Daar zijn ze weer: het Westen wil het vredesproces heropstarten en Abbas stelt condities

abbas-UN-bid2

Enkele uren nadat een nieuwe Israëlische regering, de 34ste reeds sinds Israël werd opgericht, werd ingezworen en te midden internationale druk om de draad van vredesgesprekken weer op te pakken, heeft de president van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas een ‘nieuwe’ reeks eisen aangekondigd waar Israël eerst aan moet voldoen vooraleer de Palestijnen bereid zouden zijn om weer aan de onderhandelingstafel aan te schuiven:

“Een terugkeer naar de onderhandelingstafel vereist drie basis principes:

♦ Een halt aan de activiteiten in de nederzettingen;

♦ Vrijlating van de gevangenen en in het bijzonder de vierde lichting gevangenen die werden opgesloten voor de Oslo Akkoorden;

♦ De onderhandelingen moeten een jaar in beslag nemen en het resultaat daarvan zal zijn een einde aan de bezetting over een periode die het einde van 2017 niet zal overschrijden.”

In verstaanbaar Nederlands betekent deze reeks pre-voorwaarden van het Palestijnse leiderschap in Ramallah zoveel als: de lat op een hoogte leggen waarvan u weet dat uw tegenstander er onder geen beding ooit over kan geraken. Waarom Abbas dat doet? Omdat conform zijn dubbele agenda (een Engelstalige bedoeld voor het Westen en een andere, in het Arabisch, voor zijn achterban in het M-O) Abbas in werkelijkheid niet geïnteresseerd is in Palestijnse soevereiniteit indien die niet vroeg of laat leidt of impliceert de feitelijke ontbinding van de Joodse staat.

Vandaar dat Abbas nog tijdens onderhandelingen voortdurend de spelregels verandert. Dat gebeurde eveneens tijdens de laatste onderhandelingen die, geleid door de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, na een jaar lang tevergeefs palaveren, kort voor het voorziene einde door Abbas werden doorkruist toen hij de PA aansloot bij 15 internationale agentschappen.

Bovendien ondertekende Mahmoud Abbas nog tijdens de onderhandelingen een eenheidspact met de terreurgroep Hamas in de Gazastrook, die sindsdien officieel in de Palestijnse regering zetelt met ca. vijf ministers, hoewel de implementatie van die ‘verzoening’ tussen Hamas en Al Fatah tot op heden naar nergens leidt. Dat laatste was de definitieve doodsteek voor het vredesproces waardoor Israël er duidelijk genoeg van had en zich terugtrok uit het vredesproces.

Zoals Abbas blijft herhalen eist hij ook nu weer de vrijlating van de vierde lichting Palestijnse pre-Oslo gevangenen die door Israël werd ingetrokken nadat het eerder in drie schiften 78 Palestijnen had vrijgelaten in ruil voor niets. Ook toen ging het om een voorafgaandelijk eisenpakket van de Palestijnen waaraan Israël eerst moest aan voldoen indien het weer Abbas aan tafel wilde krijgen. Ook toen was de Amerikaanse druk op Israël weer enorm om te zwichten voor de eisen van Abbas.

Abbas herhaalt tevens zijn aloude eis voor een complete bouwstop in de nederzettingen in de gebieden voorbij de Groene Lijn, tegenwoordig en sinds Barack Obama president is, gekend als de pre-1967 lijn. Dit met inbegrip van de Golan Hoogtes in het noorden aan de  Syrische grens, ‘Oost’-Jeruzalem met inbegrip van de Oude Stad, de Klaagmuur, de Tempelberg en al de andere Joodse heilige plaatsen, en uiteraard het hele gebied van Judea en Samaria dat, sinds de Jordaanse bezetting van dit gebied 1948 tot 1967, in het Westen bekend is als de ‘West Bank’ ofte als de ‘Westelijke Jordaanoever’.

Abbas weet zich in die eis verzekerd van de steun van de Verenigde Staten, de Verenigde Naties, de Arabische Liga en van het 28-landenblok van de Europese Unie. Zij allen beschouwen de pre-1967 lijn officieus reeds als de toekomstige grens tussen Israël en Palestina met Jeruzalem als de nieuwe hoofdstad van het Palestijnse ‘land’.

In het beste geval kan Jeruzalem eventueel een met Israël gedeelde hoofdstad worden maar dan wel op voorwaarde dat de Joden definitief verbod krijgen om zich te vertonen op de Tempelberg en zoals Abbas regelmatig herhaalt ook geen plaats voor Joden in het Palestina van de toekomst. Een Palestijnse apartheidsstaat in oprichting met de steun van de internationale gemeenschap. Raar maar waar.

Nu dat de Israëlische verkiezingen van maart jongstleden deze week tot een nieuwe regering hebben geleid andermaal onder het premierschap van Benjamin Netanjahoe, maakt de internationale gemeenschap zich weer op voor een nieuwe ronde vredesonderhandelingen.

Gisteren vrijdag kondigde Federica Mogherini, de chef buitenlandse beleid voor de Europese Unie, dat zij reeds volgende week zal afreizen naar het Midden-Oosten om er zwoel met president Abbas als met premier Netanjahoe te spreken over de hervatting van het vredeproces. In de perceptie van het Westen draait al de onrust in het M-O rond het conflict tussen Palestijnen en Joden en “als dat ene conflict(-tje) maar eens zou opgelost raken komt alles weer goed in het gebied.” En ook “Waarom ligt Israël toch altijddwars?” luidt het steevast, ze hoeven toch maar enkel een vredesdocumentje te tekenen?

De situatie in dat gebied dat, sinds de Arabische Lente in 2011 haar entree in het islamistische Arabistan, wordt overspoeld door beken van bloed die inmiddels zeeën zijn geworden, miserie en vluchtelingenstromen en zich sindsdien van de ene verschrikking naar de andere sleept, dat is in Westerse én Arabische ogen allemaal de schuld van Israël omdat het blijkbaar toch “huizen blijft bouwen voor Joden in Jeruzalem“. Begrijpe wie begrijpe kan.

Ook president Barack Obama is eenzelfde mening toegedaan en liet opnieuw van zich horen:

“Ik blijf ervan overtuigd dat een tweestatenoplossing absoluut noodzakelijk is, niet alleen voor vrede tussen Israëliërs en Palestijnen, maar voor de veiligheid van Israël op lange termijn als een democratische en Joodse staat. Ik weet dat een regering werd gevormd waarin sommige mensen [‘some folks’] zetelen die niet noodzakelijkerwijze geloven in dit uitgangspunt, maar dat is nog steeds mijn uitgangspunt.”
[President Barack Obama in Camp David, 14 mei 2015 – bron]

Een dag na deze uitspraak klonk het gisteren zaterdag iets realistischer toen President Barack Obama op zaterdag bezweerde dat “het onwaarschijnlijk is dat Israël en de Palestijnen een vredesakkoord zullen bereiken in het komende jaar, omwille van verschillende politieke uitdagingen waarmee zowel premier Benjamin Netanjahoe als de Palestijnse Autoriteit president Mahmoud Abbas worden geconfronteerd.”

In een interview met het Al Arabiya nieuws netwerk merkte Obama op dat “terwijl de Amerikaanse regering vastbesloten is om de onderhandelingen weer op te starten, de interne stand van zaken in zowel Israël en de Palestijnse Autoriteit het bereiken van een akkoord ‘bijna onmogelijk‘ (nearly impossible) zou zijn.

Wat er ook van zij, met dit nieuwe conservatief religieuze Israëlisch kabinet aan de macht, lijkt het onwaarschijnlijk dat we de komende vier jaren van Israëlische zijde het woord ‘tweestatenoplossing’ nog veel zullen horen.

Israël staat er zoals altijd alleen voor in het Midden-Oosten en de bondgenootschappen van het Westen met de olie uitvoerende landen wegen duidelijk nog steeds zwaarder dan het denkbeeldige bondgenootschap met de Joodse staat. Laat ons hopen dat ook die kabinet het been zal stijf houden en de zure taart van Abbas en zijn westerse anti-Israëlische bondgenoten aan haar neus voorbij zal laten gaan.

door Brabosh.com

2 gedachtes over “Daar zijn ze weer: het Westen wil het vredesproces heropstarten en Abbas stelt condities

  1. Scherpe weblog, Hugo. Dank daarvoor!

    Wat je zegt: In werkelijkheid is Abbas enkel geïnteresseerd in Palestijnse soevereiniteit indien en voor zover dit leidt tot de ontmanteling van de Joodse staat.

    Dat is nooit anders geweest. In 1964 claimde de PLO geen enkele “territorial sovereignty over the West Bank in the Hashemite Kingdom of Jordan, on the Gaza Strip or in the Himmah Area” [art. 24 van het PLO-Handvest]. Maar toen Israël in 1967, tijdens de Zesdaagse Oorlog, deze door Jordanië, Egypte en Syrië bezette gebieden bevrijdde, werd dit artikel plotsklaps geschrapt in het nieuwe PLO-Handvest.

    Regeringsleiders, politici, diplomaten en journalisten die (bewust) blind blijven voor de waarheid, en het vertikken om diepgaand onderzoek te doen naar de feiten en achtergronden van het Palestijnse conflict, zijn niet onnozel, maar crimineel naïef.

    Like

Reacties zijn gesloten.