogen om een niet moslim staat te accepteren op het grondgebied van de Islam (Dar Al Islam)

Een duidelijk bewijs voor deze stelling vindt men in de Golfstaten vandaag de dag, de autochtone Arabieren daar vormen vaak de minderheid ten opzichte van Arabische allochtonen. Deze ontwikkeling is geen aanleiding geweest voor de terreur en oorlogen waar Joden in Israël al voor de oprichting van de staat Israël mee te maken hadden.

Conclusies
De geschiedenis sinds de publicatie van het Abdullah artikel heeft in feite aangetoond dat ook hij leed aan dit onvermogen om een Joodse staat in de Dar al Islam te accepteren. Om deze houding te rechtvaardigen verdraaide hij de historische feiten of liet een gedeelte van de beschikbare informatie bewust weg in zijn artikel. Zijn aanklacht tegen de Amerikaanse houding ten opzichte van het Joodse vluchtelingen probleem na de Tweede Wereldoorlog is hypocriet gebleken.

De Arabische broeders die Palestina ontvluchtten tijdens de oorlog in 1948 zijn door Jordanië sindsdien als gijzelaars gebruikt in de strijd tegen Israël. Anno 2010 hebben deze Palestijnse Arabieren nog altijd niet de burgerrechten van de andere Jordaniërs en leven zij nog steeds in kampen die in sloppenwijken zijn veranderd. Sinds enige jaren is de Jordaanse regering bovendien bezig om groepen Palestijnen van hun Jordaanse staatsburgerschap te beroven in een poging om hun integratie in Jordanië verder te frustreren.

door Missing Peace


een artikel dat vijf jaar geleden voor het eerst verscheen op de website van Missing Peace met name op vrijdag, 30 juli 2010, en terug opgevist werd door Brabosh.com op 20 mei 2015