Rakettenhagel: Heeft er nog iemand een paar domme adviezen voor Israël?

hamas-raketten

We hebben al lang weer een gelijksoortig stelselmatig antisemitisme als in het begin van de 20ste eeuw. Maar deze keer gaat dit nieuwe antisemitisme niet uit van de meerderheid van de burgers. Het zijn vooral linksen, die heel duidelijk Jodenvijandig zijn. Uiteraard ontkennen de linksen dit en beweren ze dat ze niet antisemitisch, maar “antizionistisch” zouden zijn. Maar dit door hen gemaakte onderscheid vervaagt bij nadere beschouwing tot onherkenbaarheid.

Dieter Graumann, tot 2010 president van de Centrale Raad van Joden in Duitsland, zei m.b.t. het antisemitisme van de linksen: “Maar inmiddels is het antisemitisme ook bij delen van links gezellig ondergedoken en heeft daar een zeer onvriendelijk en behaaglijk thuis gevonden.”

En niemand minder dan de voormalige RAF-sympathisant en latere minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer toont met het volgende citaat dat de gebruikelijke scheidslijn tussen het zogenaamde bruine antisemitisme en het rode antizionisme een kunstmatige is: “Voor mij was duidelijk dat antizionisme uiteindelijk niets anders dan antisemitisme was en net als ieder antisemitisme zou eindigen in moord op joodse mensen.”

Heeft er nog iemand een
paar domme adviezen voor Israël?

Alle raketten op Israël werden afgevuurd met de bedoeling zoveel mogelijk burgers te doden. Iedere raket was een oorlogsmisdaad! De enige reden waarom Israël bij dit bombardement niet in puin ligt, is dat Israël, zich bewust van de Jodenhaat van zijn vijanden, een indrukwekkend verdedigingssysteem heeft ontwikkeld.

Niet de raketten van Hamas zijn onschuldig, maar het verdedigingssysteem van Israël is betrouwbaar. In Duitsland zou een groot deel van de raketten zijn ingeslagen, wellicht eentje in de Dom van Keulen, een andere in een kleuterschool en nog een andere in een kerncentrale. Duitsland zou bij dit bombardement in puin liggen!

Oh, er schiet me een mop te binnen:

Een Amerikaan, een Duitser en een Israëli worden door ISIS ontvoerd en hun onthoofdingsvideo wordt voorbereid. Ze hebben een oranje overall aan en de beul vraagt glimlachend aan hen of ze nog een laatste wens hebben.

De Amerikaan zegt dat hij graag met zijn mobiele telefoon nog een keer zou bellen met zijn vrouw. De Duitser vraagt om een goed glas koud bier. De Israëli vraagt om een schop onder zijn reet.

De beul grijnst en geeft de Israëli een trap onder zijn reet. Daarop draait de Israëli zich om, slaat de beul bewusteloos, doodt met diens wapen de andere terroristen, bevrijdt de Amerikaan en de Duitser, belt om hulp met de mobiele telefoon van de Amerikaan en iedereen wordt gered.

In de helikopter vraagt de Duitser aan de Israëli waarom hij een schop onder zijn reet wilde hebben. De Israëli antwoordt: “Anders zouden jullie toch alleen maar gezegd hebben dat ik begonnen was!”

door Michael Mannheimer


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel op de blog van Michael Mannheimer en een ander artikel op Tapfer im Nirgendwo, de blog van Gerd Buurmann
bron-logo

4 gedachtes over “Rakettenhagel: Heeft er nog iemand een paar domme adviezen voor Israël?

  1. Ik raadt Michael Mannheimer en iedereen die zijn artikel gelezen heeft maar 1 ding aan:
    Lees Mijn beloofde Land van Ari Shavit ( journalist van Haaretz). Een geweldig boek over de heroische en tragische geschiedenis van Israel waarin duidelijk wordt geschetst in wat voor onmogelijke situatie Israël, dat mij zeer dierbaar is, terecht is gekomen. En waaruit blijkt dat je geen antisemiet hoeft te zijn als je het niet met alles eens bent wat Netanyahu en zijn regering voorstaan.

    Like

    1. Hallo,
      Nee, nog niet gelezen maar al veel over gehoord en gelezen. Vooral zijn beschrijving van de gebeurtenissen in Lydda van 11 tot 13 juli 1948 waarmee hij het Zionisme wil bekladden, blijkt een louter foutief en bijwijlen fictief relaas te zijn ipv de werkelijke feiten te verhalen. Een gemiste kans. In feite een boek waarvan Israëlbashers en anti-Zionisten hun vingers zullen aan aflikken. Typisch een ultra-linkse Haaretz “ziekte” en voor ons pro-Israëlactivisten in de Diaspora van nul en generlei waarde.

      Hieronder een paar interessante analyses en critici:

      Column One: Ari Shavit and American Jewry by Caroline B. Glick
      http://www.jpost.com/Opinion/Columnists/Column-One-Ari-Shavit-and-American-Jewry-361484

      The Triumph and Tragedy of Ari Shavit’s My Promised Land by Sol Stern
      http://www.thedailybeast.com/articles/2014/02/09/the-triumph-and-tragedy-of-ari-shavit-s-my-promised-land.html

      Like

  2. Ik las Sol Sterns interessante artikel over Ari Shavit ,die hij niet een ultra linkse Haaretz zieke noemt maar ‘ the only adult in the room’ die brak met links ( dat vind ik ook een betere omschrijving van Ari Shavit). Hij is het niet eens met Shavits interpretatie van wat er in Lydda gebeurde en citeert daarbij de historicus Morris. Maar Morris was ook een van de eerste Israëlische historici die durfde toe te geven dat Israel ‘ was far more responsible for creating the Palestinian refugee problem than preciously had been acknowledged.’ En ik denk dat Morris daarin gelijk heeft. Sol Stern noemt Shavits boek een ‘Gift box, ik denk niet dat dat zo is. Zo werkte het boek niet bij mij. Door Shavits boek realiseerde ik mij wat een wonderen de Zionisten
    en Joodse pioniers daar verricht hebben en door welke diepe dalen Israel in de loop der geschiedenis gegaan is. Ik had het nog steeds van harte aanbevelen

    Like

  3. Martien Pennings heeft het boek “Mijn beloofde Land” van Ari Shavit ook van kanttekeningen voorzien. “gefileerd” zoals Pennings het noemt. In 17 delen neemt hij de 17 hoofdstukken stuk voor stuk door. Ook interessant om eens na te lezen naast het boek zelf en en de door Brabosh genoemde critici en analyses. Deel 1 vind je op https://martienpennings.wordpress.com/2014/05/29/het-stockholmdualisme-van-ari-shavit-1/ en de rest van de stukken is ook op dezelfde site te vinden.

    Like

Reacties zijn gesloten.