Iran’s S-300 raketsysteem bedreigt offensieve kracht van Israël’s luchtmacht [Hans Knoop]

S-300

Kan de modale Joodse nieuwsconsument door de bomen nog het bos zien? Ook als hij naast zijn lokale krant op zijn minst dagelijks een Israëlisch dagblad erop naslaat, zal het hem moeilijk vallen te onderkennen waar informatie eindigt en propaganda begint. In dat grensgebied vindt veel van de berichtgeving over en vanuit Israël plaats.

In dat opzicht hebben we het met sommige rabiaat anti-Israëlische media in eigen land gemakkelijker. Daarvan weten we dat ze tegen ons zijn en de impact op de Joodse lezer is vrijwel nihil.

Maar de Israëlische media stellen ons voor een veel moeilijker problematiek. Wie vertrouwt op een krant als de Jerusalem Post of Israël Vandaag is –l er zich vaak niet van bewust dat de berichtgeving verre van waardevrij, ttJ neutraal of feitelijk is maar wordt ingegeven door een politieke rechtse ~ nationalistische doctrine.

Die komt er grofweg op neer dat president Obama een geheime sponsor en sympathisant van de Moslim Broederschap is en uit is op de vernietiging van Israël en Europa wordt geregeerd door moslims of lafhartige politici die hun oren naar de moslimbevolking laten hangen. Europa wordt gepresenteerd als identiek aan dat van 1938. Zeker premier Netanyahu lijkt verzot op het trekken van volstrekt kromme parallellen met het verleden.

Tegenover dit soort van demagogische uitvallen die een megafoon in een aantal Israëlische bladen krijgen, staan gelukkig in Israël ook andere media die de zaak weer in balans brengen. Maar om die balans te krijgen, ontkomen ook zij op hun beurt weer niet aan overdrijving en demoniseren.

Wie dagelijks uitsluitend zijn of haar mening baseert op het links-liberale Ha’aretz kan niet anders dan tot de conclusie komen dan dat Bibi de Israëlische variant van wijlen de Zuid-Afrikaanse Apartheidsleider Hendrik Verwoerd is en Israël is verworden tot een racistische aan zelfvernietingsdrang lijdende samenleving. Op basis van deze twee wereldbeelden wordt elk relevant nieuwsfeit dat Israël regardeert aan de nieuwsconsument gepresenteerd.

Hoe sterk dat het geval is, bleek afgelopen maand weer eens bij de wijze waarop de Israëlische media het nieuws duidden dat het Rusland van Poetin besloten had om de geavanceerde $-300 raketten aan Israëls aartsvijand Iran te leveren.

Nazi-Duitsland 1938 werd uiteraard weer van stal gehaald en hel en verdoemenis over Obama uitgestort. Het was uiteraard ZIJN schuld dat Rusland eenzijdig de sancties ophief. Het raamakkoord dat eerder in Zwitserland met Iran was gesloten, zette de deur voor dit soort leveranties open ten koste van de veiligheid van de Joodse staat. Dit was kort samengevat de (te voorspellen) reactie van de rechtse media in Israël.

De andere media gaven een bepaald genuanceerder beeld waar ik mij absoluut beter in herken. Het is goed om in dit soort van kwesties, waarbij de emoties hoog oplopen, toch ook de ratio in de gaten te houden. Welke feitelijke, nuchtere conclusies kunnen we bij de aangekondigde levering van de $-300 raketten trekken?

De eerste is dat we liever geen dan wel raketten richting Teheran zien gaan. Daarover kunnen ook in Israël links en rechts het met elkaar eens zijn.

Maar niet de vraag wat we liever zien, is relevant, maar veeleer welke impact die levering op korte en middellange termijn heeft op de geopolitieke situatie en de militaire machtsverhoudingen in de regio.

Hierbij zijn een aantal kanttekeningen te maken. Allereerst zal de aangekondigde levering een uitbreiding van het Iraanse grond- en luchtdoelrakettenarsenaal betekenen. Niet de introductie ervan, want Iran heeft zelf een eigen versie van de $-300 ontwikkeld, de zgn. Bavar 373 waarvan deskundigen beweren dat die zelfs nog effectiever en geavanceerder is dan haar Russische evenknie. Ten tijde van de sancties heeft Iran deze eigen luchtdoelraket ontwikkeld en volgens ingewijden zou die voor wat betreft de lanceertijd het Russische oermodel de loef afsteken.

Het probleem van Iran is alleen dat het niet over voldoende productiecapaciteit beschikt om zelf grote aantallen te fabriceren en daarom een bulkaankoop van de licht inferieure $-300 bij de Russen heeft gedaan.

De tweede opmerking betreft het feit dat de raketten op zijn vroegst pas tegen het eind van het jaar geleverd zullen worden en de derde (en meest relevante) kanttekening regardeert het type wapen en de doelstelling. Alle militaire experts ter wereld zijn het erover eens dat de $-300 een defensief wapen is bedoeld om op grote hoogte vijandelijke vliegtuigen en kruisraketten te onderscheppen en uit te schakelen.

Een groot arsenaal van $-300 raketten zal dus in de toekomst een eventuele Israëlische en/of Amerikaanse aanval op nucleaire Iraanse installaties compliceren. Ook zal het impact hebben op de geopolitieke situatie en de vrijheid van operatie die de Israëlische luchtmacht heeft boven Libanon en Syrië.

De facto kan men dus stellen dat het waarschijnlijk Iran als agressieve mogendheid dat Israël zegt te willen vernietigen niet sterker maakt, maar de Joodse staat wel militair verzwakt en de offensieve kracht van de Israëlische luchtmacht aantast en verkleint. Dat is geen leuk nieuws maar het betekent niet het einde van de wereld en al evenmin het einde van de Joodse staat.
Een laatste opmerking die nog aan de voorgaande kan worden toegevoegd, is dat formeel ook geen sprake is van de gedeeltelijke opheffing van sancties door Rusland omdat de levering van defensieve wapensystemen nooit onder het sanctiebeleid van toepassing zijn geweest. Voor vele Israëli’s moet dan ook de opmerking van president Obama een even grote shock als eyeopener zijn geweest toen hij als reactie op de levering zei dat ze nooit onder het sanctiebeleid vielen en hij er verbaasd over was dat Moskou zich er zo lang vrijwillig aan had gehouden.

De levering van het raketsysteem is overigens voor Poetin zelf ook niet zonder gevaar. In een uur lang durend telefoongesprek met Bibi zette hij het defensieve karakter nog eens duidelijk neer en bezwoer hij de Israëlische premier om op zijn beurt geen dodelijke wapens aan Oekraine te leveren. Bij wijze van represaille zou Israël dat kunnen doen, maar gevreesd moet worden dat het daarbij primair zichzelf in de voet schiet. Israël heeft meer dan ooit belang bij een verbetering van de internationale betrekkingen met de bondgenoten.

Het ligt op ram koers met de belangrijkste bondgenoot de V$, laat niet na waar het kan de EU te bruuskeren en dit ondanks het feit dat de EU Israeli’s belangrijkste afzetmarkt is en Israël er een unieke geprivilegieerde status geniet.

Als de levering van de $-300 raketten aan Iran ook zou leiden tot een verslechtering van de verhoudingen met Moskou lijkt de vraag gerechtvaardigd wat slechter voor Israël is. De levering van die raketten of een verder internationaal isolement?

door Hans Knoop


Artikel uit Joods Actueel Magazine nr. 99 mei 2015 blz. 30-31

Een gedachte over “Iran’s S-300 raketsysteem bedreigt offensieve kracht van Israël’s luchtmacht [Hans Knoop]

  1. Hans Knoop kent het Profetisch Woord niet! Anders zou hij wel anders spreken. Deze tijd heeft wel degelijk parallellen met 1938. Alleen nu zal het mondiale gevolgen hebben.

    Like

Reacties zijn gesloten.