Obama’s ‘pre-1967 Lijnen’ van een toekomstige Palestijnse staat zijn nog geen ‘grenzen’

roadmap

In zijn toespraak van 19 mei 2011 waarin president Barack Obama zijn nieuwe M-O beleid toelichtte, meer bepaald omtrent het Israëlisch-Palestijnse vredesproces, zei Obama dat de ‘1967 Lijnen’ de basis zouden moeten vormen voor een toekomstige grens tussen Israël en Palestina. De belangrijkste reguliere mediabedrijven hebben later FOUTIEF bericht dat Obama had gesproken over de ‘Grenzen van 1967’. [‘Borders’ vs ‘Lines’]

De diplomatieke implicaties even buiten beschouwing gelaten, gebruikte president Obama ‘Lines’ [lijnen] als de enige en inderdaad correcte term om te beschrijven waar precies de scheidingslijnen lagen tussen Israël en de door Jordanië bezette Westelijke Jordaanoever tussen 1949 en 1967. Maar de voornaamste mediakanalen, waaronder ook een aantal Joodse en zelfs Israëlische bronnen, beweren dat hij naar die lijnen heeft verwezen als de ‘Grenzen van 1967’.

Obama zei in feite dit: “Wij geloven dat de grenzen van Israël en Palestina gebaseerd zouden moeten zijn op de lijnen van 1967 met het inruilen van gronden [landswap] mits wederzijdse instemming, zodat veilige en erkende grenzen voor beide staten worden vastgelegd.”

Maar een krantenkop uitgebracht door het Amerikaanse persagentschap Associated Press, als typisch voorbeeld voor de wijdverspreide foutief weergegeven toespraak, beweerde in haar berichtgeving foutief “Dat Obama Israël sommeert om terug te keren naar de 1967 grenzen.” [Obama urges Israel to go back to 1967 borders ]

Het verschil tussen beide termen – grenzen en lijnen – is bijzonder veelbetekenend.

De Groene Lijn, waarnaar de president verwees, diende als de wapenstilstandsafbakening tussen Israël en Jordanië. Die wapenstilstandslijn werd gevestigd op 3 april 1949 in Artikel III van het Wapenstilstandsakkoord van Israël-Jordanië en is nooit de ‘grens’ tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever geweest.

In tegendeel zelfs. In de overeenkomst wordt duidelijk gespecificeerd dat de lijnen geen grenzen zijn: “De Wapenstilstand Lijnen voor de Afbakening zoals bepaald in de artikelen V en VI van deze Overeenkomst, zullen te zijner tijd door de betrokken partijen in onderling overleg worden vastgelegd zonder bij voorbaat toekomstige territoriale nederzettingen of grenslijnen of eisen van de ene partij jegens de andere te veroordelen.”

Kort samengevat impliceert het woord ‘grens’ wettigheid, een politieke betekenis en permanentie die in deze situatie niet van toepassing zijn.

Lord Caradon, de Britse vertegenwoordiger afgevaardigde bij de Verenigde Naties tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967, bracht dit belangrijke punt ter sprake toen in de Verenigde Naties de bespreking aan de gang was omtrent Resolutie 242 van de Veiligheidsraad, waarin werd aangedrongen op een vredesakkoord gebaseerd op territoriale concessies en erkenning van het bestaansrecht van de landen in vrede en veiligheid. De betekenis achter Resolutie 242 verklarende, resolutie die hijzelf had opgesteld, merkte Lord Caradon op dat:

Het zou verkeerd zijn geweest om te eisen dat Israël zou terugkeren naar haar posities van 4 juni 1967 omdat die posities ongewenst en kunstmatig waren. Tenslotte waren dat toch maar enkel de plaatsen waar de militairen van beide zijden op die bepaalde dag zich toevallig bevonden toen de gevechten in 1948 stopten. Het waren enkel wapenstilstandslijnen. Dat is de reden waarom wij van de Israëliërs niet eisten dat ze zouden terugkeren en ik van mening ben dat het correct was om dat niet te [eisen]….

Eén artikel dat in de New York Times werd gepubliceerd vermeed de misleidende referenties naar de grenzen van 1967, en gebruikte in plaats daarvan de aangewezen term ‘lijnen.’ De taal werd prijzenswaardig verbeterd nadat in een eerdere versie online foutief de term ‘grenzen’ werd gebruikt. Maar zelfs in dat stuk, beweerde verslaggever Ethan Bronner foutief:

Mijnheer Obama zei dat de oplossing gebaseerd zou moeten worden op de lijnen van 1967 in onderling goed gekeurde landruil, waarmee wordt bedoeld dat indien Israël zoals wordt verwacht sommige ingesloten nederzettingen zou behouden, het een gelijke hoeveelheid land van binnen haar grenzen aan de toekomstige staat van Palestina zou moeten wegschenken.

Bronner vervangt hier de daadwerkelijke taal van Obama door de Palestijnse onderhandelingspositie. Nergens heeft de president om het even wat gezegd over een ‘gelijke hoeveelheid land.’ De Palestijnen eisen afzonderlijke inwisselingen van gronden, maar de Israëlische onderhandelaars hebben Palestijnen wat land aangeboden binnen Israël, in ruil voor een Israëlische annexatie van een groter gebied op de Westelijke Jordaanoever.

In een ander artikel in The Times van Helene Cooper, wordt nogal wauwelend eveneens verwezen naar de ‘grenzen van 1967.’

President Obama was nauwkeurig in zijn gebruikte terminologie en er bestaat geen enkele reden waarom de media minder nauwkeurige, misleidende en onnauwkeurige taal zou moeten accepteren. In tegendeel, zelfs indien de president in plaats daarvan had geopteerd om een onnauwkeurige term te gebruiken om de wapenstilstandslijnen te beschrijven, zouden de journalisten niettemin de verantwoordelijkheid hebben om op een nauwkeurige wijze te verwijzen naar de ‘lijnen’ wanneer zij dat op hun eigen manier zouden uitdrukken.

Hieronder opnieuw ‘Pre-1967 Borders‘ moet zijn ‘Pre-1967 Lines
lijnen1967


In een vertaling door Brabosh.com van 22 mei 2011 van het artikel “Media Misreport on 1967 Ceasefire Lines” gepubliceerd door CAMERA. Andere bronnen: Bronnen: The Washington Journal: Dore Gold: Israel’s 1967 Borders Aren’t Defensible van 21 mei 2011; IMFA: Israel’s Story in Maps; Arutz Sheva: Obama Said “1967 lines” Not “Borders” – And It Matters door Gavriel Queenann van 20 mei 2011 en The Wallstreet Journal: Text of Obama’s Speech on the Middle East van 19 mei 2011.

Een gedachte over “Obama’s ‘pre-1967 Lijnen’ van een toekomstige Palestijnse staat zijn nog geen ‘grenzen’

  1. Obama mag dan de juiste kwalificatie gebruikt hebben voor de wapenstilstandslijnen, feit is en blijft dat alleen het Joodse volk recht heeft op Judea en Samaria. Niet alleen op Bijbelse en historische gronden, maar ook op grond van het internationale recht, getuige de Balfour-verklaring [2 november 1917], de Resolutie van San Remo [24 april 1920] en het Mandaat van Palestina [24 juli 1922]. Daarbij werd expliciet aan het Joodse volk – en geen enkel ander volk – het gebied van het toenmalige “Palestina” toegekend. Hoewel die toezegging nadrukkelijk wordt beschermd door artikel 80 van het VN-Handvest, lijken de lidstaten van de VN dat allang te zijn vergeten.

    Laten we voorts ook niet vergeten dat pas in 1968 – na de Zesdaagse Oorlog, toen Israël de Gazastrook, de Sinaï, Judea en Samaria en de Golanhoogte terugveroverde op achtereenvolgens Egypte, Jordanië en Syrië – artikel 24 van het PLO Handvest werd geschrapt: “This Organization does not exercise any territorial sovereignty over the West Bank in the Hashemite Kingdom of Jordan […].”

    De aanspraken van het “Palestijnse volk” op Judea en Samaria zijn gebaseerd op leugens en verzinsels en slechts ingegeven om de Joodse staat en haar Joodse bevolking te elimineren.

    Like

Reacties zijn gesloten.