Amnesty International en het antisemitisme [Alex Feuerherdt]

shamnestyAmnesty International weigert campagne te voeren tegen antisemitisme in G-B

Amnesty International behoort tot de mensenrechtenorganisaties met de meeste ondersteuners – naar eigen zeggen zijn dit wereldwijd meer dan 7 miljoen – en zonder twijfel ook tot die organisaties met de beste naam. De vereniging geldt als neutraal, serieus, politiek daadkrachtig en grotendeels vrij van interne ruzies. Haar campagnes worden in en door de publieke opinie waargenomen, haar woord legt gewicht in de schaal. Wat Amnesty als schending van de mensenrechten beschouwt en aan de kaak stelt, is voor velen een richtlijn van betekenis.

Enkele dagen geleden vond de jaarvergadering van de grote Britse afdeling plaats, waarop zoals gebruikelijk ook over diverse resolutieontwerpen werd gestemd. Eentje daarvan werd ingediend op initiatief van het lid Andrew Thorpe-Apps met als onderwerp het toenemende antisemitisme in Groot-Brittannië. Joden-vijandige incidenten hebben daar in het jaar 2014 volgens informatie van de Community Security Trust, die de veiligheid van de joodse gemeenschap dient te garanderen, een recordniveau bereikt: 1.168 gemelde antisemitische activiteiten betekenen een verdubbeling in vergelijking met het voorgaande jaar.

In zijn voorstel roerde Thorpe-Apps daarom aan in het Verenigd koninkrijk een campagne tegen antisemitisme te organiseren en de Britse regering op te roepen meer te ondernemen tegen de constant toenemende Joden-vijandigheid. Het bestuur van de Britse afdeling van Amnesty beloofde het verzoek te ondersteunen. Maar op de vergadering werd de resolutie afgewezen – als enige van de 17 resoluties. Neil Durkin, de perswoordvoerder van Amnesty Groot-Brittannië, zei: “Na een echt interessant debat, waarin iedereen discriminaties van religieuze en etnische groepen afwees, besloten de leden om niet akkoord te gaan met deze resolutie, omdat hierin alleen maar wordt opgeroepen tot het voeren van een campagne voor een bepaalde groep.”

Een merkwaardige, om niet te zeggen zonderlinge motivering. Per slot van rekening kregen op de vergadering bijvoorbeeld de resoluties tegen straffeloosheid in Guatemala, tegen de schending van de rechten van Colombiaanse activisten en tegen de gevangenneming van asielzoekers in Groot-Brittannië duidelijke meerderheden. Een jaar daarvoor werden resoluties aangenomen over het uit de criminele sfeer halen van seksarbeid, over Guantánamo en over de mensenrechtensituatie in Sri Lanka. In 2012 had Amnesty een rapport over de toenemende islamvijandigheid in Europa gepubliceerd en de Europese regeringen tot handelen opgeroepen. In 2010 werd in een besluit de verbreide discriminatie van en het geweld tegen Sinti en Roma veroordeeld. Allemaal zonder twijfel activiteiten voor “bepaalde groepen”.

“We kunnen helaas niet voor alles een campagne starten”, vulde Amnesty Groot-Brittannië na de stemming kort en kernachtig aan op Twitter. Correcter zou vermoedelijk de uitspraak geweest zijn: veel campagnes, alleen niet tegen het antisemitisme. De vijandigheid tegenover Joden is volgens een aan de universiteit van Tel Aviv gepubliceerd onderzoek vorig jaar wereldwijd – en niet in de laatste plaats in Groot-Brittannië – met 38% toegenomen. Maar dat schijnt voor Amnesty niet voldoende reden te zijn om actief te worden. Over het algemeen heeft de organisatie grote moeite met deze problematiek, om het eufemistisch uit te drukken.

Kristyan Benedict, die voor Amnesty Groot-Brittannië werkt als crisisrespons- en campagnemanager, dus een leidende positie heeft, onderhoudt zelfs een heftige, antisemitische en op een samenzweringstheorie gelijkende gemotiveerde afkeer tegen Israël, die zowel in verbale als in lichamelijke aanvallen uitmondde en al heeft gezorgd voor parlementair onderzoek. Maar ook Amnesty International zelf valt steeds opnieuw op door eenzijdige beschuldigingen tegenover de joodse staat, het laatst bijvoorbeeld in haar rapport over de Gaza-oorlog van vorige zomer of in een brochure, waarin tegen iedere evidentie in beweerd wordt dat Israël met zijn waterpolitiek de Palestijnen aan het randje van verdorsten zou brengen.

Bij NGO Monitor, een vereniging die NGO´s observeert, heeft men de campagnes en standpunten van Amnesty uitvoerig geanalyseerd en is men tot de conclusie gekomen dat de organisatie in haar geheel bevooroordeeld is tegenover Israël. Veel van haar functionarissen en onderzoekers zouden “een verleden van uitgebreide anti-Israëlische activiteiten” bezitten en “het vertelsel van de Palestijnse slachtofferrol en de Israëlische schuld” bevorderen. Ze zouden daarbij zelfs zo ver gaan om de universele mensenrechten, waartoe ze zich eigenlijk verplicht zouden moeten voelen, verwaarlozen. Het besluit van Amnesty Groot-Brittannië om het thema antisemitisme te negeren, zou in zoverre “overeenkomen met deze immorele koers”.

Andrew Thorpe-Apps, die het resolutieontwerp had ingediend, was dan ook teleurgesteld door de afwijzing van zijn verzoek. “Ik was me ervan bewust dat Amnesty in het verleden vaak pro-Palestijns was en niet voor de joodse bevolking is opgekomen. Daarom dacht ik dat het een goed idee zou zijn om daar verandering in aan te brengen”, zei hij. Hij zou zelf niet joods zijn, maar “geschokt over hetgeen wat ik in de media over de huidige situatie van de joodse gemeenschap heb gelezen.” Een organisatie zoals Amnesty International, vindt Thorpe-Apps, “zou wat dit betreft per se haar stem moeten verheffen, zoals ze immers ook doet bij andere aangelegenheden betreffende de mensenrechten.” Voor zover er geen sprake is van Joden als slachtoffers, zou er aan toegevoegd kunnen worden.

door Alex Feuerherdt


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Alex Feuerherdt op Lizas Welt blog van 26 april 2015.

bron-logo

Een gedachte over “Amnesty International en het antisemitisme [Alex Feuerherdt]

Reacties zijn gesloten.